Zaufałam, zanim zrozumiałam, że nie warto.

„Któregoś dnia obudzisz się w swoim wymarzonym miejscu. Wstaniesz z uśmiechem, bez lęku. Poczujesz, że wszystko jest na swoim miejscu. Obok Ciebie będzie osoba, przy której poczujesz spokój i bezpieczeństwo. I to nie będzie chwilowe uczucie, tylko coś, co zacznie być Twoją codziennością. Będzie dobrze, tak dobrze, jak jeszcze nigdy wcześniej. Wszystko to, o co prosisz w ciszy swoich myśli, zacznie do Ciebie przychodzić. Zanim to się wydarzy, może być trudno. Mogą wracać lęki, wątpliwości i pytania: czy to ma sens, czy dasz radę, czy jesteś wystarczająca. I te myśli będą się pojawiać nie po to, żeby Cię zatrzymać, tylko po to, żeby sprawdzić, czy naprawdę chcesz iść dalej. Czasem będzie tak, jakbyś wchodziła w coś trudnego i niepewnego. Jakby każdy ruch pogłębiał chaos zamiast go rozwiązywać. Ale to tylko etap, w którym jeszcze nie widzisz wyjścia. Być może teraz trudno jest Ci zrozumieć, co się dzieje w Twoim życiu. Możesz mieć w sobie zmęczenie i strach, nawet jeśli na zewnątrz się uśmiechasz. Jeśli kiedyś obudzisz się i poczujesz spokój, lekkość i brak lęku, to zrozumiesz, że było warto. Bo to nie będzie łatwa droga. Będą momenty łez, frustracji, rezygnacji i zwątpienia. Ale między nimi będą też momenty, w których zaczniesz odzyskiwać siebie. I właśnie wtedy zrozumiesz, że nie chodziło o to, żeby było łatwo, tylko o to, żeby było prawdziwie i po Twojemu. Nie rezygnuj w połowie drogi do miejsca, którego jeszcze nie widzisz. Daj sobie czas. Pozwalaj sobie na błędy i ucz się siebie krok po kroku. I najważniejsze: nie poddawaj się. Jeżeli będziesz potrzebowała zwolnić albo się zatrzymać, to zrób to, ale się nie poddawaj”