Coffeeista

Będąc po drugiej stronie oceanu Atlantyckiego, nie mogłem nie skorzystać z okazji, aby odwiedzić również dobrze mi znane Miami. Lecąc do gorących plaż, palm i ciepłej wody oceanu, nie spodziewałem się, że ta część Florydy zaskoczy mnie czymś jeszcze... a jednak.

Do pełni szczęścia w tym pięknym mieście z gorącym słońcem, brakowało tylko dobrego trunku kofeinowego. Długo jednak nie musiałem szukać. Wynwood Art District - to pełna barów, kafejek, galerii i hipsterskich pracowni część Miami, gdzie przeplata się różna mieszanka ludzi, a cały ten obszar tworzy niepowtarzalny klimat. Wszechobecne murale, dobrze komponują się na starych po magazynowych ścianach, wprowadzając w zakłopotanie niejednego fotografa, który krząta się po ulicach Wynwood, co raz pstrykając zdjęcia. To właśnie tutaj uraczyli mnie wyśmienitą kawą, której ziarna sami wypalają. Witam w Panther Coffee, jednej z najlepszych kawiarni w Miami!

Kawiarnia przywitała mnie tłumem ludzi. Kolejka nie mieściła się w lokalu, choć nie należy on do małych. Duża część klienteli obrała miejsca na zewnątrz kawiarni, gdzie przestronne siedziska, stwarzały pozytywny “klimat”. Powiem szczerze, że chyba jeszcze nie widziałem kawiarni, która miałaby tyle miejsca na zewnątrz.

Po dość długim oczekiwaniu, w końcu dopchałem się, aby złożyć zamówienie. Jak zawsze cafe latte, za które zapłaciłem w kasie i już miałem wyjść na zewnątrz przycupnąć sobie i delektować się kawą, gdy moim oczom ukazała się maszyna do wypalania ziaren kawowca. Jakie było moje zdziwienie, to kolejna maszyna jaką widziałem w przeciągu kilku dni, do tego również usytuowana w kawiarni. Dzięki takiej integracji z klientem naprawdę można się wiele nauczyć. Obserwowałem cały proces wypalania dość długo i muszę przyznać, że całkiem mi się podobał. Dla urozmaicenia, panowie co jakiś czas mielą świeżą kawę i stawiają, aby klienci mogli popróbować ich smaków. 

Po około dwunastu godzinach podróży znowu gęba mi się śmiała, w brzuchu miałem motylki, a serce biło mocniej, niż zazwyczaj. Dobrze było znowu się zobaczyć. Tym razem miasto przywitało mnie mroźnym powietrzem. Witaj ponownie NYC!

Początkowo chciałem zrobić “bucket list” kawiarni do odwiedzenia, jednak uznałem, że wolę przypadkowe “znajomości”, dlatego pozwoliłem sobie puścić wodze fantazji moim nogom i po prostu iść przed siebie. Jednak daleko nie zaszedłem, bo oto moim oczom ukazał się napis: “JOE the art of coffee”. Szybko odszukałem ulicę, gdzie się znajduje i stwierdziłem, iż nie przypominam sobie aby w tym miejscu było Joe. Przypomniałem jednak sobie, że jest to ich jedno z nowo otwartych miejsc. Komu jak komu, ale Joe ciężko mi odmówić, tak więc nie pozostało mi nic innego, jak skosztować kolejny raz ich trunku. Niespodzianki nie było, jak zawsze nie zawiedli mnie. Specyficzny posmak kawy i profesjonalnie spienione mleko, to wszystko tworzy delikatne cafe latte, którym naprawdę można delektować się każdym, kolejnym łykiem.

Nowe miejsce pozostaje w klimacie Joe, choć nie wyróżnia się z tłumu. Dość mała przestrzeń (kilka stolików wewnątrz) bardziej zachęca co wzięcia kawy na wynos, co akurat dla mnie nie stanowi problemu. Joe z każdym rokiem otwiera coraz to nowe miejsca, a ich “rodzina” jest już naprawdę liczna. Zastanawia mnie tylko fakt, że do tej pory nie otworzyli żadnego miejsca na Brooklynie (mieli mały epizod w Dekalb market, o którym pisałem, jednak tego miejsca już nie ma). Myślę jednak, że na to również przyjdzie kiedyś pora. Jak na razie, cafe na Warvery Street rządzi!

Drugim miejscem jakie odwiedziłem podczas kawiarnianych podbojów NYC, było Third Rail Coffee. Nigdy wcześniej nie zaglądałem do nich, a jakiś już czas działają na terenie miasta. Dlatego, też podczas tej wyprawy do Wielkiego Jabłka nie mogło ich zabraknąć. Odwiedziłem jedną z dwóch kawiarni jakie posiadają na Manhattanie, niedaleko Washington Square. Dobrze zlokalizowany lokal, nieduży, z klimatem. Zamówiłem cafe latte i z dużą niecierpliwością oczekiwałem, aż spróbuje napoju jaki mi przyrządzą. To mój “pierwszy raz” u nich, a jak wiemy wszystko co nowe zawsze budzi w człowieku ciekawość. Latte jednak mnie nie powaliło.

Mieszanka ziaren nie przypadła mi do gustu, jednak samo przyrządzenie napoju zostało wykonane perfekcyjnie. Porównując na szybko wyrób z Joe i z Third Rail Coffee, muszę przyznać że kawa u moich starych znajomych lepiej mi smakowała. 

