Station - nowhere.

Mój najpopularniejszy wpis był o muzyce, więc czemu nie spróbować znowu coś o tym nawiązać. Sam Miuosh u mnie odszedł trochę na inną półkę, już jest go zdecydowanie mniej na słuchawkach, ale jeszcze przewija się na playlistach. I ciągle sprawdzam nowe wrzuty, jestem na bieżąco i podbijam za każdym razem! Ale teraz jestem mega wczuty w nową falę. Na wstępie dodam, że znawcą muzyki nie jestem, zwyczajny zjadacz muzycznego chleba, tylko ze skłonnościami do refleksji. Mocne ameryczkowe trapy zawaliły mi sd’ek w telefonie w przytłaczającej większości. Coś jest z tym, że przedrostek Lil, czy Yung jakoś wiąże się z przyjemnym trapem, jakoś mam takie wrażenie. Kiedyś stawiałem mocno na teksty i przekaz, ale teraz chyba odpuściłem i wolę wczuwać się w bit, flow i brzmienie. Spokojni cloudboyzy wieczorami skłaniają mnie do analizy i długich wywodów myśli. Oliver Francis bo to o nim myślę. Dość oryginalny, muszę rzec. Autotuna nie szczędzi sobie, ale nic tak mnie nie odpręża jak kolejne jego “~”. Yung Pinch, czy Lil Peep też nie odstają i oboje mają ciekawe, stoned wymowę, mamrocząc coś pod nosem jakby byli na wiecznym haju. Jeśli jestem zaś w bardziej zabawowym tonie to chętnie odpalam JBL 3 Flipa(sztos bezprzewodowy, przenośny głośnik, polecam całym serduszkiem) i zarzucam Lil Pumpa, Uzi Verta czy Yachty. I chociaż na pierwszy rzut ucha brzmią jak techniczne pomyłki to te wymuszone przestery i powtarzane w kółko kilka słów w tekście naprawdę dają radę. Swoją drogą chyba pierwszy raz miałem tak, że tegorocznych Freshmanów znałem prawię w całości po ogłoszeniu. Całkiem mnie to cieszy, bo zawsze miałem przyjemność w odsłuchu w undera. Mocniejsze wibracje i jeszcze większe przestery i przebicia też są w porządku. XXXTENTACION. Chyba najbardziej charakterystyczna ksywka jaką widziałem w życiu. Polecam też sprawdzić Killy, Keitch Ape, Rich Chigga, albo najlepiej całe kanały na yt  デーモンAstari oraz 88rising. Azjaci też dają radę w trapie, serio!

Cholercia. Kompletnie zapomniałem o tym miejscu. A wracają wspomnienia uczuć jak myślałem, że jest to moje sanktuarium do którego będę regularnie wracał. Bardzo zabawne. Szczerze mówiąc kiedy tak czytam kolejne moje posty, uświadamiam sobie jak ciągle jestem elastyczny i jak bardzo się zmieniam. Już w tamtych momentach kiedy pisałem to, czułem się bardzo umiejscowiony w swoich słowach i przekonaniach. Teraz się troszkę pozmieniało w moim życiu i ze mną samym. Już czuję, że w niektórych miejscach tych postów mógłbym dodać kilka aneksów. Właściwie nie jest to pierwszy raz, kiedy mam coś takiego, bo już regularnie pisałem listy do samego siebie terminowane na za miesiąc czy za 3 lata do przeczytania. Przy okazji serdecznie polecam coś takiego, można troszkę pośmiać się z siebie no i może dowiedzieć się o sobie czego nie jesteśmy w normalnych warunkach sprawdzić. Reasumując, myślę że w najbliższym czasie może się tu coś pojawić. Coś więcej. Shalomka.

