demir

Kalbim bazı geceler dayanamadığını bana çok sert bir şekilde hatırlatıyor. Bu gece de o gecelerden biri. Evim de 2.katta. Atlasam ölür müyüm bilmem. Aylardan da Temmuz. Sonbahar yağmurunu tatmadım henüz. Üstelik daha 29’umu da görmedim. Nilgün Abla iyi dayanmış. Ben geç bile kaldım

Eller ağlatır seni, ben sana kıyar mıyım?

günün sonunda herkes eve dönüyor, ben apartman kapısında bekleyen kediyim. ne sokak evim, ne kapısında beklediğim evler.

Gel koynuma, bi nefeslik huzur alayim sonra yine dağılırız nasılsa.

ben artık bana ayrılan sürenin sonuna gelmek istiyorum

"Evimi özledim,bunu odamdan yazıyorum ama evimi özledim..."

yanımda kal diye ömrümden eksiltirdim oysa karsıma gecmek icin icinde binbir heves varmis

Her zaman yarı yolda bırakılmak...

Ağlarken ses çıkarmamak için ağzını kapamak...

"Rastgele sokakların birinde, yüreği parça parça dağılan o çocuğum. Bazen çok yalnız, bazen de kafamdaki seslerle oldukça kalabalığım."

Deli gibi uykum var Nermin. şuramda sen. gecenin üçünde çevirmeme girmişsin. o dakka telsizime, ela gözlü türküler çalmışlar.

Bir gün her şey yoluna girerse, umarım ben hâlâ burada olurum.