Camille's Short Stories

Ik kan haar zien lopen, vanuit Cafe Luxembourg. Ik zat er nog maar net en daar kwam aan. Ze was gehaast, had een grijze bontjas aan en een zwarte jagerspet, zo leek het wel. Haar schoudertas hield het midden tussen een aktetas en een handtas en was zwart, met zilverkleurige handgrepen en een lange, zwarte waarschijnlijk leren band. Geen goedkoop ding, net als haar schoenen: hoge hakken, maar nog net laag genoeg om nog bij haar leeftijd te passen. Misschien had ze vandaag besloten ze te gaan dragen omdat haar dochter die vorig jaar kerstmis uit New York had meegebracht en ze alleen maar stof stonden te vangen in de vestibule thuis. Veel tijd om haar te volgen had ik niet, want ze stak snel de Spuistraat over om over het Spuiplein te verdwijnen richting Rokin. Misschien was ze van plan om bij de English Bookstore meteen na het openen dat ene boek te kopen dat ze gisteren in de etalage zag liggen. Om het aan haar andere dochter, die in Londen woont, cadeau te geven als ze weer naar Amsterdam komt met de jongens, haar kleinkinderen van 8 en 6. Die vinden Amsterdam altijd 'super cool', maar dan moet je ze wel elke keer mee naar Artis nemen en daar op warme chocomel met slagroom trakteren. En een kroket na. De gedachte! Ze is inmiddels alweer lang uit het zicht verdwenen en spoed zich nu misschien, met dat boek in haar tas, naar Cafe Americain op het Leidseplein. Maar nee, daar is alles nu opgebroken, ze heeft in dat soort 'dingen' nooit trek. Nee, ze gaat naar huis, want ze herinnert zich net dat haar vriendin, die aan de Vijzelstraat woont, vandaag haar moeder moet verzorgen. Morgen dan maar. Eerst het boek voor haar dochter zelf even doorbladeren, want ze laat boeken die ze voor anderen koopt daarom nooit inpakken ..

Ze was bijna thuis toen ze, net voorbij de laatste bocht, iets vreemds zag. Ze ging wat langzamer lopen en hield haar hoofd een beetje schuin, alsof ze het geluid zo beter kon opvangen. Zeker weten deed ze het niet, maar het leek alsof het ruisen van de wind ineens was opgehouden. Bladeren daarnet nog speelbal van wat misschien wel een echte herfststorm zou kunnen worden, dacht ze, lagen er ineens wel heel erg rustig bij. ‘Ik word oud’, dacht ze met een licht-ironische glimlach. ‘Komop, ik heb nog wel meer te doen vandaag’. Eenmaal thuis aangekomen deed ze snel de zware, massief eikenhouten voordeur dicht. Het geluid van haar tred, dat net nog hoorbaar was op de stoep, verstomde door het tapijt dat meteen achter de voordeur begon die ze met zo’n kracht had dichtgedaan dat de klep van de goudkleurige brievenbus zich nog even duidelijk liet horen. Ze schrok er een beetje van. Haar hart bonkte en ze voelde een warme gloed door haar wangen trekken. ‘Nou, nou …’, mompelde ze zachtjes tegen zichzelf. ‘Waar is dit nu weer voor nodig?’ De keuken lag recht tegenover de hal. ‘Op kop thee zal me goed doen’, dacht ze, terwijl ze zichzelf dwong om haar pas niet weer te versnellen. ‘Bang in mijn eigen huis, de gedachte!’. Keukenkastje open, op zoek naar de theezakjes, merkte ze iets vreemds op: het leek wel of iemand alles had verzet. Niets stond meer op zijn oude plaats! Ze wist het zeker, ze had vanmorgen, voor ze wegging, nog even bij Albert Heijn in de buurt theezakjes gekocht. Van die lekkere citroenthee, ja daar hield ze van. Maar waar stond het doosje? Ze draaide zich abrupt om: ‘Oh, mijn God’, dacht ze, toen ze de voordeur hoorde opengaan. ‘Ik moet de deur opengelaten hebben’, flitste het door haar heen. Maar wie kon zo brutaal zijn om zomaar bij haar binnen te lopen en nog wel zonder te bellen?