Ostatnio była ta wielka wygrana, kumulacja w lotto. Nie oglądam telewizji, portali rozrywkowych na których mogłoby to się pokazać, ani na fb nie mam polubionych stron które mogłyby mnie o tym poinformować, a jednak jakoś to do mnie dotarło. 60 milionów. Nie potrafię wyobrazić sobie dziesięciu milionów w gotówce, przychodzą mi tylko do głowy obrazy tych walizek z forsą z filmów, nic więcej. Chyba najgorsze oprócz śmierci, straty bliskich i kilku rzeczy które nie przychodzą mi dzisiaj na myśl byłoby dla mnie zostać milionerem. Mieć tyle pieniędzy, że zdecydowana większość rzeczy które chciałbym mieć, zrobić, być byłyby w zasięgu ręki. Ale to jak z jedzeniem. Masz na coś wielką ochotę, smakujesz, jest super, puki czujesz ten smak, jeszcze chwilę potem kiedy jesteś w tym uczuciu, jednak chwilę potem już niewiele to dla ciebie znaczy. Wiecie o co mi chodzi. Kiedy poczujesz już smak życia to już nic dla ciebie nie będzie motywem do działania. Życie które teraz mam na pewno zmieniłbym, gdybym mógł oczywiście, w pary detalach, ale nie chciałbym mieć wszystkiego na wyciągnięcie ręki. Chce to wszystko poczuć, ale w odstępie czasowym, nie wszystko naraz. W jedną noc odwiedzić wszystkie największe miasta, poznać super ludzi, mieć każdą materialną rzecz na którą miałem ochotę od super komputera, pa telefony, telewizory, ubrania, auta, samoloty, helikoptery, wszystko. Życie jest zbyt krótkie by pić marne wino, ale zbyt długie by pić je duszkiem.

To zajebiście zabawne i dziwaczne jednocześnie jak dużo rzeczy są ze sobą połączone. Jedno zależy od drugiego, trzecie ma wpływ na czwarte, a piąte definiuje pierwsze. Jedna twoja decyzja na pozór zwyczajna, taka którą codziennie podejmujesz po kilkaset razy może mieć olbrzymie odbicie jutro, za miesiąc, czy za kilka lat. Najśmieszniejsze jest to, że często nawet nie mamy pojęcia, że właśnie podejmujemy jedną z takich decyzji. Czysto teoretycznie. Gdybym wyszedł pół minuty wcześniej, lub później może nie potrąciłoby mnie to auto. To dość oczywiste i trywialne, ale bardzo mnie to fascynuje jak niewiele może zależeć od tak wiele. I nie mówię tutaj tylko o takich skrajnych przypadkach jak utrata życia, ale nawet takie proste rzeczy. Wszystko łączy się ze sobą jak małe klocki lego. Krótko dzisiaj, ale postaram się pisać więcej i częściej. Mam dużo do myślenia.

