Eudaimonia

En yakın arkadaşlarımın beni unutup birbiriyle konuşmasını izliyorum. Acı veriyor... Unutulmak. En yakınların tarafından... En değer verdiklerin tarafından... Ve bunun farkında dahi olmamalarından...

Bitti.

Birinin söylediklerime değil gözlerime inanmasını istiyorum. Çünkü ben iyiyim diyorum! Ama asla iyi değilim!

Beni özlediğini duymaya ihtiyacım var çünkü ben çok özledim...

Çevrimiçi oluşunu izlemek çok acı veriyor bi bilsen...

Yazmanı bekliyorum ama umrunda bile değilim...

Bir sürü arkadaşım ve dostum var peki neden hiçkimsem yokmuş gibi hissediyorum?

Etrafım kalabalık...Bense onların istediği gibi olmaya çalışan bir köle...

Derdimi anlatacak birisini aramıyorum. Derdimi anlayacak birisini arıyorum ama bulamıyorum...