Een 

In een klein Brabants dorp onder de rook van Eindhoven, stond basisschool De Wiek. Het was een verder onopvallende, maar natuurlijk katholieke school, gebouwd in de jaren ‘50 anticiperend op de toen net gestarte ‘babyboom’. De school stond over het algemeen goed bekend. De meeste leerlingen hadden het er erg naar de zin en de leerkrachten vormden een klein, maar hecht team. Toch was ‘niet alles goud wat er glom’. Dat kwam door een gebeurtenis een aantal jaar geleden. Het ging om Jaap, toen, mag je wel zeggen, de meest populaire leerkracht. Kinderen en ouders liepen met hem weg en de schoolinspecteur zat altijd langer met Jaap te kletsen dan met de directeur (Jaap wist namelijk vreselijk veel van de school omdat hij er al zijn hele werkzame leven zat en zo’n 5 directeuren had zien komen en gaan).

Zo’n tien jaar geleden, op een zachte november-maandagochtend, zo rond 8 uur, maakte Dennis, de directeur van De Wiek, die vanuit zijn kamertje het schoolplein overzag, zich zorgen. Terwijl ‘Meester Jaap’ normaal gesproken als een van de eersten op school was (‘Ik hou alleen van koffie die ik zelf zet’, zei hij altijd), waren Jantien van groep 1-2 en Chris van de combinatiegroep 6-7 alweer tien minuten geleden binnengekomen. De directeur stond nog te hijgen, want omdat Jantien - die niet gewend was als eerste binnen te komen - het alarm niet had uitgeschakeld, had hij naar zijn kantoortje moeten rennen om het daar uit te zetten. ‘Da’s helemaal niks voor Jaap’, ging het maar steeds door hem heen. Hij zag zijn hand naar de telefoon gaan. ‘Zou hij ziek zijn?’, vroeg hij zich af, terwijl hij zijn hand terugtrok. ‘Ik wacht nog vijf minuten’, zei hij tot zichzelf. Intussen waren ook Chris (groep 8), Joan (groep 3-4) en Marleen (groep 5) binnen. In alle lokalen waren de lichten aan en hij hoorde Chris iets in het Engels zingen (‘Ik moet mijn dag toch ergens mee opstarten?’).

Het was inmiddels kwart over acht en nog steeds geen teken van Jaap. De directeur legde net zijn mobiele telefoon neer. ‘Neemt niet op .. Wat is er toch aan de hand?’ Hij liep naar het overblijflokaal en keek door de glazen wand naar de andere kant van de speelplaats. Niets. Eh .. wacht eens even .. stond daar niet de Jaap’s fiets? Was hij dan toch op school? Stond hij misschien buiten met iemand te praten, een ouder? Een leerling? Tien voor half negen. ‘Potver….’, dacht de directeur. ‘Ik moet een vervanger vinden voor Jaap als hij er echt niet is..’ Hij remde zichzelf af (hij was al op weg naar de speelplaats) en liep snel terug. ‘Nog een keer..’, en hij belde Jaap’s nummer. Weer niets. Hij besloot Maria te bellen. Die woonde tegenover de school, al voordat de school er stond. Maria was met pensioen, maar had vroeger voor de klas gestaan. ‘Je kan me altijd roepen’, had ze gezegd, maar de directeur had bijna nooit zieken. ‘Maria?’, vroeg hij door de telefoon. ‘Heb jij soms tijd vanmorgen? Jaap is er niet en .. de school gaat zo beginnen. Eh ..’ ‘Natuurlijk’, antwoordde Maria. ‘Jaap? Jee, ik heb zijn klas nog nooit gehad, want hij is er altijd. Maar eh .. ik ben al onderweg hoor. Leg jij het rooster van vandaag dan even klaar? En de klassenmap?’