Później przyszedł czas na kolejną nowość. Mianowicie Sweetleaf - kawiarnia która swój podbój Nowego Jorku zaczynała od Long Island City, a dzisiaj posiada 3 lokalizacje w mieście. Ciekawostką jest to, iż nie pchają się specjalnie na Manhattan, a swoich klientów widzą raczej w coraz bardziej obleganym Brooklynie i Queensie. To kolejna kawiarnia, którą już dawno miałem odwiedzić, jednak czas, odległość i kilka innych czynników spowodowało, iż dopiero teraz miałem okazje do niej zajrzeć. Spacerując po Bedfordzie, tym razem nie mogłem zapomnieć o Sweetleaf, gdzie na Kent street niedawno otworzyli swoją trzecia siedzibę. W odróżnieniu od kafejek na Manhattanie, miejsca po drugiej stronie rzeki wyróżniają się przestrzenią. Duża kawiarnia, z pięknymi drewnianymi wykończeniami, ucieszyła oko. Zamówiłem cafe latte i obserwując baristów nie spodziewam się niczego innego, jak dobrze przyrządzonego napoju. Moje przeczucia i oko, nie zawiodły mnie. Godne polecenia, w szczególności gdy na dworze aura nie dopisuje, a my mamy akurat czas i ochotę na chwilę zapomnienia w kawiarni.

Ostatnia już z nowości jakie udało mi się odwiedzić podczas dość krótkiej wizyty w NYC, jest... mało znana, mało rozpowszechniona, w dziwnym miejscu kawiarnia, która podbiła moje serce urokiem i “luzem” jaki tam panuje. Mowa o Crosby Coffee, małej kawiarni przy Beren street na Brooklynie. Kawiarnia położona w okolicy, gdzie na razie ciężko z podobnymi lokalami, co akurat jest jej mocnym plusem. Ja również trafiłem na nią przez przypadek, ale tak jak wspominałem na początku postu, lubię “przypadkowe” znajomości. Idąc na okoliczny bazarek, połączony z piwiarnią, która waży własne piwo, przechodziłem obok Croby i postanowiłem wstąpić. Muszę przyznać, że “luz” jaki tam panował, koił mnie. Miejsce bardzo sympatyczne, w sam raz na niedzielny relaks przy kawie. Jeżeli chodzi o sam napój: mocny, wyrazisty smak, podany w... słoiku. 

Bardzo lubię miejsca, które nie są znane i są mało zatłoczone, a jeżeli do tego dodamy, iż są gdzieś na “uboczu” całego nowojorskiego zgiełku, tych chętniej je odwiedzam. Takie właśnie jest Crosby Coffee. Mam nadzieję, że nie zniknie szybko z kawiarnianej mapy mojego miasta.

Na koniec zostawiłem deser...”coś”, co może nie jest na uboczu i spokoju też tam nie zaznamy, jednak od ostatniej mojej wizyty w NYC, to jedna z moich ulubionych kawiarni. Witaj ponownie Brooklyn Roasting Company! Wiedziałem już czego mogę się spodziewać. dlatego bez wahania zamówiłem coś innego. Tym razem spróbowałem - Cortado. Shot espresso z małą ilością zaparzonego mleka - ten napój naprawdę stawia na nogi.

Muszę się Wam jednak do czegoś przyznać, bo trochę mi wstyd za siebie, a raczej za moje gapiostwo. Ostatnio będąc w BRC, nie dostrzegłem tego, iż w tej przestronnej, pięknej kawiarni, mają też palarnię i można spokojnie obserwować cały proces jaki dzieli ziarno kawy, zapakowane jeszcze w worki, do otrzymania wypalonego ziarna, które trafia prosto do młynków. Dla mnie to całkowicie nowy i odrębny temat, jeżeli chodzi o podboje kawowe, na którego płaszczyźnie nie mam żadnego doświadczenia. Nie muszę chyba mówić, iż siedziałem z moim wcześniej zamówionym napojem, z rozdziawioną miną, przez dobrych kilkadziesiąt minut, wpatrując się w cały proces. Nie wiedziałem jeszcze, że podobna sytuacja powtórzy się w kawiarni w Miami, jednak o tym już w kolejnym poście...

W ostatnim czasie coraz mniej mam pomysłów, co do nowych miejsc, gdzie mógłbym skosztować kawy. Często wracam więc na "stare śmieci", jak to mogliście zauważyć po ostatnim moim wpisie. Jednak postanowiłem, że pokonam ten stan i pójdę na tak zwany żywioł. Jeżeli przypadkowo lub mniej przypadkowo trafię do miejsca, gdzie serwują napar z ziaren kawowca, na pewno napiszę o tym. 

Takim właśnie przypadkiem można nazwać miejsce, które całkiem niedawno, będąc w Warszawie,odwiedziłem. Trafiłem na mało mi dotychczas znaną kawiarnię, choć jednocześnie mocno rozpoznawalną, pod tą sama nazwą, na polskim rynku palarnię. Okazuje się, że można połączyć przyjemne z pożytecznym, a do tego wszystkiego ulokować obiekt w bardzo pozytywnym miejscu. Kofi - bo o nich tu mowa, to palarnia kawy połączona z kawiarnią, usytuowaną w bardzo pięknie przeobrażonych starych pofabrycznych budynkach, ze snobistycznie brzmiącą nazwą - Soho Factory.

Pierwszy raz do Soho Factory trafiłem przez przypadek, a kolejnym przypadkiem było odszukanie Kofi. Nie zdawałem sobie sprawy, iż w takim miejscu może znajdować się palarnia, o kawiarni nie wspominając. To miejsce to strzał w dziesiątkę, choć na pewno ze względu na położenie, dostępne dla wybranego grona klientów. Podczas mojej pierwszej wizyty, nie było mi dane napić się kawy ze względu na to, iż kawiarnia jest w weekendy zamknięta (tak jak wspomniałem, klienci to przede wszystkim ludzie pracujący w pobliżu, a w weekendy mają wolne). Nie zraziłem się jednak i najszybciej jak tylko było to możliwe, wróciłem pod ten sam adres, tym razem w ciągu tygodnia i powiem szczerze....... było warto!