Czasem muszę się zanurzyć, żeby z gówna wyjść. Czasem muszę to zrobić, żeby poczuć coś. Czasem muszę 0,5, jeden cały z nimi za nas przez nie do nich. Czasem muszę landrynkowy, piękny świat, żeby wiedzieć co mnie kusi.  Życie za plecami, ale to nie istotne.  Setny raz poprawiam wersy, bo wychodzi jej imię. Jakiś obłęd znowu nie pozwala spać. Kurwa, gdzie to wszystko jest?! Miało być już tam gdzie ja! Już nie czuje, że żyje, że to ma sens. Wtedy inaczej piszę i wraca lęk nam. Wtedy nie ma, że uda się, co nie zrobisz nie uda się. No naprawdę nie uda się, nie ma wyjścia. Wtedy czuje, że żyje, że to ma sens, tak. Wtedy inaczej piszę i mija lęk nam. Wtedy nie ma, że nie da się, co nie zrobisz to uda się. No naprawdę nam uda się, no nie ma wyjścia.  Bo mam prawo się odegrać, bo ten pierwszy przegrałem. Cokolwiek wy tam robicie, bądźcie szczęśliwi jak tylko możecie. Wyostrzone mam zmysły. Całą siłę kieruję na siebie.  Siebie i Ciebie się nie wypierać, fałsz punktować, co nie ważne – jebać. Pozdrawiam gości, zapomniałem, nie miałem żadnego. Sam ozłociłem to życie. Na przekór modzie, co powinien mieć człowiek. Jesteście wszyscy tacy piękni, wasze ciuchy i lakier.  Nigdy się o to nie prosiłem, samo zaczęło spływać. Jak mężczyzna powinien Veni, Vidi i Vici?  Tysiące spraw codziennych znowu mi zaprząta głowę. Chciałbym jej wiernym być i o niej śnić i myśleć o niej. Ochroń proszę swą czujnością. Chcę wielu wrogów, niech każdy będzie wielki z jej imieniem na ustach oddać życie, się poświęcić.  Szukam ciągle czasu na chłodno zebrać myśli, bo w głowie jedno hasło. Ojciec nie uczył konkretów, dał ogólne wskazówki. Co mam przesłać dalej, jeden pogubił, drugi odpuścił, trzeci nie przestał.  Przez Saint-Tropez, Paryż, Seszele, Monako, Milan, Nicee. Przez środkowy Paryż, Seszele, Monako, Milan, Niceę. Nie mam zbyt wiele prócz marzeń. Gonię je, co będzie pokaże czas. Chcę zobaczyć kolejny poranka blask Nie pozwól, żebym zgasł. .

Korposceptyzm. Aż dziw, że nie ma jeszcze takiego wyrazu w słownikach. Zapytasz pewnie co w tym złego. Kolejne, nowe źródło ludzkiej chciwości, nienawiści, tego dziwacznego przytakiwania na cudzą krzywdę. Zebranie kilkunastu, lub kilkuset ludzi, aby zarabiali tony złota dla jednostki, wywalczając przy tym miejsce w świcie dla siebie. Czym to się różni od feudalnej europy? Królowie ich poddani, szlachta, chłopi pracujący, aby ich panowie pozwolili im na wegetacje. W historii ludzkości nie było chyba, lepszego momentu na manipulację ludźmi niż dzisiaj. Internet, telewizja, komputery, smartfony, natłok pop-gówna, pop-trendów, pop-moralności. Człowiek nie ma czasu na myślenie o świecie, o tym co go otacza, o “skomplikowanej” strukturze, która zamyka nas w swojej chorej grze. Co mnie tak drażni w społeczeństwie? Może to, że ludzie uważają Steve Jobsa za niezwykłego człowieka, który był najlepszym trybikiem w maszynie kapitalizmu, który dzięki dzieciom, wyzysku i braku skrupułów wywalczył sobie miano człowieka sukcesu. Media społecznościowe które naruszają naszą prywatność. Natłok spamu, gówna, pseudo morałów i morałów. Wszyscy nasi obecni, współcześni bohaterowie, którzy wyrośli niczym pieczarki na gównie władców feudalnych znanych obrazków. A może to, iż na to wszystko przytakujemy? Łatwiej jest żyć w obłudzie i udawać, niż przyjmować porcję gorzkiej prawdy. Nam żyje się dobrze, nie potrzeba więcej problemów. Kogo obchodzi nadużywanie praw w krajach 3 świata? Zbyt niewygodne i prawdziwe, żeby wyjść za bilbordu. Znowu bezsensownie krzyczę do monitora.

Caravan. It isn't waiting for anybody. You can beg, scream, try to stop, but you won't make the world turn around, it won't wait for you. Nobody has such a power. You may go with caravan or you can seperate and count only on yourself. I don't know what is better, don't ask me. There is so many laws as many people. If there wasn't any pedophile in the world, nobody would think of putting that in law. If not the man who went into school with a gun and didn't make a massacre inside, nobody would forbid guns. It's because of those man the world has to be so fucked up as it is now. We walk with the speed of the slowest man. Because we don't know where all this idiots and degenerates are hidden, everybody has to be treated like potential thief, murderer and torturer. Caravan is self fixing, unpredictible system, which treats instead of prevents. Wherever you'd run, some laws concern you. You feel Caravan involvement everywhere. Even if you will find a small island on the end of the world, somebody already stepped on it, put a flag and imposed Caravan rythm. You can move away, but never run away.

