hep gül böyle ruhuna sakın değmesin hüzün. her şeyi ilk defa yaşamak gibi sanki yüzün.

üzülünce, sanki bütün dünyaya karşı yanlış bir şey yapmışım gibi geliyor, ayağımı bastığım yer inciniyormuş gibi, sanki dünya sadece bana yer bulamamış gibi,

çiçeğim, bu yollar sana çelme takarsa senin için ben düşeceğim

ve senin ben de tamamladığın bir şeyler var sen buna ister boşluk de, ister başka bir şey beni tamamlıyorsun önemli olan yalnız bu.

Allahım bana kendime zulmetmemeyi öğret

hayatımızda sevgi eksik, küçük saksılarda yetişen kırmızı domatesler eksik, yolda görünce selam vermek için can atan insanlar eksik. kısacası bu devir hep eksik. biz eksiğiz.

benim düşmana ihtiyacım yok kafamın içi bana yetiyor zaten

uzunca bi süredir kendime sığınaklar kurup yıkıyorum

yenilmek ister gibi bir halin var senin. son sigaranı kendi cenazenden üç beş dakika önce içmiş bir halin var. büyük yaraları yeni kapatmış, beyaz sayfaları henüz kirletmiş, inanmayı daha demin bırakmış bir halin var. oyunun en güzel yerinde eve çağırılmış bir halin.

grimsi bir şeyim. karanlık olamıyorum. aydınlık zaten hiç. kapalı hava gibi ama hiç yağmur da olmuyorum. gri bir şey sadece. belki de kül. 

bende saçlarım uzun olsun isterdim lâkin olmuyor, bu acının bir yerden çıkması lazım.

ben bu sancılı sancıya nasıl katlanayım. ben bu yer bilmez, yurt bilmez acıyı nere sığdırayım. ben bu kendimi nere vurayım.