Rido per non piangere.

Tak bardzo istotna dla niektórych z nas. Z chwili na chwilę czułam się jak ta sardynka w pocisku puszki. Stłoczenie coraz większe. Miejsca na nogi mało. Co oznacza, że w razie ataku paniki chyba bym kilka osób poturbowała. Miejsce: 52. Przychodzę i widzę cztery osoby. Dyskutują. Mam siedzenie pomiędzy nimi. Nawet nie musieliśmy na ten temat rozmawiać. Zamiana numerów krzeseł. 😎 Siedzę. Młody, miły mężczyzna obok mnie. Nerwowo się rozglądam, rozmowa trwa, sympatyczny człowiek. Wciąga mnie, nie jest natarczywy. Jednak odruchowo... A czy to coś takiego, z czym mam się kryć? Ja - Czuję się tak średnio. Mam zaburzenia lękowe. On - Spokojnie, jak będzie trzeba to pomożemy. J - Pan nie zdąży, ucieknę. 🙈 O - Muzyka panią (nie pamiętam, jakiego słowa użył) J - O, widzi Pan, tam jest wolne miejsce. Może nikt nie przyjdzie? O - Może nie. :) I dopiero co zaczęliśmy znów rozmawiać, to mi pomagało... O - Już zajęte. J - O nie... Zastanawiałam się, ile osób na sali ma zaburzenia lękowe, ktoś inny bóle brzucha, ktoś jeszcz... Później było tak, jak sami wiecie. Jestem z siebie dumna. Oczywiście, że musiałam przed wyjściem zażyć uspokajacze, ale byłam daleka od spokoju! 😎 Ładnych czy nieładnych "kilka" lat temu mogłabym o byciu w takim miejscu jedynie śnić.