Wnętrze lokalu jest zaprojektowane tak jak lubię. Duża, dość surowa przestrzeń, wysokie stoły, miejsce do organizacji warsztatów kawowych, a za szybą widać pomieszczenie, gdzie wypalane są ziarna kawy. Zamówiłem espresso ze spienionym mlekiem i usiadłem w tej dużej przestrzeni. Oczekując na kawę, podziwiałem wnętrze, jak również nie mogłem oderwać wzroku od maszyny do wypalania ziaren. Dla mnie było to coś nowego, choć maszyny tego typu widziałem już nie raz, choćby w Blue Bottle Coffee na Bedford, NYC.   I tak sobie myślę, że mało miałem doczynienia z paleniem ziaren kawowca, a ciekawi mnie ten proces. Może więc czas przyuczyć się co, jak i z czym się je???

Wracając jednak do sedna, wpatrując się w maszynę w Kofi, otrzymałem swoje zamówienie. Pierwszy łyk i powiem szczerze, górna półka. Wyrazista i zarazem mocna, a do tego delikatny smak spienionego mleka. Naprawdę znakomity napój, jak również bardzo dobry barista, który umie z ziaren wydobyć odpowiedni smak. To wszystko dało mi kompletny wyrób, którego nie sposób nie zachwalać.

To już kolejny raz jak odwiedzam to miejsce. Przez ostatni czas trochę je zaniedbałem, ale miałem swoje powody. Jednak dotarło do mnie, że lubię tam wracać, przesiadywać, odpoczywać, jeść i oczywiście pić…coś kofeinowego ma się rozumieć…a pije tam smacznie, bo takim właśnie trunkiem raczą przybyłych.

Kilka lat temu, jeszcze za czasów studenckich, spacerując z moim przyjacielem w okolicach warszawskiej starówki, całkiem przez przypadek, natrafiliśmy na miejsce, które do dziś mam w głowie. W danej chwili przechodząc obok budynku, w którym owe miejsce się znajduje, nabrała nas ochota na kawę. Chcieliśmy usiąść, w ciszy i spokoju porozmawiać. Wtedy było to nowe miejsce, nieznane, z małą ilością ludzi, gdzie panowała atmosfera idealnego spokoju. Mówiliśmy sobie, że w tym miejscu drzemie potencjał. Na tamtą chwile, był to lokal, w którym można było wypić dobrą kawę i wrzucić “coś na ząb”. Każde spotkanie “na kawę” odbywało się właśnie w tym miejscu… miejscu, które dzisiaj każdy warszawiak i “warszafiak” zna… bo mowa oczywiści o Kafce.

Położona na warszawskim Powiślu, w bardzo ustronnym miejscu, kawiarnia początki miała ciężkie. Usytuowany nieopodal Uniwersytet, a raczej studenci, który tam uczęszczają mieli “walić tam drzwiami i oknami”, a było różnie. Z historii zasłyszanych, właściciel był bliski sprzedania lub zamknięcia lokalu i właśnie wtedy… niespodziewany boom, wszystkie stoliki pozajmowane co siłą rzeczy zmusiło mnie i moich kawowych kompanów do szukania innych miejsc, gdzie z wolnym stolikiem nie byłoby problemu. Tak pokrótce można opisać mój “romans” z Kafką przed wylotem do mojego miasta NYC. Jednak nigdy o “niej” nie zapomniałem, i zawsze gdzieś z tyłu głowy miałem ją w pamięci. Z tego co udało mi się zaobserwować będąc za oceanem, Kafka przeżywała prawdziwy szturm, stała się bardzo rozpoznawalna na kawiarnianej mapie Warszawy, a odwiedzający ją klienci często byli ludźmi z pierwszych stron gazet. Oczywiście cieszyłem się, że miejsce to bardzo “rozkwitło”, jednak miało to też swoje minusy w postaci braku miejsca i możliwości zrelaksowania się w spokojnej rozmowie przy kawie. Obawiałem się również, iż z powodu natłoku ludzi, ceny poszybowały w górę i ciężko będzie “szaremu człowiekowi” lub studentowi “wpaść” na kawę i ciastko lub przegryźć coś bardziej treściwego.

Podczas kiedy byłem w kraju tylko na moment, chciałem poznawać inne miejsca, które szczyciły się super wyrobami kofeinowymi, stad też moje zaniedbanie Kafki. Jednak przez ostatnie 2 lata, za każdym razem gdy jestem w Warszawie, odwiedzam “ją”. Na początku moich powrotów na “stare śmieci”, był czas kiedy kawa serwowana przez Kafke, nie smakowała mi, jednak dzisiaj z chęcią wypijam ich latte, a do tego nie omieszkam zamówić naleśnika, którego to od kiedy tylko pamięcią sięgam, serwowali.

Tak, to już dwa lata, od kiedy powstał Coffeista. Czas płynie nieubłaganie, a do tego rocznica przypada na porę roku, w której przyroda zamiera, liście z drzew spadły, a na gałęziach pojawia się z czasu szron.

I tak sobie myślę opadające liście - oznaka przemijania, jeszcze wymowniej podkreślają czas który przeminął. I z nieskrywaną skromnością uważam te dwa lata były dość owocne, choć mam też świadomość, iż na pewno znajdą się rzeczy do poprawy - ale przecież zawsze chcemy lepiej, więcej, bardziej.

Przede wszystkim czuję się trochę winny, iż wpisy są nieregularne i czasami wprowadzam długie przerwy. Jednak przez ostatni rok, znowu nastąpiły zmiany i znowu życie "rzuciło" mnie w nowe środowisko. Jak już wiecie z wcześniejszych moich wpisów, obecnie jestem w Olsztynie, gdzie za dużego wyboru kawiarnianego nie ma, choć to pobudza tylko motywacje do tego, żeby może w końcu samemu "zakasać rękawy" i pokazać mieszkańcom dobrą kawę?

Wiedzcie, iż nadal jestem pełen zapału do prowadzenia "Coffeeeisty" i mam nadzieje, że drugie urodziny jakie teraz obchodzimy, tylko dodadzą mi chęci i nowych pomysłów na pisanie kolejnych postów.

Jakiś czas temu, odwiedziłem jedną z bardziej rozpoznawanych cafe nie tylko w Warszawie, ale i w Polsce. Krążą już o nich legendy, bo istnieją na rynku spory kawałek czasu i myślę, że można pokusić się nawet o stwierdzenie, iż byli zalążkiem kawowej kultury w Polsce. 

