Cytera

Gdy siedzę przy oknie i proszę o burzę, Gdy siedzę samotnie i w oknie się chmurzę, Wtedy za chuja deszcz z nieba nie spadnie, Choć wszystek o krople proszę tak ładnie.

Lecz oku wystarczy, że będziesz spać jeszcze, a ja swą miłością się w łóżku nie zmieszczę; do Biedronki pójdę po bułeczki świeże, by z ranną zorzą powitać cię szczerze.

I słońce w deszcz, i chmury nade mną, I z rąk Neikea mi wyrwie noc ciemną, I chłodną kroplą po mordzie dostanę, I nigdy już myślą z bruku nie wstanę;

W biały czwartek grafit kruszę, pisząc czarne scenariusze: Chciałem w piątek trzynastego przeżyć z tobą coś pięknego.

Liczyłem na Świętego Jana, liczyłem, że koniec przydarzy się z rana: Widziałem nas martwych na łódzkim chodniku w blasku pozłacanych świeczników,

już widziałem dżihadystów, w skórze martwych maszynistów; mieli dostać się do raju, wysadzając nas w tramwaju.

Gwiazdy spadają, gaśnie nam słońce, wulkany rzygają na trupy żyjące - chciałem w piątek trzynastego przeżyć z tobą coś pięknego.

Wyjdź ze mną, zobaczysz. Wciąż jest tak samo. Wciąż siedzę tu i czekam – wolne, z wolna zbiera się kurz.  Tli się. Wciąż nie gaśnie. Wyjdź ze mną, zobaczysz te zaśnieżone ulice ciągnące się w nieskończoność.  W przód. Zapętlam się, gdy idę sam. Wciąż wracam

Po łunach, które zostawilibyśmy za sobą; moglibyśmy się kochać w każdą z tych nocy, w każdym zakątku. Mogliśmy krzyczeć,

nudzić się sobą, odejść, znać własne adresy. Wciąż listopad, wciąż niemal koniec świata. Jesteśmy tam. Wyjdź ze mną, zobaczysz.

Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki spisane z myślą o Tobie?

Uśmiechałaś się, Nieobecna, a my, tuż za Tobą, wymrukiwaliśmy je sobie pod nosem, by nie zbudzić sąsiadów.

Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki, które próbowały Cię zatrzymać? Zawsze dzielił Cię, Nieobecna, choćby paznokieć od naszych pazurów (a ich dłonie kurczyły się we śnie, wyrywając Ci włosy). Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki? My nauczyliśmy się ich by heart.

(Tuż przed początkiem świata. Ewa siedzi zamyślona na boskim krześle. Przy boskim stoliku. Jest bosko. Nawet cienie jeszcze się nie rzucają. Patrzy znużona na czerwone Jabłko).

EWA: Przyznaję się skrycie, że mam nudne życie. (Boski krajobraz się czerwieni. Ewa zaczyna turlać czerwonym jabłkiem po boskim stole, śpiewając przy tym piosenkę). How does it feel? A-How does it feel, to be on your own, with no  direction home, like a complete unknown, just like a rolling stone? 

(Tuż przed końcem świata. Do Ewy dołączają się Fauna i Flora. Ptaszki śpiewają swe orgiastyczne piosenki, Szum drzew tworzy tło muzyczne. Bedroom music. Ewa trzyma w prawej dłoni jabłko, lewą zaś wystukuje rytm).

Och, Adamie Adamie, podsycam swe pożądanie. Wgryzłabym się w Twoją szyję, Wyzębiłabym ja żmiję.

(Boskie drzewo próchnieje. Zaczynają tańczyć cienie).

W tym wszystkim jest tylko nic, Tak się nie da, nie da żyć!

FAUNA, FLORA, CIENIE: Go to him now, he calls you, you can't refuse When you got nothing, you got nothing to lose You're invisible now, you got no secrets to conceal.

Wczoraj wyszeptałem cię w innych ramionach.

Deszcz wystukiwał na szybie rytm disco, a ja sobie szeptałem. Szeptałem, bo szklane zasłony nie zniosłyby tego lamentu.

Wyszeptałem cię w innych ramionach. Wypełniałaś swą torbę czerwoną bielizną, a deszcz wystukiwał na szybie rytm disco.

Dziś tańczę to sobie po ścieżkach wymazanych na brudnej szybie (nie widziałem tamtego świata od miesięcy).

Dziś tańczę to sobie chwiejnych krokiem. Do zimnego pokoju. Zesztywniałej pościeli. W rytmie disco.