𝕳

biliyorum, geçmiş sandığım ardımda bıraktığım şey hala orada ve ben yine inanıyorum ki su sızdırıyor sandığım o çatlak aslında benliğimmiş. dönüp dolaşıp sığınacağım tek yer o pencerenin mermeriymiş. sevmiyormuşum aslında beni korkutan tam tersiymiş. hep bir farkındalıkmış ve bu seneler sürermiş. karanlık güzel değil ışık ve sesler çok yüksekmiş. benim tek istediğim dinlendiğim o omuzlar beni incitmesinmiş ama insanı ilk en çok sevdikleri terk edermiş.

bana yabancı olma

Bazı aşamalar vardır, geçilmesi gereken bazı sokaklar ve her zaman açık olan pencereler.

Plaklarım olsun isterdim, o tarçın kokusu evden hiç çıkmasın. Dudaklarım kuruyken hiçbir şey yapmak istemezdim. O kaban benim için yapılmış gibi hissederdim. Salep içerken çok mutluydum, salepçi amcayı çok severdim. Öfkeliyken ağlamak güçsüz hissettirirdi, güçlü olmak ne demek bilmezdim. O kurabiyeleri hep senin için yapar, söyleyemezdim. Sonra sen gittin, ardından hiçbir şey yapamadım.

o gün aynada kendimle göz göze geldiğimde ve her gecenin bir sabahı olduğunu gerçekten fark ettiğimde, yüzümdeki kırık tebessüm ve kan dolu gözlerimle kapattım o kapıyı

bir düğüm, iki düğüm, kördüğüm

kaybediyormuşum gibi hissediyorum ama zaten hiç benim olmamış

vedalar ağır ölümden

saçma sapan şeylere üzülüp darılmayacağım dedikten sonra en ufak çıkmazda ellerimin titremesiyle kapatıyorum gözlerimi. ben böyle değildim, bir yerlerde bir çatlak var ve bulamıyorum

Ben bu iki yüzlülüğe katlanamıyorum

yine hiç beklemediğin yerlerden geldi ama bu sefer hazırlıklıydın