Przyznaję się, że zaraz po powrocie do Polski, powinien to być mój pierwszy przystanek na latte, a do ich wyrobów powinienem porównywać smaki innych kawiarni. Jednak dobrze jest czasem zacząć od “końca”… Bo co nam pozostanie, gdy na samym początku zasmakujemy czegoś wyjątkowego, po czym inne napoje będą dla nas “bezbarwnym” tłem?!

"Filtry Cafe" to jedna z najczęściej polecanych kawiarni w stolicy. Znają się na kawie jak mało kto. Kunszt parzenia praktykują od kilkudziesięciu lat, a o ich podróżach, w poszukiwaniu najlepszych ziaren do mieszanki, można przeczytać na prowadzonym przez nich blogu.

Dobór ziaren, sposób przyrządzenia, spienianie mleka - te czynności mają opanowane do perfekcji. Kawa “błyszczy” i wysuwa się przed szereg innych kawiarnianych wyrobów Warszawy. Nie sposób jej się oprzeć.

Sama kawiarnia nie jest duża, w moim przekonaniu w sam raz, choć czasami zdarza się, iż zabraknie miejsc siedzących, wtedy można wybrać się na “spacer z kawą”. Miejsce cafe dobrane perfekcyjnie, bo tak jak w weekend koneserów kawy nigdy nie zabraknie i z klientelą raczej problemów nie ma, tak w tygodniu różnie z tym bywa. “Filtry” jednak dają rade i ciężko tu znaleść miejsce nawet w środku tygodnia. Powód - sąsiadująca z kawiarnia szkoła przyciąga młodych żaków, którzy upodobali sobie lokal do “przewietrzenia” głowy z natłoku dopiero poznanej wiedzy. Jednak nie tylko uczniowie odwiedzają “filtry”. Spora część klientów to stali bywalcy lub okoliczni mieszkańcy, którzy upodobali sobie to miejsce, za odpowiednio dobraną mieszankę ziaren kawy i sposób jej parzenia, a co za tym idzie smak napojów.

Odwiedzając Warszawę zawsze próbuję zasmakować latte z lokalu, w którym moja noga jeszcze nie postała. Fakt, że niekiedy mój plan bierze w łeb i odwiedzam "stare śmieci", jednak tym razem miałem jasno obrany cel i chciałem go wykonać, a w zasadzie zasmakować. I... udało się!

Kawiarenka na Powiślu - mała, z dość surowym wykończeniem, w miejscu, gdzie brakuje podobnych lokali. "Ekspres Powiśle", tak nazywał się mój "cel", to druga cafe, na kawiarnianej mapie Warszawy, po "MOKO" o małej powierzchni. Dla mnie strzał w dziesiątkę! Niewielka przestrzeń kawiarni wiąże się ze zdecydowanie mniejszymi kosztami, co powinno przekładać się na większe inwestycje w jakość wyrobów. I tak właśnie jest! Jeżeli ktoś chciałby zatrzymać się na chwilę, usiąść i skosztować kofeinowego napoju w spokoju, to jak najbardziej jest to możliwe.

W moim napoju nie widniało art latte, jednak "Ekspres Powiśle" udowodnił, że kawa może i bez tego być wyśmienita. Smak bez zastrzeżeń - odpowiednie ziarna i przyrządzenie. Drobne kłopoty pojawiły się z parzeniem mleka. Mimo, iż barista nie miał zbyt dużego doświadczenia to zdecydowanie jest na dobrej drodze do doskonalenia swoich umiejętności.

Kawa i samo cafe, jako miejsce, godne polecenie. Warto pamiętać, iż lepiej wspierać "mniejszych", bo oni się "jeszcze" (mam nadzieję, że tak pozostanie) starają i dbają o jakość swoich wyrobów, jak również o klienta.

Jest takie miejsce w Nowym Jorku, gdzie czas się zatrzymał, nikt nigdzie nie pędzi, a ludzi na ulicy jest jak na lekarstwo. Wiem, ciężko w to uwierzyć, jednak ja osobiście bardzo sobie chwalę tę okolicę, szczególnie kiedy objeżdżam Brooklyn rowerem. Mowa o Red Hook. Cisza i spokój, nie oznacza, że brak w takich okolicach miejsc na delektowanie się napojami kofeinowymi. Ja wybrałem Fort Defiance, które jest bardziej restauracją, niż Coffee shop'em.

Nie jest to może dla mnie nowe miejsce, bo odwiedziłem je już nie raz, jednak mam wrażenie, że za każdym razem odkrywam je na nowo. Restauracja znajduje się przy jednej z głównych ulic Red Hood. Pierwszy raz odwiedziłem ją z przyczyn bardzo prostych, mianowicie, bardzo oryginalne siedziska przy otwartym oknie na zewnątrz kawiarni przyciągnęły mnie tam jak magnez. Nie spodziewałem się super kawy, jednak po wejściu do lokalu przekonałem się, jak bardzo się myliłem. Profesjonalne podejście do parzenia kawy, nawet poprzez metody przelewowe. Naprawdę miło jest usiąść na zewnątrz w Fort Defiance z dobrze zaparzoną kawą, której smak jest na wysokim poziomie.

Pozostańmy w tematyce siedzenia z kawą na zewnątrz, ponieważ kolejna Cafe jest typową kawiarnią rodem z Florydy, gdzie jedzenie, jak i picie, często odbywa się na zewnątrz. Na Cafeteria La Major wpadłem zupełnie przypadkowo. Położona w moim dawnym sąsiedztwie, pewnego razu przykuła moją uwagę. Kawiarnia dość nietypowa jak na NYC, jednak z tego jest w końcu znane Wielkie Jabłko, iż nie ma tutaj żadnych granic jeżeli chodzi o biznes i dla wszystkiego znajdzie się miejsce. Kawiarnia posiada dwie lokalizacje. W tej do której zawitałem, siedliska są tylko na zewnątrz, na wysokich krzesłach, gdzie barista podaje kawę przez okno. W tym lokalu dostępna jest tylko taka opcja lub kawa "to go". Może lokalizacja Cafe nie jest najlepsza do siedzenia na zewnątrz, chyba że ktoś lubi hałas przejeżdżającego metra nad głową, jednak kawa jak na tą okolice jest naprawdę dobra. Będąc na Bushwick (Brooklyn) zajrzyjcie do Cafeteria La Major!

