Kahrolasılar

Epey bir zaman önce karşımda hıçkırıklarla ağlarken. Seni o kadar yapmacık ve rahatsız edici bulmuştum ki. Çekip gitmiştim. Şimdi eve doğru gelirken arabanın içindeki ağlayan yüzü görünce aklıma düştün.Nedendir pek bilmem-acaba neyini sana benzettim-aklıma sen geldin. Şimdi o kadar zaman geçti üzerinden. Acımasız olduğumu sezdim hafiften. Sana istediğini vermedim biliyorum ama hak ettiğini verdiğimi umuyorum.Ve evet kabul ediyorum.Ben öyle kolay affedemiyorum.

Gümüşler delip geçti o gece her yanımı, Her parçam sızım sızım sızladı, Damarlarım bir zincir olup sıktı organlarımı, İnan ki azizim beni günahlarımla fırlatıp gittiğin bu geceden daha huzurlu bir geceydi o gece.

Öyle içten öyle samimiydi ki, Beni aldı götürdü. Sonra bir baktım ben, Ben olmuşum;koca bulutlar,minik karıncalar,mutlu kadınlar,cesur erkekler... Sonra bir baktım ben ben olmuşum, Ama onun ötesinde.

Sesinden soluğundan belliydi umudu yoktu ölümden. Dinlediği şarkıları,sevdiği filmleri,kelimeleri ona ölümü hatırlatan her şeyi attı hayatından.Bitti dedi.Bitti yok artık dedi.Sustu.Aynaya baktı.İşte ölüm oradaydı tam karşısında.Ölüm ona meydan okuyordu.Bakıyordu ölü gözler ona,ölü eller.Sonra astı kendini.İstemediğiydi onun ölüm sonra kendine yaşattığı oldu.