FrjÔlshyggja er fyrst og fremst Auðmýkt.
Hver manneskja Ć” sĆ©r vini og og vandamenn sem finnst frjĆ”lshyggja jaưra viư ĆŗtópĆu og þau eru ƶrugglega ekki ein um þaư Ć heiminum. HĆ©r halda þau mƶrg aư sĆ© einstaklega fĆ”rĆ”nlegt verkefni hafiư sem aư segist Ʀtla laga alla hnƶkra samfĆ©lagsins og pĆŗssa meư þvĆ eina sem þau hafa lƦrt um frjĆ”lshyggju - aư þar vilja menn sjĆ” frjĆ”lsa markaưi þar sem einstaklingurinn rƦưur - hvernig getur þaư hjĆ”lpaư og sĆưan eru peningar ekki af hinu illa?. Ćaư er sĆ©rstakt andlit sem aư sveipir um. ĆvĆ heilinn knýr þessa hugsun nƦstum sjĆ”lfkrafa Ć mƶrgum: āHvernig geta hlutir lagast ef rĆkiư er ekki meư boư og bƶnn til aư hafa vit fyrir þvĆ? Ćaư yrưi alger upplausn! - maưur Ć” móti mƶnnum Ć helvĆti þar sem aưeins tƶlur og peningar skipta mĆ”li! Ćaư verưur enginn góðhjartaưur til aư skipta upp auưnum jafnt Ć” milli barnannaā
Viư þessa gagnrýni er auưvitaư tetur af sannleik. Ćaư er engin leiư aư sjĆ” tƦrt fyrir sĆ©r endann eưa hversu betra eưa verr FrjĆ”lshyggjan er nema aư kafa djĆŗpt Ć hana og tileinka sĆ©r Ć”kveưiư siưferưi sem er ekkert vĆst aư aưrir sammƦlist manni um þar eư aư fórnfýsi Ć” eigin kostnaư sĆ© à þaư minnsta mjƶg gallaưur hlutur. Og ef þaư tekst þÔ er samt ƶll vinnan eftir og ĆŗtfƦrslunar Ć lausnum eins margbreytilegar og vandamĆ”lin sjĆ”lf.
Ćaư eru gróf mistƶk aư Ćmynda sĆ©r frjĆ”lshyggju sem einskonar tƦrustu ĆŗtópĆu sem sett er saman af mƶnnum, en hĆŗn er ekki eins og hver ƶnnur hugmynd Ć” vegleysu framtĆưarinnar. HĆŗn [FrjĆ”lshyggjan] er ekki hartnƦr fullkomin rĆ©tt eins og aưrar heimspekir og teorĆur sem deila alheiminum sem eru einnig ófullkomnar og meư sĆna eigin blindispunkta. Vendipunkturinn ā hinn harưsvĆraưi kjarni innvortis er niưurrif þessarar ĆŗtópĆskrar hugsunar sem menn keppast Ć aư lýsa aưdĆ”un sinni Ć” Ć blindni og Ć”n þess aư hafa lƦrt neitt af þvĆ sem viư getum enn kallaư samtĆmasƶgu.
Ćaư sem er róttƦkt viư frjĆ”lshyggju er aư hĆŗn krefst mjƶg mikils. HĆŗn krefst reyndar svo mikils aư þaư gƦti tekiư hundraư Ć”r Ć viưbót fyrir samfĆ©lƶg okkar aư lƦra og skilja hana og verưa meư fullu rĆ©ttlĆ”t. En Ć” okkar sĆưustu tĆmum er hĆ©r rĆ©ttmƦti hennar sem lĆfskoưun, heimspeki, og sem hugmyndafrƦưi framtĆưarinnar sett fram af þeim mƶnnum og konum sem mƶrg okkar hafa komist Ć tƦri viư Ć gegnum lestur, Ć”horf og þeirri hugsun sem krefst drifkraft og eins og Ć©g held fram auưmýkt fyrir mannverunni. ā frjĆ”lshyggjan krefst nefnilegra allra rĆ©ttinda sem menn og konur geta hafiư yfir sĆ©r en svo aư móti kemur aư þaư skaưi ekki Ć” móti rĆ©tt annarra vitiborna einstaklinga til eigin lĆkama og verks.