Trzecim przystankiem na kawowe "degustacje" jest "Sit & Wonder". Niepozorna kawiarenka, w równie niepozornym miejscu, bo na obrzeżach Prospect Heights (Brooklyn), mająca w swoich młynkach kawę ze Stumptown Coffee Roasters. Odwiedziłem to miejsce w godzinach przedpołudniowych, ruch był całkiem duży, stoliki pozajmowane. Zamówiłem latte i wyszedłem na kawiarniany ogródek przycupnąć na chwilę. Znajome mi ziarna sprawdziły się znakomicie. Kawa super, odpowiednio zagrzane mleko, dość mocna, ale na taka pogodę w sam raz. W tej okolicy myślę, że na razie nie ma lepszej opcji kawowej, stad Ci ludzie wypełniający wnętrze miejsce. Byłem tam pierwszy raz, ale już wiem, że gdy będę następnym razem w okolicy, mam miejsce gdzie kawa na pewno mnie pobudzi.

Moja wizyta w Wielkim Jabłku nie ograniczyła się jednak tylko do odwiedzenia starych kątów. Kawowy spacer był długi i zawiły i nie mogłem sobie odmówić odwiedzenia nowych punktów na kawowej mapie Nowego Jorku.

Nie zatrzymujmy się zatem, bo całkiem nieźle nam się "spaceruje". Czas na coś nowego, coś zupełnie niesprawdzonego. Gdzieś tam może zasłyszanego w eterze, ale również przyciągającego uwagę poprzez wygląd kawiarni lub ludzi, którzy tłoczą się wokoło. Nowości, nowości i jeszcze raz nowości, a jest ich kilka i powiem szczerze wypadają znakomicie.

Tak jak jeszcze niedawno byłem zwolennikiem raczej małych kafejek, w których moim zdaniem łatwiej jest wprowadzić "ciepły" klimat, tak dzisiaj jestem pod ogromnym wrażeniem pewnego miejsca na Brooklynie. Powiem wprost, zachwyciło mnie i urzekło, postawiło moje ciało na baczność, a moje oczy powiększyły się trzykrotnie z wrażenia. Z buzią otwartą na oścież z podziwu, pierwszy raz zagościłem w Brooklyn Roasting Company na Dumbo (Brooklyn).

fot. Brooklyn Roasting Company, Dumbo(Brooklyn)

Ten pierwszy z "nowych" przystanków kawowych podczas mojego nowojorskiego spaceru od razu okazał się bardzo celny. Jeżeli nowe kawiarnie mają mnie tak zaskakiwać, to strach pomyśleć co będzie pod koniec. Wracając do Cafe, posiadają na tą chwile dwie lokalizacje na Brooklynie. Ta na Dumbo, jest strzałem w dziesiątkę jeżeli chodzi o lokalne umiejscowienie, a złamanie zasady, iż małe jest piękne uczyniło Brooklyn Roasting Company jedną z moich ulubionych kawiarni na Brooklynie, jak również w całym NYC. Wnętrze przestronne, przemyślane, duże nietypowe stoły, jak również wymyślne krzesła. Połączona z kawiarnią otwarta przestrzeń biurowa sprawia bardzo dobre wrażenie i kawa... kawa, która na pewno może walczyć o miano jednej z lepszych w tym mieście, czynią ową Cafe po prostu niesamowitą. Powiem krótko i na temat: jak już wylądujecie na JFK, to polecam od razu z lotniska zajechać na Dumbo do Brooklyn Roasting Company! Ja wracałem tam wielokrotnie podczas mojego pobytu w Nowym Jorku. 

fot. Brooklyn Roasting Company, Dumbo(Brooklyn)

Drugą nowością, która również zachwyca jest lokal zwany Blue Bottle Coffee na Bedford. Kiedy mieszkałem w NYC, często przejeżdżałem obok tej Cafe, jednak zawsze nie było mi po drodze. Tym razem, idąc szlakiem nieznanych mi kawiarni, nie mogłem nie zatrzymać się w tym miejscu.

fot. Blue Bottle Coffee, Bedford(Brooklyn)

Duże garażowe drzwi, które są otwierane na oścież w słoneczne dni, są mistrzostwem świata, a to dopiero początek, bo to co nas czeka w środku po prostu zachwyca. Znajdziemy tam prawie wszytko co można z kawy otrzymać i zrobić i to różnymi metodami: espresso, różnego rodzaju drip, french press, aeropress, moka pot, chemex, cold brew i najmniej mi znany Siphon (tym tematem zajmę się w oddzielnym poście). W samej kawiarni jest również palarnia kawy. Cała ta otoczka wprowadza niepowtarzalny klimat, a skoro możemy popijając kawę obserwować jak się ją wypala lub jak z boku kapią niesfornie krople kawy wytwarzane metodą  Siphon to czego chcieć więcej. Sama kawa jest wyborna, smak delikatny, a mleko spienione perfekcyjnie. To wszystko dzięki dobrej "załodze", która pracuje w Blue. Wyszedłem z tego miejsca z uśmiechem na twarzy, w pełni usatysfakcjonowany, i z myślami, że jeszcze tu wrócę.

fot. Blue Bottle Coffee, Bedford(Brooklyn)

Kolejny przystanek, przyznam się bez bicia, wyjąłem z listy "Top 30 Cafes in NYC". Fakt, jest tam dużo kawiarni w których moja noga jeszcze nie postała, jednak przypadek sprawił, iż byłem akurat w okolicy i przypomniałem sobie o owym Coffee shop'ie. To już kolejna Cafe która swoją lokalizacje ma na parterze jednego z nowojorskich hoteli. Oto pochodząca z Chicago, Intelligentsia Coffee.

