Mijn handen vol. Voor ik jullie ga bedanken voor de gelukwensen omtrent de geboortedagen van mij en mijn kleine spruit, eerst even dit. Ik moest vanmorgen lachen om mezelf, toen ik blokjes pure chocolade met hazelnoten in mijn mond stak. Het was half 5 ’s ochtends en ik hoorde mezelf over een paar jaar al tegen Noan zeggen dat hij niet mag snoepen voor het ontbijt. Maar waarom niet eigenlijk? Het gaf een heerlijk rebels gevoel en ik had nu juist meer zin in mijn ontbijt. Het duurt nog even voor ik hem regels op mag leggen die haaks staan op wat ik zelf vanuit huis heb meegekregen. Maar voorlopig bevindt hij zich toch nog in de fase dat hij na het drinken van een flesje of het krijgen van de borst papa’s hoodies onder kwijlt of spuugt. Dat is overigens wel iets waar hij over een paar jaar niet meer mee wegkomt. Enfin, mijn handen zijn vol met wat hij nu nodig heeft en mijn gedachten lopen over met hoe ik onze toekomst voor ons zie. Daarmee sneuvelt een van mijn gewoontes om iedereen persoonlijk te bedanken bij felicitaties. Dus bij deze een ‘en masse’ dank jullie wel voor al het moois wat mij toegewenst is voor mijn 41e levensjaar en ik wens het jullie dubbel terug. Want als er nog een gewoonte is die ik de afgelopen jaren heb zien slijten, is het wel die van jullie persoonlijk feliciteren. Neem het alsjeblieft niet persoonlijk, want je zit nog steeds in mijn hart, maar het onderhouden van zoveel verjaardagen is gewoonweg teveel gevraagd. Dus nog van harte als je dit jaar al jarig bent geweest en alvast gefeliciteerd mocht je nog aan de beurt komen. Vier sowieso elke dag alsof je jarig bent. Dan kijk ik ondertussen uit naar de tijd dat Noan en ik stiekem, als mama nog slaapt, nog voor het ontbijt samen peuzelen van blokjes chocolade. https://www.instagram.com/p/CejXwhZD0nu/?igshid=NGJjMDIxMWI=














