Kendi yansımasıyla konuşuyordu. Aynaya bakmadan, kendini görünmezliğinde gören bir deli gibiydi. Akordeon tamircisi diyorlardı adına. Kulakları hassas olduğu için, ilk duyduğu kelimeye bile melodi çıkarıyordu.

"Deli" kelimesine takılmıştı. Kendisiyle konuştuğu için mi, yoksa başkalarının onun duyduğu o derin melodili hassasiyeti duymamasından mı kaynaklandığını bilemiyordu. Akordeonunu duyduğu melodilerin tınısında tamir ederdi.

Gökkuşağı çıktığında gözlerini bir noktaya diker, kendini o renklerle düşünürdü.

Sonra yüzünden kara bulutlar geçti adeta.

Kaybetti. Ellerini başının arasına aldı, bundan sonra tekrarladığı kelime pırasa oldu. Pırasa, ne alaka?

Yürüdü, koştu, durdu, gözlerinde acemi bir gök gürültüsü belirdi. Akordeon tamircisinin...

Pırasayı yedi. Kulaklarını tuttu.

Sesler pırasanın ağzındaki lokmalara yenik düşmesiyle birlikte kesildi.

Pırasa, ağzından midesine inerken kaybının rüzgarına kapıldığı o an, pırasayla mühürlendi.

Dilara AKSOY

1) GÖLGE

Birkaç haftadır evimde tuhaf bir şey fark ediyorum:

Gölgem… beni takip etmiyor.

Sabah ışığı vurduğunda önce normal başlıyordu, sonra bir anda ayrı bir yöne yürüyordu. Bir gece ışığı kapattığımda gölgem yerinden kalkıp mutfağa gitti. Ses çıkarmadan peşi sıra takip ettim. Buzdolabını açmış, sanki içindekilere bakıyordu. Tabii gölge olduğu için bir şey yiyemiyor. Bu da onu sinirlendirmiş ki kapıyı sertçe kapatıp bana döndü.

“Senin bedeninle aç kalmak istemiyorum,” dedi.

Ben dumur oldum.

“Gölgeler konuşur mu?” diyebildim.

Gölgem kolunu iki yana açıp, “Seninle yaşamak… bir yük haline geldi,” dedi.

Sonra duvar boyunca yürüyüp pansuman kutumu açtı.

Nedenini soramadan cevap verdi:

“Artık senden ayrılmak zorundayım. Kendime yeni bir beden dikiyorum.”

O gece uyumadım. Sabah uyandığımda gölgem yoktu.

Ama kapının arkasında bir not buldum:

“Bedenin için teşekkürler. Artık özgürüm.”

Ve koridorda… ayak izi olmayan bir çift terlik ilerliyordu.

psikolojim onların ruh halleriyle savaşmakta halen