DİLARA AKSOY

Yazdıklarım sosyal medyada

75 milyon kez okundu.

Okuyan, hisseden, kalan herkese teşekkür ederim.

Sessizliğin manyetik rezonansı ellerimde bir mayın gibi patlıyor. Bu gece şevki işkembeden içiyorum, kafam bir milyon kere harcanış seferinde kalbimin halka açık kırılışına şahit oluyor. Adaleti ikmalden, harabeyi ikbalden tanıyorum. İkra yurdumun, Behram serzenişlerine kelime haznemin bir “gitme”ye sığamadığı Derya deniz namusundan ellerimde karakollara çağıran suçlar birikiyor. Canımı yakan adamın canına kastetmeden yirmi dokuz harfin ölüşüne şahit oluyorum. Pesketeryan ve balı dilimde bir tüy gibi kalan gençliğimin, nimet hakkı için sevilemeyişinden çağlayan çığlar üstüme düşüyor. Çiçek bahçesi ömür törpüsünü susuş geçmekte ve ne desem de anlaşılamıyorum. Kalp meridyeni lal duyguların enlem boylam hayrına batıyı doğu, doğuyu kuzeyle aldatıyor. Üstüm başım yönümü bulmaz bir hadisede adres sorup kaybolan pisliklerle belirgin bir yoksunlukta parlıyor. Bana baktı ama görmedi. Beni gördü ama seçmedi. Şuramdan taze kanlar fışkırdı, şarabın asil sarhoşluğu sandı, yine de içmedi. Rüya gördüm, bal mumuyla süslendi sandım, aşkın zodyak ve yıldızlar kaderince gökyüzünde kendini bir halt sandığı mutlulukları…

Bitabım, hitabıma hüsnükuruntu tenekelerinin çıkardığı boş seslerin özgüveni salça oluyor. Ne kadar geniş bir anlatım olsa da eksik vadede kısa cümlelere yiten oluyorum.

Boynum ağrıyor. Yüzümün valizden ağır olduğu o her zaman gibi. Yenildim. Gözyaşlarıma şahit olsa da yeknesak ve aklında uyuyan derin ihtimallerin dondurucusunda kendimi buldum. Beni dondurdu.

Akrilik boya misali kendimi sanatın ücra bir köşesinde donuk ve fahiş fiyatla satılan aşk noksanlığı olarak tanıdım: bundan sonra, yani ondan sonra.

Erkekçe sevdanın adamca düşüp kalkmışlığı ile nam salan sahte aşkların, bohem ve beni bana doğrayan ibresi hep acıyı gösteren tanrısal hikmetindeyim. Acılaştıkça Hürrem cenabetliklerin yalmaç sofraları bulamaç bir pazar ertesiyim. Sendromun dibiyim.

Beni görmedi. İhtişamı dilber, serdengeçti ıslak imzalı bir hançer…

Dilara AKSOY

Çöl illüzyonu değilim, serabın ihtişamında kentsel dönüşüm değilim. Metamorfoz nefesimde her başkalaşıma bir alaşım kattığım Sevda Hanım ile Tesadüf Bey bir araya geldiler. Sevda Hanım, Tesadüf Bey’i çok sevdi. Mütemadiyen parafrazında topaklanan ve aklında uyuyan derin bir aşk olacaktı. Arketipinde serencam sokaklarına değen sessizlikler sunarak anlaşılmayı bir çırpınışla bekleyecekti.

Sevda Hanım’ın her gecesi sabaha karşı bir umut çisemi olacaktı. Tesadüf Bey, ellerinin arasına alıp ellerini; gözyaşlarına kıyamayan gülüşlerle bakacaktı.

Belki de… İhtimalin cebinden verem olan acıların kanları saçıldı. Ortalık bir feryadı gecenin hüznü geçerken, Sevda Hanım Tesadüf Bey’e ten rengi bir aşk sunmak istedi. Bedeninin tutuştuğu ve diyafram saadetinin köpürdüğü bir gerçekte melodram olmamalılardı.

Buralar izdiham. Ham maddesini kaybetmişken aşk, bölünmüş hecelere Sevda Hanım yalnızlığı dikti. Hecesi kalın bir ünlüden kopan bekleyiş, ortalığı saçmalara ayırırken kendisi vurulmuş, yaralanmış ve acımıştı.

Nefes alamıyorum. Kırılmak için değil sevgilim; kınamak için değil, nefesime ortak merhabalarını değdirmen için değirmen telaşımda hüzzam haykırışları döndürüyorum.

Peşrev güzide yamukluklarda bile segâh duyuluş istiyorum. “Beni duymanı istiyorum,” dedi Sevda Hanım.

