Şairin aşkıyla doğan din Orfeus, Trakya kralı Oiagros ile, dokuz ilham perisi Müzlerden (Muse) en büyüğü ve en zekisi, epik şiirin ve destanların ilham perisi olan, adı ''güzel sesli'' anlamına gelen Kalliope'nin oğludur. Apollon ona bir lir hediye eder ve Müzler de ona nasıl çalınacağını öğretir. Orfeus ezgileri söyleyip, lirini çalmaya başlayınca; gökteki kuşlar durur onu dinler, müziğin ritmine kendini kaptıran dağlar, taşlar, ağaçlar bile sağa sola sallanıp ona eşlik edermiş. Hatta derler ki; Trakya bölgesinin bazı yerlerinde ağaçlar, onun bıraktığı şekilde müziğin ritmiyle aldığı şekilde kalmış öylece. Bugün Trakya'da olması gerekenin dışında, bir figürü uygular gibi şekil almış bir ağaç görürseniz, Orfeus'un ezgilerine ve müziğine eşlik etmiş bir ağaçtır gördüğünüz belki de. Yine günlerden bir gün, elinde liri ezgilerini söylerken, orman perisi Eurydike'yi görür Orfeus. Belki bir görüşte aşk, belki de ezgilerle büyüyen bir aşktır aşkları ama, birbirlerini öyle severler, öyle severler ki, Eurydike'ye olan aşkı, onun ölümüyle, arkasından Tartaros'a kadar götürür Orfeus'u.  Apollon ve su perisi Kyrene'nin oğlu olan Aristaios tarım ve hayvancılık üzerine her şeyi bilen, özellikle arıcılıkta üzerine olmayan, dağda bayırda yetişen usta bir avcıdır. En büyük eğlencesi dağ ve su perilerini kovalamak olan Aristaios bir gün kırlarda Orfeus'un karısı, orman perisi Eurydike'yi görür. Güzel perinin peşine takılıp, onu kovalamaya başlar. Eurydike kaçıp, tecavüzden kurtulma telaşıyla koşarken, çimlerin arasındaki zehirli yılanı fark etmeyip üzerine basar. Bacaklarına dolanıveren yılanın ısırdığı Eurydike, kocası Orfeus'u keder içinde bırakıp ölüler diyarı Tartaros'a, Hades'in ülkesine göç eder. Orpheus, oyuk kaplumbağa kabuğundan sazıyla yaslı sevgisini avuttu durdu. Hep seni söylerdi, tatlı eşi, hep seni, onunla baş başaydın ya hani yalnız kıyılarda, gün doğar seni söylerdi, gün batar seni. Karısının ölümüyle çılgına dönen Orfeus, onu yer altı tanrısının elinden alıp gelmek için, hiç bir ölümlünün gitmeye cesaret edemeyeceği Tartaros'a gitmeye karar verir. Tartaros, yer altı tanrısı Hades'in kontrolünde olan ölüler diyarının en alt noktası, yani cehennemdir. Homeros Tartaros'u tanımlarken, yerin dibindeki kara dumanlı çukur olduğunu, demir kapılar ve tunç eşiklerle kapalı olduğunu söyler. O kadar derindedir ki, Tartaros'la, yer altındaki tanrı Hades'in arasındaki mesafe bile gökle yeryüzü kadardır. Hesiodos ise şu sözlerle anlatır Tartaros'un yerini; Bir örs gökten düşse dokuz gün dokuz gece, ancak sonuncu gün varabilirdi yeryüzüne ve tunç bir örs düşse yeryüzünden ancak dokuz gün dokuz gece sonra varabilir Tartaros'a Burada gökten örsün düştüğü yer cennet, yeryüzünden düşüp Tartaros'a gittiği yer ise cehennemdir. Tartaros'un bekçisi üç başlı köpek Kerberos'tur. Orfeus karısını kurtarabilmek için tanrı Hades'i, karısı Persephone'yi ve Kerberos'u aşmak zorundadır ki, bunu başarmak bir ölümlü için imkansızla eş değerdir. Lirini omuzlayıp yer altı ülkesinin yolunu tutar Orfeus. Ağzından