fot. Intelligentsia Coffee, 10ave

Pięknie wkomponowane wnętrze w hotelowe lobby, nieduże, dość ciemne, jednak kuszące swoją prostotą. Zaskakująca cisza i spokój mimo, iż przy ladzie spora grupa zamawiających. Bariści schludnie ubrani. Atmosfera, można śmiało powiedzieć, lekkiej zadumy. Zamawiam latte i wybieram opcje spoczynku z napojem w lobby hotelowym.

fot. Intelligentsia Coffee, 10ave

Latte mocne a takiego właśnie potrzebuje, po dość długim już spacerze nowojorskimi ulicami. Wypijam swój napój dość szybko i w myślach zgadzam się z przeczytanymi opiniami, iż ziarna warte spróbowania.

Dodatkową atrakcją jest samochód z logo Intelligentsa Coffee, który stoi przy wejściu do hotelu i serwuje kawę przechodniom. Każdy może śmiało chwycić kubek kawy, zrelaksować się i "przycupnąć" choć na chwile przy którymś z pobliskich stolików  Na pewno warto!

fot. Intelligentsia Coffee, 10ave

Z kolei przechadzając się po Soho na Manhattanie, nagle natrafiłem na tłum ludzi siedzący przed lokalem i jak później spostrzegłem również i w środku. Ku memu zdziwieniu była to kawiarnia, której nie przypominałem sobie w tym miejscu, jeszcze kilkadziesiąt miesięcy temu. Postanowiłem wrócić w to miejsce i zobaczyć co mają do zaoferowania. Nie było trzeba długo czekać, ponieważ kilka dni później spacerowałem w tamtych okolicach, więc już lekko uginające się nogi od zmęczenia, same zaprowadziły mnie do Ground Support Cafe.

fot. "Ground Support", Soho (Manhattan)

Kawiarnia mocno oblegana, można tu napić się doskonałych wyrobów kofeinowych, jak również coś przegryźć. Wnętrze wypełniają duże stoły, które mogą pomieścić dość liczną klientelę. Nie mam pojęcia skąd wziął się fenomen tego miejsca. Możliwe, iż kawa i duży wybór kanapek, jak również coś na słodko może działać jak płachta na byka. W każdym bądź razie, mają tu niezły przemiał. Cafe nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym od innych nowojorskich kawiarni, choć w tej części miasta jest na pewno jedną z przodujących jeżeli chodzi o kawę. Sam jej smak, można określić jako "górna półka", dokładnie z resztą - tak jak się spodziewałem. Osobiście wolałbym jednak podejść kilak przecznic dalej do Joe i tam na uboczu i w spokoju wypić wyśmienite latte. Jednak to tylko moje odczucie, bo prawdę mówiąc dla Ground Support Cafe niczego nie brakuje. 

To nie koniec z nowości kawiarnianych jakie mnie spotkały w Wielkim Jabłku. Ale o tym już w trzeciej części naszego "spaceru".

Powroty bywają różne: sentymentalne, radosne, zaskakujące, czy melancholijne. Mój był zdecydowanie kawowy :) Odwiedzając po dłuższym czasie moje idealne miasto - Nowy Jork, udałem się na spacer kawowym szlakiem. Rozłożyłem go na kilka dni, aby móc delektować się dłużej wybornym smakiem. Pierwsze kroki spaceru skierowałem do starych i dobrze mi znanych miejsc, które w większości już miały swoją "premierę" na owym blogu.

Swoją podróż zacząłem od bardzo ważnego miejsca. Kiedy dotarłem do celu, stanąłem wyprostowany niczym żołnierz na musztrze, wpatrzony w fasadę budynku, na której widnieje szyld z nazwą. Nic się nie zmieniło. Tak jak pamiętałem to miejsce, tak jest i teraz. Z lekkim drżeniem nóg i motylkami w brzuchu ruszyłem ku wejściu. Powrót do korzeni po latach... miło jest zobaczyć znane mi ściany, sufit i bardzo miło jest poczuć ponownie tak dobrze znany mi smak... co więcej miło, że jest tam gdzie go zostawiłem - pod tym samym adresem: Waverly Street na Manhattanie, a to miejsce to Joe - The art of coffee.

Jak zapewne pamiętacie, to tutaj zaczęła się cała moja przygoda z kawą, dlatego nie było innego wyjścia i swój pierwszy spacer po Manhattanie, zaraz po przylocie, zacząłem własnie od odwiedzenia "starego znajomego" - Joe.

fot. Joe - Lexington Ave.

Pod moją nieobecność, w Joe zaczęli sami sadzić drzewo kawowca i zbierać z niego plony, po czym wypalać ziarna, aby móc później serwować je w swoich lokalach. A wszystko to w sercu miejskiej dżungli - jaką jest NYC. Muszę jednak przyznać, że smak kawy nadal pozostaje naprawdę niesamowity. Oczywiście dużo zależy od umiejętności baristy, o czym mogliśmy się przekonać zachodząc do kolejnych kafejek Joe w różnych zakątkach Manhattanu. Na Waverly Street uraczyli nas jednak najlepszym smakiem.