Tesadüf Bey, bu karşılaşmanın müsabakasının en meridyen gücüne tüm gücüyle karşı koyarken yok oluşun fakir hizmetinde delik cebine soktu acı tamburunu: Sevda Hanım.

Göçmen kız, bir gözyaşı kadar gerçekti ve bir daha konup göçmek istemiyordu. Yalaza tükenişlere alaz bir mahmurdu.

“Tesadüf Bey, rakının yanında meze de olabiliriz. Coşkun sellere şemsiye ve bir mutlulukta en gerçek de olabiliriz. Tütünün zararlı sevişi değilim. Tertemiz bir ciğerden, kalbine ikramım. Kokla beni, en derinden…”

Çöl illüzyonu değilim, serabın ihtişamında kentsel dönüşüm değilim. Metamorfoz nefesimde her başkalaşıma bir alaşım kattığım Sevda Hanım ile Tesadüf Bey bir araya geldiler. Sevda Hanım, Tesadüf Bey’i çok sevdi. Mütemadiyen parafrazında topaklanan ve aklında uyuyan derin bir aşk olacaktı. Arketipinde serencam sokaklarına değen sessizlikler sunarak anlaşılmayı bir çırpınışla bekleyecekti.

Sevda Hanım’ın her gecesi sabaha karşı bir umut çisemi olacaktı. Tesadüf Bey, ellerinin arasına alıp ellerini; gözyaşlarına kıyamayan gülüşlerle bakacaktı.

Belki de… İhtimalin cebinden verem olan acıların kanları saçıldı. Ortalık bir feryadı gecenin hüznü geçerken, Sevda Hanım Tesadüf Bey’e ten rengi bir aşk sunmak istedi. Bedeninin tutuştuğu ve diyafram saadetinin köpürdüğü bir gerçekte melodram olmamalılardı.

Buralar izdiham. Ham maddesini kaybetmişken aşk, bölünmüş hecelere Sevda Hanım yalnızlığı dikti. Hecesi kalın bir ünlüden kopan bekleyiş, ortalığı saçmalara ayırırken kendisi vurulmuş, yaralanmış ve acımıştı.

Nefes alamıyorum. Kırılmak için değil sevgilim; kınamak için değil, nefesime ortak merhabalarını değdirmen için değirmen telaşımda hüzzam haykırışları döndürüyorum.

Peşrev güzide yamukluklarda bile segâh duyuluş istiyorum. “Beni duymanı istiyorum,” dedi Sevda Hanım.

Tesadüf Bey, bu karşılaşmanın müsabakasının en meridyen gücüne tüm gücüyle karşı koyarken yok oluşun fakir hizmetinde delik cebine soktu acı tamburunu: Sevda Hanım.

Göçmen kız, bir gözyaşı kadar gerçekti ve bir daha konup göçmek istemiyordu. Yalaza tükenişlere alaz bir mahmurdu.

“Tesadüf Bey, rakının yanında meze de olabiliriz. Coşkun sellere şemsiye ve bir mutlulukta en gerçek de olabiliriz. Tütünün zararlı sevişi değilim. Tertemiz bir ciğerden, kalbine ikramım. Kokla beni, en derinden…”

Kendi yansımasıyla konuşuyordu. Aynaya bakmadan, kendini görünmezliğinde gören bir deli gibiydi. Akordeon tamircisi diyorlardı adına. Kulakları hassas olduğu için, ilk duyduğu kelimeye bile melodi çıkarıyordu.

"Deli" kelimesine takılmıştı. Kendisiyle konuştuğu için mi, yoksa başkalarının onun duyduğu o derin melodili hassasiyeti duymamasından mı kaynaklandığını bilemiyordu. Akordeonunu duyduğu melodilerin tınısında tamir ederdi.

Gökkuşağı çıktığında gözlerini bir noktaya diker, kendini o renklerle düşünürdü.

Sonra yüzünden kara bulutlar geçti adeta.

Kaybetti. Ellerini başının arasına aldı, bundan sonra tekrarladığı kelime pırasa oldu. Pırasa, ne alaka?

Yürüdü, koştu, durdu, gözlerinde acemi bir gök gürültüsü belirdi. Akordeon tamircisinin...

Pırasayı yedi. Kulaklarını tuttu.

Sesler pırasanın ağzındaki lokmalara yenik düşmesiyle birlikte kesildi.

Pırasa, ağzından midesine inerken kaybının rüzgarına kapıldığı o an, pırasayla mühürlendi.

Dilara AKSOY

Söz müzikleri bana ait olan şarkılarımı Dilara Aksoy yazıp bulabilirsiniz.