T

Bir sevmek bin defa ölmek demekmiş.

Aşka inanmam. Ama birinin kollarına sığınmak isterim. Herkese güçlüymüşüm gibi görünüp, günün sonunda onun nefesiyle nefeslenmek… Dudaklarında hayat bulmak. Başımın okşanmasını isterim, kokumun biri için huzur olmasını. Sessizliğimden anlasın beni, konuşmadan da kalabilsin yanımda. Eğer bu aşk değilse, adını bilmiyorum. Ama eğer buysa aşk ben aşk isterim.

Hayat bir savaş ve ben hep yorgun askerim.

O eski yerimizde beklerim seni, üzülme sevgilim affettim seni.

Yağmurlu hava ve skapova.

Hatıralar… derler ki, insanın en değerli hazinesidir. Oysa benim anılarım, gözlerimi her kapadığımda karşımda duran karanlık birer hayalden ibaret. Acı ve kederden başka hiçbir şey barındırmıyor içlerinde. Bazen düşünüyorum: Doktorlar bile bu bedeni kurtarmak için bir çaba göstermiyorken, ben neden hâlâ yaşamın ucuna tutunayım ki? Bu ölü, yorgun, paramparça olmuş bedeni hayatta tutmak zorunda olan neden kim, ya da ne? Yok… hiçbir şey yok. Artık nefes almak bile bir işkenceye dönüştü benim için. Her nefes, içime çektiğim zehir gibi; göğsüme saplanan görünmez bir bıçak gibi. Ve ben, her solukta biraz daha tükeniyorum, biraz daha kayboluyorum. Gecelerim bitmiyor. Uykuya kaçsam bile uyanmak istemediğim karanlık rüyaların içine düşüyorum. Gündüzlerse bana yabancı; güneş doğuyor ama bana hiç ısınmıyor. Sokakta gülen yüzlere bakınca içimde tek bir soru yankılanıyor: “Neden ben?” Hiç kimseye anlatamadığım çığlıklarım var. İçimde kopan fırtınaları kimse duymuyor. Herkes beni “iyiymişim” gibi görüyor ama ben aynaya baktığımda sadece bir yabancıyla karşılaşıyorum. O yabancı, ben miyim? Yoksa bir zamanlar ben olanın küllerinden kalan boş bir kabuk mu? Bazen düşünüyorum… Eğer bir gün sessizce kaybolsam, kim fark ederdi? Kim gerçekten arardı beni? Yokluğum kimin canını yakardı? Cevap hep aynı çıkıyor: Hiç kimse. Ve işte bu cevap, kalbimin üzerine çakılmış son çivi oluyor.

Zihnim sanki karanlık bir çukur, ben ise her gün biraz daha kayboluyorum en kuytuda kalan köşelerinde. Bağırmıyorum ama içimden yükselen çığlıkların duyulmasını istiyorum… Bazen aynaya bakıyorum, yüzüm aynı, ama içimdeki ben çoktan silinmiş gibi. Sanki kendimi elimle tutmaya çalışıyorum ama parmaklarımın arasından kayan bir gölgeye dönüşüyorum. Ve her geçen gün biraz daha yabancılaşıyorum kendime. Korkuyorum… çünkü bu sessiz çığlıklar duyulmazsa, ben tamamen yok olacağım

Uyumuyorum, sadece kimseye anlatamadığım şeylerle baş başayım. Bazı cümleler var, içimde dönüp duruyor ama dilime gelince eksik kalıyorlar. Kimseye anlatamıyorum çünkü anlamalarını beklemiyorum artık. Anlatsam da eksik anlayacaklar, yanlış yerinden tutacaklar ya da sadece susacaklar. O yüzden sessizliği seçiyorum. Kendi içimde yankılanan sorularla, geçmişin puslu odalarında dolanıyorum. Her şey sessiz ama hiçbir şey durgun değil. Kalbim bazen o kadar yüksek sesle atıyor ki, gecenin içinden birileri duyacak sanıyorum. Ama duyan yok. Zaten duysa da ne olur? Yaralı bir ruhun hikayesini herkes dinlemek istemez. Çünkü bazı acılar dinleyeni de içine çeker. Ben de kimseyi çekmiyorum yanıma. Kimseyi kendim kadar yormak istemiyorum. Kimi zaman düşünüyorum, birinin ‘anlıyorum’ demesi yeterli olur muydu? Ama sonra fark ediyorum, ben bile kendimi tam anlayamıyorken, başkası nasıl anlayabilir? İşte bu yüzden uyumuyorum. Yastığım sessiz bir sırdaşa dönüşüyor, tavan ise sabit bir tanık. Her gece yeniden başlıyoruz: Ben, düşüncelerim ve anlatamadığım her şey.

Tüm sesler sustuğunda, seni anlayan sessizliktir.

Ben hâlâ dolaşıyorum avare.