bir orkestrada keman çalar becho
o, savunmasız çocuklar gibidir
hayatı, ona acı veren bir kemandan
aşkı anlatan ve küçük çocuklar gibi
masum olan kemanlar, içindeki çıkmazı seslendirir
becho, acıdan ve aşktan söz etmeyen
güçlü bir kemanın ezgilerinin peşindedir.
becho'nun kemanı aşkı tanımasa bile,
pişmandır kemanı çağıran,
döndüğü yer hüznün sonsuz ezgisidir.
kederli kemancı çocuk sakinken bile,
çalmasa da kahverengi ahşap kelebeği
ruhundaki hiç susmayan ses
hem yaşam, hem ölümdür keman,
onu çalarken, becho göklerdedir
çalamaz olur, ayrılır orkestradan
çünkü sevmek de çalmak da bedelsiz değildir.