My mind palace

“A real man raises his voice against women and children abuse and not his hand on them”

W praktyce wygląda to tak, że budzę się rano i jestem przerażona tym, że nikt nie wie, że istnieję oraz że nikomu mojego istnienia za bardzo nie brakuje. Wychowano mnie na żołnierza, samowystarczalną jednostkę której emocje są na tyle nieważne, że sobie nie dowierzam i funduję to okropne „przesadzasz, kurwa nie mogę cię już słuchać jak użalasz się nad sobą, przestań i zrób coś z tym, nie umiesz nawet sobie pomóc”. Chowam siebie w odpowiedniej odległości, chowam pod kołdrą i oglądam seriale. Czasem, po piątym odcinku, muszę zatrzymać serial i pójść do łazienki. Jestem wtedy bardzo rozczarowana tym, że w lustrze widzę siebie, a nie bohatera serialu.

Jestem jak zatarty silnik na zaciągniętym hamulcu. Wiem, że potrzebuję ludzi a jednocześnie kompletnie nie umiem się do nich zbliżyć w tym stanie, panicznie się tego boję. Jestem tym wszystkim bardzo zdziwiona. Tym, że jakaś dysfunkcyjna część mnie bardzo się brzydzi tym, że sobie nie radzę. Dosłownie. Że mówi mi „nie, nie, no co ty robisz, nie wolno”. „Nie zawracaj im głowy”.

things i’m emotionally attached to

Nie jestem w stanie nic zrobić, nie mam mocy sprawczej, nie umiem, nie mam planów, celów. Jakby była siedemnasta trzydzieści, a ja właśnie wyszłabym z zatłoczonego autobusu i na przejściu dla pieszych pękłaby mi torba, w której miałam wszystko. Jeszcze bardziej nie wiem jak żyć.

Today’s gender is: