Crescent 🌙

ayrıldığımızdan beri ilk kez geçtim evinin olduğu mahalleden. Mahallenin esnafı bile selam verirken sen beni gördüğün an yüzüme bakmadan pencereyi kapattın. bunu hakedecek ne yaptım acaba?

ben kötü biri değilim ki günlük. sadece onu çok sevdim.

“sadece benim ol” diyen adam bugün “umarım karşına seni gerçekten isteyen insanlar çıkar” dedi.

canın yanıcak demiştim. yapma demiştim. yandı dimi canın. öğrendin mi artık nasıl biriymiş o.

bana o lazım günlük. ben çok yoruldum. ona yaslanmam lazım.

yeni biriyle tanışmak isterken yine ona dönmen. yeni bir ev değilde her bir santimini bildiğim bir eve dönmüşüm hissi veriyor. ve bu çok güzel.

ilerde canının yanacağını bile bile ona gidiyorsun yine. yapma.

bazen içinde aslında bitiremediğin ama bitirmiş gibi yaptığın insan döner geri. unuttum dersin. olmaz dersin. ama annenin babanın yapmadığını yapar. azıcık saçını okşar, ağlayınca gözlerini öper, karnının ağrısını geçirmeye çalışır. yine kanarsın ona. kanatırsın yaranı. ne olursa olsun sende dönersin ona. yanlış yaptığını düşünsende bırakamazsın onu. gidemezsin bir anda. hala seviyorsundur çünkü.

Candan Erçetin’in bir şarkısında “Ağlamam artık gidenlere” dediği yerde gözlerimin dolması, ağlamama engel olamamam...

her gün evinin önünden geçiyorum. bunu bilmiyorsun. ya karşılaşırsak diye tonlarca bahane düşünüyorum. bunu da bilmiyorsun. sen aslında hiç bişey bilmiyorsun.