#deringolgex

Bugün yine hayatımdan birilerini çıkardım.Bugün yine içimde birilerini sessizce bitirdim.Bir kez daha kalabalıkların içinde yalnız kaldım.Kendi mahkememi kurdum bugün;herkesi tek tek yargıladım,söylenenleri, söylenmeyenleri, yapılanları ve yapılmayanları önüme koydum.Herkese bir karar verdim, bir ceza biçtim…Ama en ağır hükmü yine kendime verdim.Çünkü bazen insanın en acımasız hâkimi yine kendisi oluyor.Ve ben bugün yine kendi içimde kaybolup, kendime karşı sustum.

O gece gözlerim ağlamaktan şişmişti. Saatlerce aynı soruyu fısıldadım gökyüzüne: “Neden Rabbim, neden olmadı?” Cevap gelmedi. Sadece içimde büyüyen bir sessizlik vardı. Canım öyle yanıyordu ki nefes almak bile yük gibiydi. En çok da gururuma dokundu; sanki kaybettiğim şey yalnızca bir sonuç değildi, içimde yıllardır ayakta duran bir parçaydı. Kimse bunu görmedi. Herkes hayatına devam etti. Ben ise aynı gecede defalarca dağıldım. Dışarıdan sadece ağlıyordum sanıyorlardı; oysa ben içimde sessizce ölüyordum.

Şu sıralar içimde sürekli çalan bir alarm var sanki. Her şey normal görünürken ben en küçük seste irkiliyorum; geleceği düşündükçe nefesim daralıyor, geçmişi düşündükçe yoruluyorum. Ne tam ağlayabiliyorum ne de gerçekten rahatlayabiliyorum. Sanki uzun zamandır omuzlarımda görünmeyen bir yük taşıyorum ve kimse o ağırlığı fark etmiyor. Günler geçiyor ama içimdeki o belirsizlik hiç yerinden kıpırdamıyor. Belki de en çok buna üzülüyorum: Herkes hayatına devam ederken benim hâlâ aynı korkunun içinde bekliyor oluşuma.

Bugün, sanki hayat nefesini tutmuş da bana bir cümle söyleyecekmiş gibi. İçimde garip bir sessizlik var. Ne umut tam anlamıyla yaşıyor, ne de korku susuyor. İnsan bazen bir günün, koskoca bir ömrün ağırlığını taşıyabileceğini böyle anlarda anlıyor.

Bazı günler hayatın sesini kısmak istiyorum. Kimse konuşmasın, hiçbir şey benden bir cevap beklemesin. Sadece pencereye vuran rüzgâr kalsın ve içimde yıllardır adını koyamadığım o boşluk… İnsan bazen mutsuz olduğu için değil, çok uzun zamandır güçlü durduğu için yoruluyor. Sonra gece oluyor. Herkes uyuyor. Bir tek insanın içinde susturamadığı düşünceler uyanık kalıyor.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize kendimizden bir parça göstermek için gelir. Kimi bir anı bırakır, kimi bir ders, kimi ise sadece bir soru işareti.Ama her karşılaşma, insanın kendi hikâyesinde küçük bir iz bırakır.