Feza.

ali, dönmek istediğin ânıda yerin yok.

Kendini deliye vurmakla, ödün vermek arasındasın.

senin için şiirler yazılar anılar şarkılar en önemlisi de hayaller biriktirmiyorum artık bunu gerçek bir veda sayabilirsin

bana ait değilsin. bana dairsin. ağır bir sicil gibi duruyorsun ayıplarımda...

Zamanın varken sev beni, bakarsın ölürüm belli mi olur.

bir his yetiyor. kırıldığım kadar yazıyorum. kalemime mi anlatıyorum, kendime mi bilmiyorum.

Suskunum biraz ve kelimelerim dağınık. toparlasam toparlarım kendimi aslında, bi düşününce toparlayamam da. Bu bana neyi kazandırır çok şey kaybettirdikten sonra? Saksılarda sigara söndürmezsem ne olur ya da bileğimi mi küllük ederim on dokuzlarımın başındaki gibi. Sahi, büktüğü boynunu kaldırır mı saksıdaki çiçekler? O kapıyı bir daha çalmazsam ne olur mesela söylesene. Yüzüme kırk defa kapanmışken kırk birincisinde asar mıyım kendimi merdiven boşluğuna? Yürüyüp gitmek isterken sokakta babasının zorla ekmek dilendirdiği çocuğa ağlar mıyım, ağlarsam üzülür müsün bana? Ben kaburgalarım batarken sırtıma, nasıl ağlamadan uzanabileceğimi öğrendim ha birde ellerim bulamasın seni diye beşinci bardakta devrilmeyi öğrendim mesela. Söyle bana, dağ gibi beni şu satırların altında bırakmaya hiç mi utanmadın.

Acımasızca geçip giden zamandan, geriye kalan sadece yalnızlıklarımız.

yalnızlık ömrüm boyunca tanımadığım bir yabancıydı.

bu kadar yazıklar olacağını ben de tahmin etmemiştim.

siktir et herkesi, göğsümde uyu bu gece.