dökülen ezginin ve lirinden yer altına yayılan müziğin etkisi öyle güçlüdür ki, ne merhametsiz Hades, ne de onun karısı Persephone karşı koyamaz Orfeus'un isteğine. Tartaros'u etkisine alan melodiler Kerberos'u bile yatıştırır. Biricik sevgilisini vermeye razı olur Orfeus'un Hades, ama bir şartı vardır: Ölüler diyarından ayrılıp güneş ışığını görmeden, karısı Eurydike'nin yüzüne bakmamalıdır. Eğer bakarsa; Eurydike tekrar ait olduğu yere, Tartaros'a dönecektir ve bir daha onu asla göremeyecektir. Karısının yüzünü görmemek için lir çalarak önden yürüyen Orfeus'u Eurydike arkasından takip ederek yeryüzüne doğru yola çıkarlar. Orfeus dışarı çıkıp güneşi görünce daha fazla dayanamaz ve çok sevdiği karısına bakmak için başını çevirir. Henüz güneş ışığına çıkmamış olan Eurydike'yi sonsuza dek yitirir. Eurydike'si ışığın altına tam çıktı çıkacakken, unutup duruverdi, gönlüne yenildi döndü baktı arkasına. İşte bir anda bütün çabalar uçtu gitti, bir anda kopuverdi amansız zorbayla yapılan anlaşmalar, bir gümbürtüdür yükseldi hem de üç kez Avernus batağından. Haykırdı Eurydike: '' Bu ne Orfeus, bu ne? Bu ne çılgınlık böyle, seni de yok eden, zavallı beni de? İşte gene çağırır beni zalim kader, uyku kapatır kararan gözlerimi, dört yanımı saran gece götürür beni, elveda! Giderim işte uzata uzata ellerimi sana, artık senin olmayan güçsüz ellerimi.'' Karısını kaybeden Orfeus tam yedi ay Strymon Irmağı (Trakya'da Struma Nehri) kenarında, kayalarda, buz gibi mağaralarda oturup ağlar. Çaldığı liri ve acıklı ezgileriyle, kaplanları büyüleyip, meşe ağaçlarını ayaklandırır. Dövüne dövüne nehirleri aşıp dağlarda dolanır. Ne bir tutku, ne de bir evlilik bağı yumuşatamaz Orfeus'un Eurydike'nin aşkıyla yanan yüreğini. Trakyalı kadınlar kendilerini hor görüp Eurydike için divane olan Orfeus'a kızıp onu paramparça ederler. Meriç nehrine attıkları ozanın vücudundan kopmuş başı ''Eurydike,Eurydike'' diye haykırarak uzaklaşır nehrin akıp giden sularında. Orfeus'u parçalayanların Mainadlar (kendini tanrı Dionysos'a adamış, onun adına yapılan törenlerde dans edip kendinden geçen kadınlar) olduğu, işledikleri bu cinayet nedeniyle Olymposlu tanrılar tarafından cezalandırılacakları için, Dionysos'un onları birer meşe ağacına dönüştürdüğü anlatılan efsaneler arasında. Trakyalı erkekler, meşeye dönüşmekten kurtulabilen kadınların, işledikleri cinayet belli olsun diye vücutlarına dövme yapmaya karar verirler. Trakya'da yakın zamana kadar, bu dövme yapma geleneğinin izlerinin hala devam ettiğini düşünenler mevcut. Orfeus'un kesik başı şarkı söyleye söyleye Lesbos (Midilli) Adası kıyılarına kadar ulaşır. Burada Dionysos için kutsal sayılan alanda bir mağaraya konur. Bir süre sonra burası büyük bir kehanet merkezine dönüşür. Gelecekten haber almak isteyenler Apollon'un kehanet merkezi Klaros ve Delphoi yerine buraya gitmeye başlayınca; Apollon kesik başın yanına gelir ve artık işine karışmaktan vazgeçmesini, kendisine ve şarkılarına yeterince tahammül ettiğini söyler. Bunun üzerine Orfeus'un kesik başı sessizliğe gömülür.

