ve çocukluktan kalma sözler gibi her şey yarım kaldı. kimine uzadıkça sessizleşen günler, kimine ise nakış nakış işlenmiş acılar bıraktı.

yıllar sonra bir tiyatro sahnesine gülüşünü sığdırdığını gördüğüm zaman anladım. bir yazarın kendi satırlarında ki hayat dolu sahneye sığmayacak olması ne acı.

“kim öğretti sana, seveni sevgisizlikle cezalandırmayı. bi' yok oluştan fotoğraf gülümsemesi yaratmayı.”

“sonuçta bir harabeyi onarmak yerine herkes duvarlarının renkli görüntüsüne aldandığı kalplere sığındı. biz hiçbir yere ait olamadık.”

ne uğruna yaşar insan, ne uğruna oldurmaya çabalar? hangi yollara sapar, hangi çıkmazlarda yarının umuduyla yatar? soruların bitmek bilmediği bir yolda, ellerine baktıkça unutamadığı yangınların baharında olduğunu anımsadıkça, nasıl son verir, bu çıkmaza? ne şarkılar, ne kitaplar, ne de uğruna hayatlar verilmiş hisler eskir. bunları dün gibi yaşatmaya devam eden, hatıraların içinden çıkamadığı bu yolda kaç defa delirir? hüznün yatağına sarılmasaydım kazanır mıydım? sevginin içime dolmasına izin verseydim umudu içimde yaşatabilir miydim? işte, sorular böyle birikir. di'li geçmişin yakanı bırakmadığı bu yolda her şeyin, tüm benliğin böyle yenilir. yenildiğimiz kadar varız, yarınların umuduna sığınamayız. ve yenildiğim yerde kaldım. ne yarınlara, ne bir kalbe, ne de hayat denilen bu filme aldırış etmeden sessizce gözlerimi kapattım.