Secretiveness. I hate that in myself. Fucking emotional dysfunctions. Damned social phobias. It may not be seen everyday, but it tires me. Tires me looking into somebody's eyes while talking. I barerly ever reach out to people, I don't say "hello" first. When I see a friend I try to hide. It's not because I don't like that person, but beacuse of some fucked up phobias. I feel some wired stress and I don't want to be seen. I often stress when somebody sits near me in bus, some stranger. It has happened that, being afraid to ask somebody to let me get out, I had to go a few bus stops more. Sick, isn't it? Well, that's who I am. Truth is that's getting better, but it's still there. Especially I don't like meeting new people. I like just the company of people I know well. Somebody walks up to us, friends of my friends and I have to introduce and we talk to the new ones. What should I talk with them about? Kind of nothing, but I lose my voice. It's good that I'm taking care of that and it's definitely better than a few years ago. These who know me may surprise, because I'm not passive in group of friends, but those who know about my dysfunctions can feel special, if such little secrets are worth anything. Today eighteen birthday party, it's gonna be cool-terrible.

Mr.Robot. Serial jakich mało. Fabuła całkiem w porządku, ale magią jest przekaz. Rzadko kiedy serial czy inna popkulturowa forma ma w sobie tyle zagadnień, problematyki i nie skłaniała mnie tak bardzo do przemyśleń jak Pan Robot. Wszystko sprowadza się do pytania "Jesteś bierny czy aktywny?". Albo na coś przyzwalasz, albo się przeciwstawiasz. To, że na facebooku dołączysz do wydarzenia "Polska przeciwko imigrantom!" Nic nie zmienia. To że wśród znajomych mówisz jaki to z ciebie obrońca uchodźców nie zmienia świata. Jesteś cały czas bierny. Jeśli czegoś na prawdę chcemy i pragniemy coś zmienić to zróbmy to, a nie krzyczymy do monitora. Dołącz do ugrupowania odpowiadającego temu, wesprzyj organizacje zajmującą się tym. Oceniam i krytykuje bo sam tak robię i chcę to zmienić i jeśli to czytasz to może też coś to zmieni w tobie. Jesteś albo, aktywny albo bierny nie ma innej opcji. Zero, albo jeden. Postawie się i będę mógł spokojnie zasnąć, nie mając sobie nic do zarzucenia. Ile zła na świecie kazdego dnia niszczy świat, bo nic z tym nie robimy? Bo już się tak utarło i nic z tym nie róbmy. Tak już jest, więc po co to zmieniać? Zdaje sobie sprawę, że jedna osoba nic nie zmieni, ale takie myślenie pogarsza sprawę. Wisłę kijem nie zawrócisz. Nie, ale za twoim śladem pójdą inni. Pomyśl.

Wszystko rozbija się o wielki kolorowy pióropusz. Wygrywa ten który ma największy, najpiękniejszy, najbardziej kolorowy, dostojny i elegancki. Wkurwia mnie to. Jesteśmy tu od dobrych kilku tysięcy lat, a dalej u większości największymi wartościami są te, które można znaleźć u zwierząt. Wygrywa najszybszy, najsilniejszy, najwyższy samiec alfa, który ma względy najdorodniejszych samic. Nie piszę o tym, dlatego, że sam nie jestem tą alfą i ubolewam nad tym, bo tak nie jest, ale boli mnie to, że tak płytko nosi się społeczeństwo. Dlaczego tak jest? Jesteśmy ludźmi, a wzorce mamy podobne jak u zwierząt, a to my władamy światem i podbijamy kosmos. Na szczęście nie muszę z tym obcować tak często, żeby nie wytrzymać, ale ten temat mnie w jakimś stopniu dotyka, więc muszę o tym napisać. Jaki mamy wpływ na to jak wyglądamy? Niewielki, ale jednak ma to wartość. Staram się stronić od takich ludzi, ale nie ucieknę od wszystkiego. Większość osób nie chciałaby mieć kontaktu z ludźmi, którzy w mocnym stopniu nie trzymają się w granicach tych wartości. Większość ludzi boi się osób na wózku, niewidomych, z widocznymi deformacjami czy zwykli starsi ludzie. Przecież to tylko wygląd, on nic nie zmienia, a dalej tak jest. Jak wiele rzeczy tracimy tylko dlatego, że nie są ładne? Ile pięknych i złożonych osobowości i charakterów zostały zniszczone, bo nie mieściły się w zakresie?