Ćetta er þaư sem er svo róttƦkt og svo frĆ”hrindandi: Aư vernda venjulegt fólk alla sem einn gegn alrƦưi meirihlutans eưa hentistefnu Ć”kveưins hóps eưa stĆ©ttar gegn ƶưrum þegnum samfĆ©lagsins. Svo aư þú og Ć©g hƶfum þaư vald sem aư pólitĆska elĆtan viư vƶld sƦkist svo krƶftuglega eftir; KƦfandi boưvaldiư sem hefur mengaư menningu, og stjórnarfar mannkynsins og einstaklinganna innan þess Ć mƶrgþúsund Ć”r enda er þaư bara nĆŗna Ć” okkar seinustu 150 Ć”rum þar sem virưing er borin fyrir eignarĆ©ttinum Ć” eigin lĆkama og afraksturs vinnu en þar er enn mikiư verk eftir um allan heim.
þaư er ekkert grĆn aư þurfa hugsa pólitĆskt um eigin gjƶrưir og aư handleika hiư niưurbrotna vald sem rĆkiư starfar Ć okkar umboưi meư.
Margir vilja firra sig þessari Ć”byrgư. þaư vill ekki hafa skoưanir Ć” þessum hlutum, þaư er atómĆseraư frĆ” eigin samfĆ©lagi og vill ekki taka þær Ć”kvarưanir sem bjĆŗrokratar nĆŗ til dags taka fyrir þau. Aư vera einstaklings sinnaưur Ć” móti þessu hugarfari er eins og Hayek nefnir aư lifa viư aư vera Ć”litinn egoisti eưa sjĆ”lfselskur - fyrir þaư eina aư bjóða sĆ©r ekki aư vera þrƦll eưa þjónn annarra Ć huga eưa Ć herưarburưum. Og aư fƦra alvƶru vald yfir eigin lĆfi til sĆns sjĆ”lfs.
Eftir Alejandro Jodorowsky hef Ć©g leyft mĆ©r aư Ćslenska eitt orưatiltƦki sem lýsir skoưunum allmargra:
āFuglar bornir Ć bĆŗri trĆŗa þvĆ aư frjĆ”lst flugiư sĆ© fĆ”rĆ”nlegtā
Ćaư er satt aư vandamĆ”lin viư FrjĆ”lshyggju eru margvĆsleg en sum vandamĆ”lin eru frekar Ć” viư fjallaloft, eưa sveig af góðum bjór. Viư getum ekki lofaư þér hlýju og andagift hugmyndafrƦưilegrar sjĆ”lfhverfu. Aư aưhyllast frjĆ”lshyggju er aư gera sĆ©r grein fyrir siưferưislegum markmiưum sem hjĆ”lpa mannkyninu aư blómstra og einmitt þaư er aư lifa Ć endalausum efa hvort maưur sĆ© Ć” rĆ©ttri braut. SósĆalisminn lofaưi kerfi þar sem enginn þyrfti Ć raun aư vera góðhjartaưur, allir fĆ” allt og fullkomnun mannkynsins fƦr aư blómstra. Ćar er enginn efi, hƦgt er aư leysa allt meư aư lesa Marx, Lenin og Trotsky aftur og aftur og aftur. Niưurstƶưur þeirrar ĆŗtópĆu/dystópiu eru fyrir sjónum allra sem voga sĆ©r aư kĆkja yfir grafarbakkann.
Aư lifa Ć”n efa getum viư ekki, Viư getum einungis lofaư þér frelsi, frelsi sem er ekki þaư sama og hamingja notabene. ĆĆ©r verưur ekki skorin Ćŗt kassi til aư lifa Ć og hugsaư fyrir af ƶưrum misgĆ”fulegum mannskepnum. HĆ©r er engin kassi à þĆna þÔgu og lĆf þitt Ć” móti mun ekki einskorưast viư þann sama kassa. Menn munu ekki reyna aư hafa vit fyrir þér eưa þĆnum en Ć staưinn fellur þaư à þitt skaut, Ć” þĆna Ć”byrgư - hvernig þú lifir eina lĆfinu sem þú Ć”tt. ĆĆŗ verưur aldrei verkfƦri eưa tilraunadýr Ć misgĆ”fulegum hugmyndum annarra. Menn munu spyrja og rĆ©ttur þinn verưur - aư tekiư sĆ© mark Ć” svari þĆnu sem lokasvari. Markmiưiư er aư viư losum okkur viư þÔ drauma sem reynst hefur mannkyninu svo banvƦnt um aư til sĆ©u fullkomnir eiginleikar mannverunar eưa samfĆ©lagsins sem aư rĆ©ttlƦtir bĆ”lfƶr þeirra Ć Ć”tt aư fullkomnun.
