Işığın Olduğu Her Yerde Gölgelerde Vardır..

İçimde adını koyamadığım bir huzursuzluk var. Ne tam korku, ne de sadece kaygı… Sanki olacak bir şeyin gölgesi çoktan üzerime düşmüş gibi. Günler geçiyor ama içimdeki tedirginlik yerinden kıpırdamıyor. Eskiden beni mutlu eden şeyler bile şimdi sadece vakit geçiriyor. Geceleri gözlerimi kapatıyorum, zihnim susmuyor. Bilinmezlik insanın en ağır yüküymüş; çünkü neyle savaşacağını bile bilmiyorsun.

Bugün gözlerim yalnızca ağlamayı bildi. Sanki bu evin duvarları her nefesimde biraz daha üzerime yaklaştı. Bir valiz hazırlayıp hiçbir şey söylemeden çıkıp gitmeyi düşündüm defalarca. Bazen insanın en büyük hayali bir yere varmak değil, sadece artık bulunduğu yerden uzaklaşabilmek oluyor. Ben de tam olarak bunu istiyorum; ardıma bakmadan gidebileceğim, sessizliğin bile canımı yakmayacağı bir yer.

Bazı günler hayatın sesini kısmak istiyorum. Kimse konuşmasın, hiçbir şey benden bir cevap beklemesin. Sadece pencereye vuran rüzgâr kalsın ve içimde yıllardır adını koyamadığım o boşluk… İnsan bazen mutsuz olduğu için değil, çok uzun zamandır güçlü durduğu için yoruluyor. Sonra gece oluyor. Herkes uyuyor. Bir tek insanın içinde susturamadığı düşünceler uyanık kalıyor.

Eskiden “iyi olacak” cümlesine inanırdım. Şimdi sadece günlerin birbirine benzeyişini izliyorum. Meğer insanı yoran yaşamak değilmiş; aynı duyguların içinde sıkışıp kalmakmış.

Artık kimsenin “merak etme” deyişine inanmıyorum. Çünkü en ağır yükleri hep o cümlenin ardından tek başıma taşıdım. Bazı yaralar insanı acıtmaktan çok, kimseye güvenemeyecek hâle getiriyor.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize kendimizden bir parça göstermek için gelir. Kimi bir anı bırakır, kimi bir ders, kimi ise sadece bir soru işareti.Ama her karşılaşma, insanın kendi hikâyesinde küçük bir iz bırakır.

Hayatın en garip yanı, hiçbir şeyin sonsuza kadar sürmemesi. Ne güzel anlar kalıcı, ne de zor zamanlar.Belki de bu yüzden insan her şeye rağmen yürümeye devam eder; çünkü her bitiş, fark etmeden yeni bir başlangıcın kapısını aralar.

Bedenim yatağa sığmayacak kadar yorgun, ruhum ise taşıyamayacağı kadar ağır. Günler birbirinin aynısı gibi geçiyor; gözlerim kapanıyor ama içimdeki bitkinlik hiç dinmiyor. Sanki hayatın bütün sesleri üzerime çökmüş, ben sadece biraz sessizlik arıyorum.

Artık hiçbir şeyin peşinden koşacak gücüm yok. Sanki ruhum çok uzun zamandır aynı yerde oturuyor ve bedenim onu sürükleyerek yaşamaya çalışıyor. Yoruldum; insanlardan değil sadece, hayattan da biraz.

Hayatın en garip yanı belki de şu;bir gün çok önemli gördüğümüz şeyler, yıllar sonra sadece bir anı olarak kalıyor.Biz ise sürekli bir şeyleri bekliyoruz.Daha güzel günleri, daha iyi zamanları, değişecek bir şeyleri…Belki de asıl mesele beklemek değil, beklerken kendimizi kaybetmemek.

“Bir zamanlar her şeyi fazla hissederdim.Şimdi ise çoğu şey sadece geçip gidiyor.Ne eskisi gibi şaşırıyorum ne de eskisi gibi üzülüyorum.Sanki içimdeki bütün sesler yavaşça kısıldı ve geriye sadece sessizlik kaldı.İnsan bazen vazgeçtiği için değil, çok yorulduğu için susar.Ve bazı sessizlikler anlatılabilecek bütün cümlelerden daha ağırdır.”

Bir zamanlar umutla baktığım sabahlara şimdi yalnızca yorgun gözlerle uyanıyorum. Uykularım gecenin en sessiz yerinde bölünüyor, düşüncelerim yeniden yanıma oturuyor. Yaşamın tadı çoktan silinmiş gibi; geriye sadece alışkanlıkla sürdürülen günler kalmış. Her sabah biraz daha eksiliyor, her akşam biraz daha yıpranıyorum. İnsan bazen yaş almıyor; sadece yük biriktiriyor.

İnsan bazen neden bu kadar yorgun olduğunu anlatamaz. Sanki yıllardır omuzlarında taşıdığı görünmez bir yük vardır. Herkes geleceğe umutla bakarken, sen sadece biraz olsun hafifleyeceğin bir günü beklersin. Zaman geçer ama içindeki ağırlık yerinde kalır. Bazı yaralar ses çıkarmaz; sadece düşüncelerini derinleştirir, uykularını eksiltir ve gülüşlerini sessizce senden alır. Sonra bir gün fark edersin; seni en çok yoran şey yaşadıkların değil, onları her gece yeniden zihninde yaşamaktır.

Sabah olmak artık yeni bir başlangıç gibi gelmiyor. Sadece dünün ağırlığını bugüne taşımak gibi. İçimde hiçbir şey filizlenmiyor; ne umut, ne heves, ne de yaşama karşı o eski merak. Sanki hayat devam ediyor, ben ise uzaktan izliyorum.