wasalak

bigla kong nasabi na gusto kong magsulat, kaya binuksan ko ulit itong blog na ito, akala ko nga hindi ko na mabubuksan pero ito na, pero ang tanong pa rin ay kung paano ba ako ulit magsusulat? paano nga ba?

Kissing or hugging is one of the things that manifest affection to someone but this is not just an ordinary thing for me to do. It all carries responsibility that when I do, it always came from my heart. It caress my soul for what this feeling of mine intended to feel for someone that whom left a mark on me. This is not just an act of adherence but rather an act of knowing that you want the person to become your other half. That’s why my lips and my body is not your canvass to perform your artistic abilities on it. This is my soul, my personality, my true identity; that when you touch and hold it, I am miserably vulnerable to feel for attachment. Dear, when I do it to someone, it means that I am more serious of what you are thinking, I did it because I want you to become my lover. Not just a stuffed toy. 

The reason why we're here is that we exclude ourselves to what is existent. To teach our lives for what we should learn from all of the things in this world. And makes us realize that we need to save ourselves from what they we're talking about the definition of humanity. Humanity deserves freedom, intellectuality and humane morality. Guidance from an existing belief could be beyond the control of every persons mind and personal decision. Thus, to be fully aware of what your capabilities is somewhat like an understanding of human exposition of their greater sense in the world.

la bin dalawang araw, sadyang ang gabi'y lumilisan, sisikat sa gawing silangan at kahilingang nag-aabang habang papalapit ang oras nanunumbalik ang pahimakas sangangdaang landas wari'y magtatagpo sa araw ng pagsilang pagkatuklas sa pagkataong nakalibing palalayain sa muling pagkagising. konti na lang tiisin mo lang darating na ang araw sisilay sa iyong mata ang liwanag at ikaw ay ganap na mabubuhay sa anyo ng panibagong tao.

isang pagraos sa dalawang bote ng tubig lalagok naturang antok na hindi maarok sadyang dito'y magtatapos.

Hindi simpleng paglayo yung nararamdaman ko, tila kailangan ko nang pagkamatay bago mabuhay muli at humarap sa mundo. Paano ba ang mamatay? Paano ang hindi malungkot nang biglaan? Parang ang malungkot nang susunod na taon at hindi na bibisita ngayon? Paano ang matulog nang pagkahaba-haba at ang paggising mo'y isa ka ng bagong bukadkad na kasiyahan. Hindi simple ang mga sagot tulad ng paglayo. Hindi ko pa rin maipaliwanag.

At sa susunod na panahon, isa nang kahapon ang pag-iisa at patuloy pa ring mumultuhin ng ala-ala.

Habang ang iyong anino ay naliligaw sa pagtahak ng kanyang pagkatao patuloy namang hindi makakilos ang iyong sarili sa gitna nang pag-ikot ng mundo. walang paggabay ang buhay na walang nakasunod na mga matang titingin sa bawat kilos magpapa-alala sa mga damdaming inaruga hanggang diyan na lamang sa unang hakbang ang lahat sapagkat kung minsan sa una pa lang nang iyong paglalakbay ikaw ay mag-isa at ni anino ay hindi kasama dahil sa depresyon ikaw ay nag-iisa.

sinlalim ng hindi matanaw na bukas ang maging buo sa harap ng makinaryang mundo.

nasa dulo pero hindi alam kung paano napatungo rito, nasa mundo  pero wari’y walang buhay ni matanaw na anino, nagsimula ba sa umpisa  o hinayaang  maging isang pahayagan sa araw-araw ang bawat tala nang ‘di matuklas na pag-asa. At patuloy  na bukas at binubuksan ang karugtong  na pahina nang sana’y sariling pagtahak sa lilim nang hindi pag-imik at sa kubli nitong damdamin na  palutanglutang  sa himpapawid.