makas bak sular çekildi. hep hatırlatır ya sahipliğini işte öyle kapatıp, türbanladı tanrı denizini. kumları oyalayan kir içinde, birkaç çocuk ayağı şimdi. bende kemikleşen babamın mezarını bilmem ama bir çocuğu kemiren ya bir babadır hep ya da yokluğu. bak avuçlarının içindeki raylardan çıkıyor çok yüklediğimiz tren belki boynunu kurtarıyoruz trenlerin makaslandığı yerlerde ilk defa doğru raylara uzanmış bir kadının. ama bu kez de kargaşa ve ceset oluyor senin ekseninde. biliyorum bir aşkın üstüne yakışacak ağız tadı değil akşamları acıya yatırılan bir damak belki sonra eli siyahtan başka bir renge de uzanabilen ressamlar tanır seni bilirsin seni çırılçıplak çizmek için kendini soyan birini ama tren ne kadar dinlense de raydan çıktığı o noktaya yaklaşırken —ki söz konusu olan bir kadındır korkusuna yaklaştıkça çoğalır güzelliği— bilmeyecek hiç o noktayı bir daha geçip geçemeyeceğini…

MEKTUP Yarım kalmış acılar denizi pencereme konardı geceyle, savrulurdum. Gözyaşı kokusuyla dolu bir kuğu, zamanın sonuna kalkan, sürgünümdü; göz mavisi duman, sessizliğim. Aktım ölü deniz kızıyla gökkuşağı saklı mektubun içine, pulumuz rüzgar oldu, postacımız güvercin. Civa gibi eridik kabımızda. Kırmızıya gittik. Hemen yokladım yüzümü yağmurun yuva yaptığı ellerimle. İyice şaşırmıştı alıcısı vapur ıslığımızın. Saplandı gözlerimin ışığı yeni güne. Mermer bir kayıkla geri döndük diğer yarısına acının, usulca çekildi deniz, son bulduk, yenildik. Artık yataksız bir liman yüreğim, soğuk ve loş. Kırık düşlerim. Serçelerde gözlerimin buğusu. Buruk içim. Böylesi bir yenilgiyi beklemediğim için sabahın en serin ucunda bağıran ben intihar edecekmiş gibi sıkıyorum düşük boynuma asılı sonbaharı. Çekildi yaşanan hıçkırıklara, yaşanmayan düş kırıntılarımızla boğulduğumuz odaya. Düştü saat duvardan, telefon diye çevirdim yelkovanı: İmdat. Akrep soktu kendini. Çan sesleri, ezan sesleri, mart sesi, çatılarda kaldı gecenin gizi. Unuttum mektubun içinde boğulduğumu. Elveda.

Taş Parçaları III madem arkandan ağlamamı bile çok gördün bana al bu taşlar senin olsun...o halde ve bundan böyle bütün davullar vursun, telleri kopsun sazların boşluğa bağırsınlar, birlikte; kan kusacağız. kan kusacağız. madem dünya bunca zalim madem yakışmıyor kalbimize. bütün davullar gümlesin boşluktan gelen, boşluğu dolduranı boşluğa böğüreni vursunnnn. bak! nasıl kan kusuyor külde uyuyan dünya görsün. VI ben seni hep sevgilim ben seni hep yüzünden geçen dalgalardan okudum. ellerine sevgi okudum gözlerine şefkat okudum annen seni inkar etmişti aldım etime dokudum. V Yanmamı bekleme benden Ben ne çok yandım, biliyorsun. Yanamam ben yanamam yanamam küllerim uçuyor. Rüyamda sapladığın jiletler etimde Kanamıyor acımıyor. Acımıyor Bu dünya buz, bu buzzzzz zzzzzzzzzzzda Hiçbir şey acımıyor. Bunlar yalan, Yalan söylediklerim Yalan söylediklerin Bunlar ancak dünyaya yakışıyor. Küldüm ben zaten Küldüm zaten küldüm zaaaateeeen Kalmışsa eğer Külün içinde şimdi insanım uyanıyor. Dünya görsün şimdi. Bembeyazzzz dünyaaaaaaaaaaaa Yoluna baş koyup buzzzdaaaaaaa Kan kusanı. VII Dünya ne ki sevgilim, Benim sana yaptığım kubbe yanında? Düşsün, olsun, bırak, içinde yıldızlar patlıyor. Kolaydır inanmak kadar inanmamak da. İster sal kendini dünyaya, ister kal yanımda Her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni Yoluna baş koymak diyoruz Biz barbarlar