Dziwaczne, ale i zrozumiałe. Czy nie żyjemy tak jakbyśmy byli nieśmiertelni, wieczni? Mało kto myśli "Zacznę już zbierać na moją wymarzoną wycieczkę, bo nie wiadomo jak się życie potoczy.". Nie bardzo. Przecież tragedia może nastąpić w każdym momencie, każdego dnia w każdej sekundzie. Nie wiele potrzeba, żeby coś nam się przytrafiło, a często nie zależy to głownie od nas samych. Ile razy dziennie przechodzę prze ulicę? Nawet nie liczę. Jeden moment, parę sekund i po wszystkich naszych planach, a przynajmniej po części. Mieszkam w niewielkiej miejscowości z około 40 tysiącami mieszkańców i plotki podróżują szybciej niż powstają. W czerwcu zmarła moja znajoma, a kilka lat wstecz moja przyjaciółka. Była w moim wieku, wracała z urodzin miasta, tak jak ja. Około godziny 2 w nocy, gdzie ruch w moim mieście nie przekracza w ruchliwym miejscu jednego samochodu na pół godziny. Zmarła na miejscu. Znałem jej plany na przyszłość, jej marzenia. I co? Wszystko zniknęło, wyparowało. No, ale z drugiej strony jakby wyglądało nasze życie w ciągłej obawie przed zniknięciem naszych marzeń? Co najmniej chujowo. Może gdybyśmy znali dokładną datę, życie byłoby bardziej emocjonujące i bardziej przez nas wykorzystane? Raczej tak. No ale niestety tak nie jest.

Boli mnie. Cholernie mnie boli, jak ludzie postrzegają rap. Szczególnie polski. Ale z drugiej strony nie dziwię się im. Takie persony jak Bonus BGC, Pope, Gang Albanii, Kula, Wilku i cały odłam ,,Gibon, Koka, sztaby złota, lecim kurwa na bogato" nie wpływają dobrze na wizerunek rapu. A warto docenić ten prawdziwy rap. Ten w którym artysta ma coś do przekazania. Gdzie są zawarte jakieś wartości, życiowe mądrości, a przede wszystkim szczerość. Zdaję sobie też sprawę z tego jaki wygląda cały dzisiejszy rap, nie jest on łatwy. Nie jest to literatura piękna, rap ma trudną formę, ale warto przebrnąć, gdyż mógłbym go z dużym przymrużeniem oka porównać do poezji. Skoro już mówię o tym całym prawdziwym rapie to polecę Miuosha. Przez sporą liczbę osób nielubiany, ale do mnie dociera w całości. Jego słowa, całymi wersami, oddają często to jak patrzę na świat. Fascynuje mnie to w jaki sposób przelewa siebie na wersy. Parę lat wcześniej był Pih. Nie miałem tego samego co Miuoshem, ale też był mocny. Nie jestem jakimś znawcą rapu, ale trochę słucham, więc chyba mogę się wypowiedzieć. Rap był zdecydowanie tym co słuchałem do niedawna, ale odkąd zmieniłem swoje środowisko, zaczęłam zagłębiać się w inne gatunki i nie powiem, jest ciekawię. Muzyka jest super.