biliyorum, geçmiş sandığım ardımda bıraktığım şey hala orada ve ben yine inanıyorum ki su sızdırıyor sandığım o çatlak aslında benliğimmiş. dönüp dolaşıp sığınacağım tek yer o pencerenin mermeriymiş. sevmiyormuşum aslında beni korkutan tam tersiymiş. hep bir farkındalıkmış ve bu seneler sürermiş. karanlık güzel değil ışık ve sesler çok yüksekmiş. benim tek istediğim dinlendiğim o omuzlar beni incitmesinmiş ama insanı ilk en çok sevdikleri terk edermiş.