buna. VIII Kırdım, evet, o yalan mekânı kırdım Çıksın diye ortaya Çırrrrrrrıııllçıpplaaaaaaak: Sen benim yuvamsın Yuvanım ben senin. IX Beni bilmediğim bir dünyaya attı... Bir cümlem yok, darrrrğğmadaaaaaaanıım, bundan. Bir düşümüz vardı, "birlikte yaşamak" koymuştuk adını, çok acıyor, belki bundan. Aşkî bir cümle mi bekliyorsun benden. Beklemeeeeeeee. Mutfakta reçel yapan iki kadın. Kırmızı biberleri filan. Rüzgâr alan biraz tepe bir yer. Bakınca, iki yandan uffffffffffffuk filan. Dünya yuvarlak değil de hafif elipsmiş gibi. kaldı ki iki kadın, dünyanın yuvarlağını zaten anlamayan. böyle. kendime inandığım gibi inanmıştım ona da. aşk olanın ötesinde bir aşktan söz etmek, aaaaaaah bir inançtı desem. bu kadar dağılmam kendimi şimdi bu dünyaya fırlatılmış gibi hissetmem, bundan. ne söylememi bekliyorsun hava aldıkça sızlayan bir diş var içimde. susmam bundan, konuşmam bundan. ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata. insan olmuştum ilk o zaman. ya da bozmuşlardı ben yenidoğandan. kendimi acıya teslim ettiğimde hatırladım, ölünmüyordu, hatırladım. ölünmüyoooooorrrrrrrrrrrdu. XI acı çekerken de adil ol, diyor bana. adil ol. sen değil misin inanan hayatın büyük bir kader olduğuna, kaderi yönlendirmek bile o büyük kader' in içindedir filllllllllllan. o yüzden şimdi adil ol. sus. söyleme böyle şeyler! adil ol. inanmıyorsun değil mi? beni bilmediğim bir dünyaya attı, diyyyyyyyorum. diyorum ki, sözde kalır her şey. sözzzzzzzzde kalıyor. bir de bana adil ol, diyorsun. X ey duymayan insanı, ey hayat dedikleri büyük kusur. ... ey kimselere değişmediğim ayrılığın neden bunca ağır? hani adalet? bir kasım' dan öteki kasım' a bir yanım kör bir yanım sağır. XV ben başka bir şey olmak istememmm istemedim başka şey. sabırla sevgilim sabırla acılarımız eşitlensin bu şehirde diye diye. bu şehirde etten geçip kalbe erişene dek sabırla. tek, sabırla. kaç kişi var bu şehirde ruhunu sana kubbe, kubbeeeeeeeeeeeeeeeee etmiş! XIV büyük keder içerirmiş, gördüm, anladım etten geçip aşka varanın sevgisi. bunun yanında sevgilim bunun yanında etin ihaneti, kısaca hiçbir şeydir. XII şimdi bir masaldan bir peri sessizce dinlesin beni, alsın yorgun başımı alsın cümlemi usulca kalbine koysun. benim cümle taşıyacak halim yooooooğğğğğğğ. XXXI Katlanan, insanın birbirine yapışan yaralarından bir yuva inşa etmektir aşk da, varla yok arasından Ve ahşabı kemiren de ahşaba dahildir, değil dışarıdan. Beyhude insanın yuva arayışı ama yine de yuva arar insan. dışarısı sevgilim, dışarısı senin kendini sürekli kaçak kılacağın yollardan başka nedir? yollar ki hep gider, hep yatay. ah ben bu kubbe fikrine o yüzden takılmışım; kubbe ki yüzseksen derece bir şey, büyük bir arzuyla mümkün. gayret' in bildiğimiz ve unuttuğumuz anlamıyla örülen. XVI in ordan, in ordan innnnnnnnn, diyor bana zamanın ensesinden. ay adalet' ten söz eden zalim şimdi bi dur, düşün: ev ki, en büyük mahremiyetti kimdi vuran, kimi, en mahreminden? XVIII en acısını sevgilim en acısını tadayım istedin: en acısı buydu. XVII omurgamı aldın benim. omurgamı aldın. omurgamı aldın. omurgamı. niye? XIX Varla yok arasındayım Varla yok arasındayım Hep, varla yok arasındaydım. Zaten. Ben bilmedim ki niye teyelliyim, niye? Varla yok arasında Varla yok arasında Elimde bir kırık testi Elimde bir kırık testi Nereye bırakayım! XX Gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine. bilemem, belki