#cocqmakelaars

  Zoals je misschien wel gemerkt hebt, was het even stil van mijn kant. Dat was niet omdat ik geen zin had om mijn verhalen op te schrijven. Het was ook niet omdat ik niks meemaakte om over te kunnen vertellen. Integendeel. Bijna iedere dag kwam er wel weer iets wonderlijks, absurds of stomweg debiels voorbij, waarvan ik in mijn hoofd een kleine mental note maakte. ‘Niet vergeten Sjoerd,’ zei het stemmetje in mijn hoofd dan. Als ik dan op mijn vaste schrijfochtend het lijstje met gebeurtenissen opmaakte, gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg het gevoel dat ik het lijstje al een keer had gezien.

  1)            Gekke vrouw aan de telefoon: al meegemaakt

2)            Vreemde aannemers: idem

3)            Debiele verkopers: dito

4)            Rare notaris: been there

5)            Koppige kopers: done that

6)            Onzekere stelletjes: ja hoor!

  Ik staarde naar de opsomming van gebeurtenissen, en vroeg mezelf hardop af: heb ik nou alles al meegemaakt? Ik maakte mezelf wijs dat het een tijdelijk gebrek aan inspiratie was. Volgende week ging ik weer dingen beleven die nooit iemand zou geloven. Maar helaas. De week erop las ik mijn notities van die zeven dagen weer terug:

  1)            Een dag dat ik niets goed kan doen

2)            Veegwagentjes in de stad (IEDERE DAG… WTF!?)

3)            Opgravingen voor de deur

4)            Hittegolven

5)            Hagelstormen

6)            Overstromingen

  Logisch dat het me zo bekend voorkomt. Allemaal al meegemaakt…

  De wondere wereld van de makelaardij (tenminste zoals ik die meestal beleef) leek normaal te worden. Sleur in het sprookjesbos. Hoe kon dat nou? Het kan toch niet dat ik nu al alles heb meegemaakt? Is Amsterdam dan gewoon te klein? Ik zocht naar de oplossing. Moest ik dan maar verhalen gaan verzinnen om mijn blog te vullen? Nee! Dat nooit! Ik moet gewoon nog beter opletten wat er allemaal aan de hand is. Nog scherper zijn op het ongewone.

  Makkelijker gezegd dan gedaan. Dingen om me heen moeten er heel dik bovenop liggen voordat ik ze opmerk. Daarom lijkt het wel alsof ik alleen maar absurde dingen meemaak. Dat maakt het leven (voor mij dan) ook zo leuk. Het is eigenlijk nooit saai als je alleen de bijzondere dingen bewust meemaakt. Maar wat nou als het speciale gewoon wordt?

  Als ik later groot ben wil ik best accepteren dat het een beetje saai wordt. Dat hoort erbij. Vraag maar aan Mitch. Ieder weekend in het park met zijn kindjes. Beetje mini-golfen. Op bezoek bij opa en oma. Heerlijk. Hij moet nu gaan kiezen welke nieuwe auto al zijn baby’s kan herbergen. Spannend! Maar nu nog niks voor mij ben ik bang.

  Voor nu moeten we het maar anders gaan doen op kantoor. Onszelf wat meer uitdagen en buiten de gebaande paden treden. Dan kan het niet lang duren voordat we weer some next-level shit mee gaan maken. En anders gewoon lekker forceren. Zorgen dat het om je heen vanzelf gebeuren zal. Stiekem best lastig als je eigenlijk wat verlegen bent, maar we proberen het gewoon.

  Terwijl ik dit schrijf zie ik aan de overkant van de straat een klein oud vrouwtje een politieagent te paard helemaal verrot schelden. Als ik naar het raam loop zie ik dat ze het niet tegen de agent heeft, maar tegen het paard. Volgens mij gaat het wel weer goed komen met de verhalen.

Omdat de zon scheen wilde ik naar buiten. Ik hoefde nergens echt naar toe, maar kon mezelf makkelijk overtuigen dat we nog iets nodig hadden. ‘Even wat halen,’ mompelde ik terwijl ik de deur achter me dichttrok. Mitch keek niet eens op of om. Hij is er allang aan gewend dat ik soms even naar buiten loop. Als ik maar snoep mee terug neem vindt hij het best.

