Emrah Ersan

Yaratıcılığının sıfırlandığı anlar vardır. İçinin dolu ya da boş, yazacağın şeylerin olması, olmamasıyla ilgili değil. Nereden tutacağını bilemezsin, yazmaya değer görmediğin gibi. Bazense yazmak yerine yaşamayı yeğlersin, her gün okuduğun, duyduğun gibi; hayatın kısalığına dair. Ancak yüz tane özçekim kaplar o anı, yaparsın bunu, yapıyoruz da. Söz gelimi, dibine kusup, kurutacağımız ağaçlar arıyoruz. Yaprakları rahatlatan yeşile, çiçekleri tatlandıran kokulara sahip. Gölgesine sığındığında kendini araman gerektiğini anlıyorsun. Bulabildiğinde de sırtın ona dayalı, ruhun dallarıyla birlikte salınıyor. İçini rahatlatacak tek istek ise, gözlerini son kez kapattığında dahi, orada, gölgesinde kalabilmek oluyor.

Heyecanın bitmeyeceği günü söyleyebilir misin? Bir şeye, birine, bir yere teslim olmayacağını iddia etmek gibi.. Kıpır kıpır olup da depresif hale bürünmez misin? Hani olur da biradan aldığın yudum serinletmezse içini, harlanacağını bile bile tükenmek gibi..