Ben hep kapıya yakın oturmaya alışıktım, yine öyle yaptım ve pişman olmadım. Oysa belki de en baştan belliydi ne olacağı sadece ben biraz anı yaşadım ve gerçekliğe sonra döndüm. Aslında anı yaşarken de gerçeklikteydim, sonuçta gerçeklikte kalmasam kapıya yakın oturup duygularımı kontrol etmezdim. Her zaman gitmeye hazır bir şekildeydim. Duygularımı ve kendimi korudum. Bu yüzden kendimi tebrik ediyorum, akıllanmış ve büyümüşüm. Umarım diğer insanlar da büyüyebilir. 🦢🤍🫧✨️








