2 de uykumu alarak uyaniyorum. Sabahligimi uzerime gecirip once mutfaga atiyorum kendimi. Isitmak zor geliyor bir sut dolduruyorm bardagima, icine tarcin mi atsam yoksa kahvemi koysam derken ikisini de boca ediyorum. Oturma odasina gecip konumunu ozene bezene hazirladigim abajura dokunuyorum. Bir ses, yagmur yagiyormus meger. Buyuk pencerelerden sokagin isigini izliyorum. Ne garip, coktandir su pencere kenarindaki berjerin, isigin ve pencerenin hakkini veremedigimi dusunuyorum. Iş telasi ve hayat mesakatinden şöyle durup da soluklanamamisim sevdigim koselerde. Gel gelelim bu romantizmi fazla uzatamiyorum. Evin her kosesinin hakkini verdigim ve issiz oldugum donemi hatırlıyorum. Insanoglu ne garip, bir yani tamken muhakkak bir yani eksik kaliyor. Sahi insanin ici ne zaman tamamlaniyor? Sevdiğim adam iceride ailem kmlerce otede muhtemelen uyuyor. Yine icim bir kac parcaya bolunmus ozlemlerden ozlem begeniyorum kendime. Yakin zamanda kisa bir memleket ziyareti farz oldu kalbime. Tum bunlari dusunurken kaygisizca dusunup pencerelerden baktığım zamanlari ozlemle animsiyorum. Cunku andan mutlu olmama ragmen gozum saate kayip duruyor. 2ydi, 2bucuga yaklasiyoruz. Yarin erken kalkmali, ise gec kalmamaliyim. Ne giyecektim sahi? Sabah uyanma ve vaktinde ofiste olma fikri beni her zaman geriyor. Bugun bir yerde gozume ilisen 'kendime ait bir oda' uzerine yazilmis makale aklima geliyor. Yillar önce bu kitabi okurken, begenmis, feyz almis, fakat cok da ozumseyip sindirememisim. Cunku bir dert basa gelmeden insan bazen empatiden yoksun kalabiliyor. Bahsettigim ataerkinin kadin uzerine etkisinden ziyade biraz kapitalizmin insana yasattiklari. Hayatim boyunca krndi ayaklari uzerinde duran, sevdigi isi yapan ve kendine ait bir odasi olan bir kadin olmak hayalindeydim. Bu hayali hirsla ve saplantili bir sekilde degil, hem kalbi tatmin hem de mantik uyumu ile kurdum hrp icimde. Bu hayali kurarken ozel alanima kimsenin mudehalesine izin vermeyecegimden de emindim. (Ne aile, ne de bir erkek) Şimdi zaman zaman durup dusundugumde kendi katilim, tacizcim olma yolunda adimlar attigimi goruyorum. Ozel alanimi kendi ellerimle daraltiyorum. Sadece evde aldigim sorumluluklarsa kendime ait odama dokunan diye dusunup bunlari esit olarak erkek arkadasimla bolusuyorum ilkin. Sonrasinda baktigimda hala bir problem oldugu kanisina variyor, tam olarak ic tatminimi yakalayamiyorum. Evet Virginia'nin dedigi gibi kendi parami kazaniyorum ama kendi ozel alanimi para kazanmak icin arac olmasi gereken isimle daraltiyorum. Is, ofis hayati, ulkenin ekonomisi ve maddiyat o kadar cok kafamin icinde yer kapliyor ki ne oturup huzurla yazabiliyor, ne dusunebiliyor ne de okuyabiliyorum. Boyle zamanlarda sanki sistem kazaniyor, beni olmadigim bir insana çeviriyor diye korkuyorum. Icimi rahatlatan tek seyse bu akisa kapilip gitmiyorum, neyse ki her sey farkindalikla baslar. Durumun farkindayim yani, ve bir seyler yapmak icin caba icerisindeyim. Bana klavyenin işten, telefonun sosyal medyadan baska hatirlatacak seyleri olmali. Uyku vazgecilmez sevdalarimdan olsa da uykumu boldugum icin pisman degilim bu gece (zaten yastiga basini koyar koymaz uyuyabilen bir insanim her saat diliminde cok da sıkıntı degil). Cunku dusunmek, bahcemdeki kozalaklari olgunlasmaya yuz tutan cam agacinin ruzgarda salinisini ve yagmuru izlemek icime iyi geldi. Esen kalin efendim, simdi okuyanlara iyi geceler, sabah okuyacaklaraysa gunaydinlar...