  Het felle zonlicht viel als een warme deken over me heen. Vrolijk liep ik richting de Albert Cuypmarkt, mezelf af en toe stiekem bewonderend in de reflectie van de winkelruiten. Omdat het lekker weer was, hadden de meisjes besloten dat verhullende kleding slechts optioneel was. Al snel was ik de winkelruiten vergeten. Ik besloot de drukke route over de Ceintuurbaan en dan langs het Sarphatipark te nemen. Eenmaal bij het park aangekomen koos ik zelfs voor de route er doorheen. Nog minder kleding daar. Wat een rotstad.

  Op de markt aangekomen viel me op hoe rustig het er was. Duidelijk geen vakantieweek in een van de andere delen van het land. De marktkooplui stonden wat met elkaar te lachen. Je moet wat, veel meer was er niet te doen. Na een paar honderd meter was ik bij de kruising met de Eerste van der Helststraat. Daar ik (zoals altijd) liep te dromen zag ik ze te laat. Twee jonge boys die iets aan het verkopen waren. Altijd stonden ze hier, met hun donkerblauwe polo’s met steeds een ander logo erop. Abonnementen te verkopen op Het Parool en zo. Voor ik het wist was ik er met een in gesprek.

  ‘Hallo meneer, hoe gaat het?’ Uit gewoonte loog snel ik dat ik al een abonnement op Het Parool had. ‘Nou dat treft meneer, wij verkopen namelijk geen kranten, maar energie!’ Ik keek naar het logo op zijn borst en zag daar met lichtblauwe letters ‘Oxxio’ prijken. Nu had ik dus een probleem. Wij hebben op kantoor namelijk Oxxio als energieleverancier. En thuis krijg ik ook al groene stroom van dezelfde bron. Maar dat ging die jongen natuurlijk nooit meer geloven, omdat ik net zo snel had gezegd dat ik al lid was van het Parool. Dom van me.

  Ik wilde niet dat deze voor mij volslagen vreemde, die minimaal 1000 keer per dag werd afgewezen door andere volslagen vreemden, zou denken dat ik niet aardig was. Logisch. Ik nam me voor dus niet te zeggen dat ik al klant was en liet hem zijn verkooppraatje doen.

  Na een opsomming van de voordelen van het klant zijn van Oxxio (en dat zijn er blijkbaar nogal wat) vroeg hij of hij mijn gegevens mocht noteren. Ik bedacht me dat ik twee dingen kon doen. Ik kon alsnog vertellen dat ik al twee keer bij Oxxio zat, of ik kon gewoon net doen alsof ik iemand anders was. Uiteraard koos ik voor het laatste.

  Omdat ik totaal onvoorbereid was had ik nog geen alias verzonnen. Ik moet daarom erg ongeloofwaardig of misschien juist heel dom hebben geklonken:

  ‘Wat is uw volledige naam?’

  ‘Eh, Mi…chel...’

  ‘Ok, en dan?’

  ‘Jan… Jansen.’ 

  ‘Janjansen?’

  ‘Nee gewoon, Jansen.’

  Ik verzon een telefoonnummer (‘Goh wat een handig nummer met al die enen meneer. Zeker makkelijk te onthouden.’) en wil bij dezen graag mijn excuses aanbieden aan de eigenaar van het mailadres [email protected]. Die krijgt namelijk meer dan alleen een hele fijne aanbieding van Oxxio (‘Vindt u het goed als wij uw emailadres voor overige promotiedoeleinden gebruiken?’ ‘Tuurlijk!’) Tenslotte leek Prinsengracht 1 me wel een mooi adres om te wonen. (‘Uw postcode is 1011 AA? Ook al zo makkelijk!’)

  Hij bedankte me voor het gestelde vertrouwen en ik deed het zelfde. Toen ik naar de HEMA liep om snoep voor Mitch te halen bedacht ik me dat ik ook wat kon verkopen. Ik kon onzin verkopen. Nu nog kijken of er mensen zijn die daar een abonnement op willen.