Innym "kawowym" przystankiem było Oslo Cafe. Znana mi również z wcześniejszych wizyt kawiarnia z trzema siedzibami w NYC (jedna na Manhattanie i dwie na Brooklynie).  Miło jest odwiedzać "stare kąty" i przekonać się że lata lecą, a jakość pozostaje bez zmian. Kawa nadal godna polecenia!

fot. Oslo - 71W street

Jeżeli zostajemy w tematyce lokali które znam, nogi zabrały mnie również do Ninth Street Espresso. Miejsca, która również uwielbiam. Jego położenie, wnętrze, sąsiedztwo, klimat i oczywiście co najważniejsze, smak ich wyrobów składają się na całą gamę atutów. I tym razem uraczyli mnie wyśmienitym cafe latte, co podtrzymało moją dobrą opinie na temat tego uroczego miejsca.

fot. Night Street Espresso - 9 street & Ave C

Są jednak i przykre niespodzianki, jakie NYC mi zgotował, a to za sprawą Everyman Espresso. Lokal niezmienne w tej samej lokalizacji. Wnętrze jakie było takie jest, ale... otrzymałem cafe latte, które według mnie zawierało przegrzane mleko, a smak ziaren też nie zachwycał.  Może trafiłem na gorszy dzień baristy, bo jak tu wytłumaczyć taką wpadkę, skoro w top listach na temat kawy przeróżnych stron internetowych, Everyman Espresso występuje prawie zawsze i zbiera dobre opinie..? Jak dla mnie jednak, duża wpadka.

Kolejnym rozczarowaniem, którego trochę się spodziewałem była FIKA Espresso Bar. Ta pochodzenia szwedzkiego kawiarenka, stawia jednak na mniej wymagającą klientelę i przygotowuje napoje niczym korporacyjny Starbucks. Na dość mocno rozbudowanej mapie kawiarnianej Nowego Jorku, myślę, że są lepsze miejsca do wydania prawie $5.

Ok, wystarczy tego narzekania. Wróćmy do bardziej przyjemnych miejsc. Ze starych "znajomych", wpadłem również do Bakeri na Brooklynie. Jak dla mnie magiczne miejsce z niepowtarzalnymi wypiekami i równie dobrą cafe latte. To była sama przyjemność zagościć w ich skromnych progach, zasmakować raz jeszcze wyrobów z ich pieca i napić się latte, któremu naprawdę nic nie brakuje. Może smak nie jest aż tak wyrazisty jak w innych Coffee Shop'ach, jednak warty "grzechu". Aby tradycji stało się zadość przybyłem do Bakeri na rowerze i powiem szczerze, że łezka zakręciła mi się w oku, a w głowie pojawiło się tysiące wspomnień.

fot. "Bakeri" - Brooklyn

Podczas moich nowojorskich spacerów nie mogło również zabraknąć Abraco. Nadal wspaniałe... nadal bardzo klimatyczne... nadal serwujące super cafe latte i nadal rozbraja to samo poczucie humoru właściciela Cafe. Ciężko wyobrazić sobie, aby będąc choć na chwilę w NYC nie zajrzeć do małego Coffee Shop'u przy 7th street na Mahattanie. Równie ciężko wyobrazić sobie top listę najlepszych Cafe w jeszcze moim mieście, bez tego lokalu. Od kilku już lat w Ten Top of NYC Coffee Shops!!!

fot. "Abraco" - 7 street & 1 Ave

A na koniec perełka... Stumptown Coffee. Zajrzałem do ich lokalu na 29 street w Ace Hotel. Tak jak przypuszczałem, zastałem dużą kolejkę, ale czemuż tu się dziwić, toż to istny wyznacznik smaku kawy na amerykańskim kontynencie. Nie tylko ich kawiarnie zajmują najwyższe miejsca w zestawieniach Coffee Shop'ów w tej części globu, ale również ich palarnia, dostarczająca firmowe ziarna do dużej liczby odbiorców nie tylko w dużych aglomeracjach miejskich. Miejsce samo w sobie bez zmian. Jedno rzuciło tylko mi się w oczy, bariści już nie są ubrani tak elegancko, jaki zwyczaj obserwowałem jeszcze kilka miesięcy temu. Jednak nie wpłynęło to w żaden sposób na przyrządzaną przez nich kawę. Nadal jest to wyrób z "górnej półki".

fot. 29 street & Broadway

Podsumowując, miło było znowu przechadzać się znanymi mi uliczkami i smakować tych samych kaw, których nie ukrywam, brakuje mi tutaj, w Polsce. I nie chodzi mi tylko o sam smak wyrobów, bo w Polsce też mamy miejsca gdzie kawa jest naprawdę super, a bardziej o atmosferę, klimat i całą "otoczkę". NYC, miło Cię znowu widzieć...

Ostatnio życie “rzuca” mną w różne zakątki Polski. Czasami do znanych mi miast, a czasami tam, gdzie moja noga staje po raz pierwszy. W miastach,które znam tylko z opowieści, ciężko od razu “wpaść” na jakiś wyborny napój z kofeiną. Tak też było w przypadku mojego przybycia do Olsztyna.

Pomimo kilku znajomych w tym mieście, żaden  z nich nie był w stanie polecić mi kawiarnianych miejsc, jako że kwestie kawy nie przykuwały dotychczas ich uwagi. Zacząłem więc szukać na własną rękę i po kilku dniach, dwóch spacerach i jednej “spalonej” próbie, znalazłem coś, co w moim mniemaniu zasługuje na godne polecenia. Mili Państwo, oto w samym środku Olsztyna, na bardzo uczęszczanej przez turystów starówce, oczom naszym może ukazać się “Si Si Cafe”. Jeżeli dostrzeżecie owy  napis, polecam zajerzeć do środka i zamówić,a później skonsumować napój z “shotem” kofeiny, bo nic lepszego w tym mieście i w tym temacie Was nie spotka.

fot: gazeta-olsztyn

Rzeczywistość nigdy nie jest zbyt kolorowa, dlatego muszę wspomnieć o paru “ale”… położenie kawiarni, z punktu widzenia handlowego, jest strzałem w  dziesiątkę, jednak dla mnie, zabija to klimat typowego Coffee Shop’u. Zdaję sobie sprawę, że zapewne “Si Si”, nawet o to miano nie walczy, jednak mogłoby, bo ma duże szanse w tej walce. Drugim minusem, w moim mniemaniu, jest wystrój wnętrza - wykonany z nowoczesnych materiałów na stary styl. Pomysł dobry, ale źle dobrane materiały. Cegły na ścianach, mają chyba przypominać ściany kamienic, pamiętających jeszcze czasy wojny. Jednak na pierwszy rzut oka widać i czuć nowość. Podłoga z paneli, która wprawdzie nadaje ciepły klimat pomieszczeniu, ale jakieś dziwaczne napisy/freski na niej, moim zdaniem… wyglądają po prostu tandetnie. Meble również jakoś do mnie nie przemawiają, a cała ta otoczka wygląda trochę jak małomieszczański kicz.

