Sessizce

gördüğüm en güzel şeysin, senden öte tanımladığım hiç bir şey yok.

toparlayamadım kendimi

geberip gittiğimde çiçeklerini kendine sakla

hiçbir şeyin önemsenmediği ruhsal bunalımlar

bazı keşkeler iç çektirir*

unutmaya kıyamadığım ve aynı zamanda hatırlamak istemediğim onca şey var ki,

ama güzel delirdim. yürüyerek gidecek kadar yakındım, bir kaldırıma çakıldım.

“Kendime sözümdür; Bir daha içime sinmeyen ve değersiz hissettirildiğim hiçbir yerde durmayacağım. Ne kadar kötülük görürsem göreyim, içinden tertemiz çıkıp, iyiliği, sevgiyi ve inceliği savunacağım. Bir daha yüzüme kapanan hiçbir kapının arasına elimi koymayacağım.”

yaralar, canavarlar yaratabilir.

insanlar değişir, bunu değiştiremezsin.

parçalansan da belli etme

“Kör kuyular sensiz derin, böylesi ölüm değil İhanetin benim evim, bildim de girdim.”