bu yüzden ben sana yanlış bir yerden edilmiş bir büyük yemin gibiydim. beni hep aynı yerimden yaralayan o eve yine de döneyim döneyim istedim. XXI ah benim sesimle söylesem de, inanmazlar benzemiyor çünkü bir dile. döndüğüm, döndüğüm ama döndüğüm döndüğüm bu sema sensin. dönnnnnnnnn düğüm. sen benim kara ömrüme vuran suyumu harelendiren sevincimdin. XXXV onu sevebileceğinin en yücesiyle sevdin. titreme daha fazla kalbim. bağışla kendini artık onu da bırak gitsin. bırak gitsin. o senin en ezel gününden kaderin sen onu nasılsa bin kere daha seveceksin. XXII günler öylece kendi kendine geçsin diye bir camın arkasında durdum bana dokunmasın hiçbir şey hiçbir şey yarama merhem olmasın iyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye bir camın arkasında durup akan hayata ve zaman baktım. bilirdim, biliyordum, biliyorum, bittiğinde, geçtiğinde, azaldığında sızı, iyileştiğimde, o saman tadıyla karıştığında; her şey daha acı olacak. XXXIII ne sanıyorsun? ne sanıyorsun? benim olan artık senin de kaderin: dağbaşı, oradaki yaralı ıssızlık. XXIII biz iyileşmeyiz diyor ilhan biz iyileşmeyiz bunu bil, diyor. biliyordum: ağırdı biliyordum: çok ağrıdı biliyordum: adım adım ... ben seninle sevgilim mutsuz ama bahtiyardım. XXIV bir masal bir taş ağırlığında olabilir mi? olurmuş meğer. birlikte bir masala inanmak istedim ben seninle, sadece bu. sen beni tek tek tek bıraktın. benim artık taş taşıyacak, taş kaldıracak, taş atacak halim mi var! XXV evet kara bir ömür bu benimki. kara bir toprak. gerçekle değil, hakikatle değil, kalbimin aklıyla kurduğum kara bir ömür. yalnız değilim, biliyorum binlercesi var, onbinlercesi vardı. kara bir ömürle buradan geçen. sen bundan böyle gerçeğin yan yana getirilmiş yamalarıyla yaşayacaksın. ben çoktan çıvdırılmış bir şeydim sevgilim. XXVII gözlerimde bir çita oturuyor birazdan deppppp parrrrrrrrrrrrrrrrrr. içimdeki çilekeş fuji' yi tırmanıyor sana eski bir mektuptan gözlerime yağma dünyanın bütün neonları yanıyor sönüyor ve bir fotoğraf iki jiletle paramparça. bir su aygırı kadar yaralıyım dünyadan anlıyor musun? içimde uzağa bakan bir zürafa var hayat orda burda her yerde kaynıyor. birazdan öleceğim, içeceğim su nerde? XXX kar şiddetle rüzgârla büyük bir kırgınlıkla vardı gece yarısı dağlarına. gelemem artık yanına. ben kaybettiğime ağlayayım sen kaybettiğine ağla XXVIII ömrümü adadımdı. elimden aldığın ve parçaladığın şey bu! adaletin adını neden anmıyorsun burada da? o yüzden büyük yaram o yüzden büyük öfkem o yüzden dinmiyor içimde hepsi, hınca hınç. hıncahıııııııııııınnnnnç. XXVI o kadar uzun yol geldik ki seninle şimdi, sen ayrı ben ayrı olan o yolu nasıl yürüyeceğiz? (biz seninle yoldayken yanımızdan ovalar, ağaçlar; titreşen rüzgârlar akmıştı. bir yolumuz olduğunu, yol kazalarını, yol yorgunluğunu o zamanlar biliyor muyduk?) XXXII ömrü gurbette geçenler gibiydim senin yanında duymadın mı, çok söyledim? o uzun gurbette, ben senin "adalet" diye diye nasıl unufak olduğunu gördüm. göre göre, duya duya, yine de bigâne olarak her şeye. bilmedin ki; ben senin gurbetinde delirmemek için kalbimin aklıyla ördüğüm bir yıldızlı kubbede yaşadım. tecellinin içinde ecel durur sevgilim, görmedin mi? adaletin içinde bir zalim oturur. XXIX sonra, çoook sonra, bu parçaların sonunda sen beni kızını çok seven bir anne olarak hatırla. ben ki hiç