Takmarkiư er aư lƶgin ein rƔưi rĆkjum ekki aư mƶnnum og konum sem þyrstir til valda og umbreytingar à þÔgu sĆns sjĆ”lfs eưa til sinna rƔưi rĆkjum. Aư vera fylgjandi frjĆ”lshyggju er aư skilja aư pólitĆk Ć” aư eiga sĆ©r staư þar sem menn reyna aư finna leiưir til þess aư vernda sig og hvort aưra um leiư Ć samfĆ©laginu. PólitĆk Ć” ekki aư vera staưur þar sem aư menn rƔưskast meư samfĆ©lƶg, menningu, fólk, og lĆfsviưurvƦri þeirra. SamfĆ©lag sem finnur sig à þannig pólitĆk leiưist tryggilega Ć Ć”tt aư valdasamþjƶppun og Ć”nauư einstaklingana. Eftir hverja uppskiptingu sem mun eiga sĆ©r staư er krafan endurnýjuư og endurlĆfguư um aư þjappa valdinu enn meira saman til þess aư laga hin fyrri mistƶk valdsins. Viư viljum frjĆ”ls fĆ©lagasamtƶk og samtryggingar þar sem menn koma sĆ©r saman um allt sem þau vilja framkvƦma Ć friưi og spekt viư samfĆ©lagiư og hvort aưra, og ekki rĆkisvald meư tennur glefsandi aư innviưum sĆnum sem hótar eftir hentugleika fyrir pólitĆska hagsmunamĆ”l dagsins. RĆkiư Ć” aư vernda okkur en ekki aư stela af okkur þvĆ rĆkiư er og Ć” aư vera samtrygging okkar um rĆ©ttindi og lƶg en ekki valdaklĆka
Viư megum samt ekki gleyma þvĆ aư raunveruleg grƦưgi sem veldur ƶưrum miska og illska verưur alveg jafn mikil staưreynd Ć framtĆưinni ef af fortĆưinni mĆ” dƦma. En viư hƶfum lagabĆ”lka og siưferưi til þess aư meta þar Ć” milli og greina rĆ©tt manna og fyrirtƦkja til Ć”byrgưar. Ćaư er verkefni sem mun aldrei rĆ©ttilega taka endi. SĆưan er þaư falliư Ć skaut þĆns ef þú vilt hjĆ”lpa fólkinu Ć kringum þig og gleưjast meư þeim eưa lifa lĆfinu gefandi engan gaum ĆŗtĆ umheiminn. Ćaư er þinn rĆ©ttur og Ć” móti eru frelsisunnendur auưmjĆŗkir, Ćaư eina sem viư hƶfum og biưjum um er auưmýkt Ć garư þĆns Ć” móti forrƦưinu sem vill stjórna lĆfi þĆnu. Auưmýkt gegn nĆ”unganum um aư þvƦlast ekki fyrir þeim à þeirra leit aư hamingjunni. Ćaư er Ć”kveưiư vandamĆ”l aư þetta hefur ekki gert okkur mjƶg vinsƦl. Fólk er ekkert sĆ©rstaklega vel liưiư sem býður um auưmýkt af ƶưrum Ć garư annarra. Auưmýkt fyrir þeim er undirokun og veikleiki. En fyrir frelsisunnendur er þaư styrkleiki, þaư er sĆŗ viska sem segist ekki vita allt og fyrirbĆưur sĆ©r aư rƔưa ƶrlƶgum annarra. Viư neyưum engann og fórnum engum. Viư virưum mannveruna eins og hĆŗn birtist okkar sjónum - vitiborinn og frjĆ”ls.

