Trzeci minus, to pomyłka w opisie napojów lub sposobie ich przyrządzania. Zamawiając cafe latte otrzymałem duży napój, w dużej szklance, z dużą ilością mleka. Przypominał on bardziej cappuccino. Co ciekawsze, osoba która była razem ze mną, otrzymała cappuccino dokładnie takie, jak powinno wyglądać cafe latte, hmmm… naprawdę zastanawiające. Pomimo tych kilku mankamentów, muszę jednak przyznać, iż cappuccino (a raczej cafe latte w moim mniemaniu) w ich wykonaniu jest naprawdę dobre. Odpowiednia konsystencja, moc ziaren, do tego dobrze spienione mleko i oczywiści art latte na wierzchu. Smakując pierwszy raz wyrobu z Si Si Cafe, nie mogłem uwierzyć, że dostałem naprawdę dobry napój, bo nie oszukujmy się, w małym aglomeracjach miejskich ciężko jest utrzymać kawiarnie, gdzie będzie dbało się o jakość napojów kofeinowych, które “zwykły zjadacz chleba”, nie będzie w stanie docenić. Za to właśnie należą się “Si Si” duże brawa, bo jakościowo, na dziś dzień prezentują naprawdę wysoki poziom.

Te kilka wspomnianych już minusów i kilka niedociągnięć, które mogłyby działać lepiej, np. lepszy PR, urozmaicenie w karcie napojów oraz lepszej jakości słodkości, które również tak jak u poprzednika z Białegostoku, zajeżdżają tanimi cukierniami, “Si Si Cafe” jest na dobrej drodze… i nawet gdyby nie poprawili się w tym, co ja uważam, że mogło by pomóc tej kawiarni i tak się nie zrażę, bo kawę mają naprawdę dobrą i mam zamiar być nadal ich klientem tak często, jak często zaglądam do centrum Olsztyna. A, że los chciał że akurat jakiś czas temu osiadłem w tym urokliwym mieście, myślę że mieli, mają i jeszcze jakiś czas będą we mnie mieli stałego klienta.

…stoję na tym samym lotnisku, na które przybyłem dokładnie 8 grudnia 2012 roku z ogromnym uczuciem tęsknoty. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że rozłąka będzie trwała taki “szmat czasu”, a przez moje życie przewiną się dwa kolejne miasta i tysiące przebytych kilometrów. Dzisiaj jednak mój wzrok skierowany jest na tablicę odlotów, a moje myśli już jakiś czas temu wyprzedziły ciało i odleciały daleko do punktu docelowego mojej podróży. Mam burzę w głowie, serce dudni, w brzuchu motylki, a ręce trzęsą się z wrażenia. Bo jak tu być spokojnym kiedy dzisiaj jest wielki dzień…. dzisiaj znowu się zobaczymy… dzisiaj znowu będę mógł podziwiać, czuć i dotykać coś za czym tyle czasu tęskniłem… mamy sobie wiele do opowiedzenia… dużo pytań i jeszcze więcej odpowiedzi… NYC.. miasto, które nigdy nie zasypia… moje miasto!

Kiedy w święta Bożego Narodzenia stałem przed lokalem wpatrzony w tabliczkę z jego nazwą, aż nie mogłem uwierzyć, iż rok wcześniej siedziałem parę ulic dalej i właśnie czegoś takiego szukałem w tym mieście. Wtedy myślałem, że w mniejszych miastach typowe Cafe, z jakimi mamy coraz częściej do czynienia czy to w Warszawie, czy w Poznaniu, raczej nie ma możliwości bytu. Okazuje się, że myliłem się, a oto dowód: "Baristacja"- Cafe w północno-wschodnim zakątku Polski, zwanym Białymstokiem.

Wchodząc do lokalu od razu wiedziałem, że mogę liczyć na coś dobrego. Nie wyszedłem jeszcze z podziwu nad tym, iż w danym mieście jest jednak miejsce gdzie można napić się odpowiednio przyrządzonej kawy, a już czekało mnie kolejne pozytywne zaskoczenie - cały lokal był wypełniony ludźmi do granic możliwości. Szybko jednak otrzymałem odpowiedź... właśnie tego dnia odbywały się tam warsztaty z "pour  over"(metoda przelewowa), na które owe tłumy przybyły. Szczerze powiem, że nie spodziewałem się takiego zainteresowania tematem kawy wśród tutejszej społeczności. Niemniej tym bardziej to cieszy i utwierdza w przekonaniu, iż kultura picia kawy z Polsce jest na coraz wyższym poziomie.

Czekając na złożone przeze mnie zamówienie (chyba nie muszę już wspominać, iż było to cafe latte), jednym uchem słuchałem co "mistrzowie ceremonii" warsztatów mówili swoim wsłuchanym "uczniom", a drugim nasłuchiwałem jak barista przyrządza moje zamówienie. Wzrok próbował ogarnąć i jedno i drugie. Kiedy moje cafe latte było już gotowe, z kubkiem w ręku przyjrzałem się samemu wnętrzu. Betonowa podłoga to lekki ewenement jak na kawiarnie, do których uczęszczałem w Polsce, a jednak jest to jeden z moich ulubionych elementów wnętrza. Może wydawać się, iż przez to, w środku klimat jest bardziej surowy i  "zimny", jednak drewniane meble dodają lokalowi uroku i wypełniają "ciepłem". Przejdźmy jednak do samego cafe latte. Kawa umiarkowanie mocna, bez intensywnego posmaku. Mleko odpowiednio spienione, zachowujące swoją słodycz, o fantastycznym art latte nawet nie będę się rozpisywać.