kavuşamamıştım sana. XXXXII ve huzurla, içerde bir yumuşak ışık dışarda dağların etrafını saran kızıllık vardı. durmak için dünyanın dışında iyi bir sebep ve bir ana enstrüman; incecik bir müzikle piyanonun tuşlarına vuran. yüzünde yeryüzünü gördüğüme duyduğum bir şükran. her şeyin sertliğini gömen ve uyutan bir kış, sen ki, de ki grand teton' a kar yağdı. o karın ortasında önümüzden bir nehir karla karışık akardı. sarartma beni sarartma beniiiiiiiiiiiiiiiiiii..sarartma. XXXXIII fazla insansın sen sevgilim fazla insan bir barbarım ben oysa, bir hayvan dilim bağışlamaktan söz eder benim seninki adalet ve intikam. söylemeye gerek var mı sevgilim söylemeye gerek var mı şimdi yetiştirdiğim en iyi nişancı vurdu beni klimanjaro' nun karları sevgilim klimanjaro' nun karları innnniiiiiyor aşağı. XXXIV birini seviyorsan onu öldürme! demek kolay oysa her âşık önce kendine sonra yanındakine cellat. ve aşkta ölümün bir anlamı vardır, görklü kılınan bozulsun diye im her ateş önce yanını yoklar sevgilim. bundan böyle ne vakit bir yangından artakalan isle kararmış bir şair gölgesi görsen başıboş, duran, susan, içinden yanan: ya da bir kızkardeş, ağlayan kekliğine, uzak ve göğsüne klarnet sesiyle dolaşan. XXXVI bunca zaman sonra, neden ona dokunmadığımı neden çekmediğimi silahlarımı kınından olanı biteni kalbime koyup kendimi çektiğimi soruyorsan... ona dokunmadıysam, dokunmadıysam tek bir sebepledir... bir barbar ancak eşitine dokunur. XXXVII akan sokaklarda yan yatmış otlara benziyorum rüzgârla yana savrulan dallara. aşk için ihanetle vuran aşk aşkm'ola? ah ciğerimin köşesi, kavrula kavrula kopuyor gönülbağım, sen bağla. XXXXI Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan Diyecekler; çok yüksekti ondaki zindan Görmeli, eline almalı, sıvazlamıydın, öğretemeden Yazgına kanat ol kol ol diyemeden ayrı düştüysem senden. Buna yanarım çok, en çok buna yanarım inan. Onaramazdım kırdığım yerleri Onaramazdın kırdığın yerleri Son bir nefesle sana sarıldımdı. En acısı buydu. En acısı buydu. XXXIX aşk iki kişi arasında asla eşitlenmeyendir. ben bir divan şairi değilim ki sevgilim sana bercesteler düzeyim yine de giderayak, gözlerine, ellerine, ayaklarına tutulmuşluğumu herkes bilsin isterim. ben bu çıldırmış vaktin, ben bu yılan zamanının paramparça edilmiş şairiyim.ne diyeyim! yine de içimde, çooook eskiden kalma bir ya leyl...ya leyyylllllllllle bir çöl gecesine ismini bırakayım. XXXVIII bir dalda iki kiraz gibi aşk ile öfke arasında yanayana, dursun bu aşk. aşk, mola! ey yaban! ayaklanacağım ayaklanacağım! dizlerimin bağını bağla. XXXX sözde kalır sevgilim sözde kalır bütün sözler aşk çünkü, aşk çünkü kendine bir yol, bir ideoloji ister. bilirim, çöl rüzgârında çalıdır bazı yaşlar. sen sevgilim ilerde, biraz daha ilerde bir tarihe başlayacaksın, orası işte benim tarihimle başlar. ve say, geriye doğru, tek tek sende kalsın şimdi al bu taşlar.

görevliler, görevini yapmaz. politikacılar, konuşur ama hiçbir şey söylemezler. seçmenler, oy kullanır ama seçemezler. bilgilendirme medyası bilgilendirmez. okullar cahillik öğretir. yargıçlar, kurbanları cezalandırır. ordular, kendi vatandaşlarıyla savaşır. polisler, suç işlemekten, suçla savaşmaya zaman bulamaz. kârlar özelleştirilirken iflaslar kamulaştırılır. para, insandan özgürdür. insanlar nesnelerin hizmetindedir.

‘’   akan suyu yakalayıp durmaktadır meal