Twee

Intussen werden, een paar straten verderop, in een rijtjeshuis, de gordijnen nog eens extra stevig dichtgetrokken. Daar stond hij, man, midden-vijftig, rug gebogen en schouders neerhangend, linkerhand verborgen in de zak van zijn versleten, vaal-robijnrode ochtendjas, naar het spleetje te kijken dat maar niet dicht wilde, hoe vaak hij ook aan beide uiteinden van de gordijnen had getrokken. “Misschien vandaag wel?,” dacht hij, maar hij draaide zich abrupt om, weg van die dunne streep licht die pijn deed aan zijn ogen. “Nee, het was echt definitief,” stelde hij wanhopig vast. Het was hem een raadsel hoe dit kon gebeuren. Feit was dat hij vanmorgen wakker werd en meteen getroffen werd door een stekende hoofdpijn toen hij uit bed wilde stappen. Hij zonk terug in zijn kussen en probeerde het nog een keer. Weer die afschuwelijke hoofdpijn die hem belette uit bed te komen. Toen hem dat uiteindelijk toch lukte, voelde hij zijn tanden knarsen in de grijns die zijn gezicht trok. “Ik moet de directeur bellen,” dacht Jaap. Het was hem nog nooit overkomen: ziek zijn en dus niet naar school kunnen. Maar toen hij de trap afliep naar beneden, naar de hal waar de telefoon stond (“Jaap, heb je nou nog steeds geen mobieltje?,” vroeg juf Marleen hem altijd), stopte hij ineens, halverwege. De deur naar de huiskamer stond open, op een kier, en er viel een kleine straal licht in de hal die de ruimte zacht verlichtte. Maar tot Jaap’s grote verbazing trof die streep licht hem als een mokerslag in zijn gezicht. Zijn ogen leken uit elkaar te spatten en alleen door andersom - dus achteruit - de trap verder af te lopen en vervolgens met zijn ogen bijna-dicht de kamer in te rennen om de gordijnen aan de voorkant, die half open waren, te sluiten, kon hij voorkomen dat de hoofdpijn nog erger werd.

What-the-f .. was dit? Kon hij niet meer tegen licht? Migraine? Nooit gehad… Hij probeerde het nog eens, keek door het spleetje van het gordijn naar buiten, maar moest direct zijn ogen sluiten door de pijn.

Voor het eerst in zijn leven raakte Jaap in paniek.

Drie

‘Waar is de meester?’ vroegen de kinderen in Jaap’s klas toen juf Maria na het doorbladeren van Jaap’s onbegrijpelijke gekrabbel in wat kennelijk als de ‘klassenmap’ was bedoeld. ‘Jongens, meester Jaap is ziek (verzon ze)’. ‘He, dat is ie noooooit!’, riepen een paar kinderen in koor. ‘Nou ja, het kan toch?’ riposteerde juf Maria. ‘Ik word ook wel eens ziek. En jullie toch ook?’ Morrend en duidelijk teleurgesteld (’juf Maria is oud!) trokken de leerlingen hun laatje open om het rekenboek eruit te halen. ‘Dat zal ze hopelijk snel afleiden’, dacht Maria. En dat was ook zo (gelukkig). 

Intussen liep Dennis met zijn ziel onder zijn arm door de lege gangen. Hij keek eens door een raam bij groep 3-4 naar binnen en toen hij langs het lokaal van groep 1-2 schuifelde, kon hij zich niet aan de indruk onttrekken toen zijn ogen contact maakten met juf Jantien, dat bijna iedereen onrustiger was dan gebruikelijk op de maandagmorgen. ‘Verdulleme, het is toch te gek voor woorden. Jaap zal toch gewoon ziek zijn?’, probeerde directeur Dennis zich moed in te praten. ‘Maar waarom staat zijn fiets dan op school?’ 1 + 1 was vandaag geen 2. Hij kon er geen hout van snijden, vanochtend. Terug in zijn kantoortje (’waarom maak ik me eigenlijk zo druk?’) deed hij zijn best zich te concentreren op de stapel paperassen die hij sinds vorige week als een soort mirakel op een ochtend op zijn bureau had zien landen (’heb ik dat zelf gedaan? Dat moet wel’.) 

Vier

Op hetzelfde moment zakte Jaap moedeloos in zijn grote, oude leunstoel, die hij een paar jaar geleden bij een plaatselijke veiling ‘voor het goede doel’ op de kopt had getikt. Paste mooi bij zijn vloerkleed, trouwens ook al een ‘veilingstuk’. Jaap had kennelijk iets met veilingen. Hij keek even op, zijn ogen gericht op een bordje aan de muur met een tekst die hij vanwege de donkere kamer niet kon lezen, maar die hij zonder moeite kon opdreunen: ‘Zuinigheid met Vlijt Bouwt Huizen als Kastelen’. Dat had Jaap aan zijn moeder te danken. Die had trouwens ook iets met veilingen, kon Jaap zich herinneren. Maar Jaap wilde helemaal niet aan zijn moeder denken. Hij wilde naar school! Maar hoe? 

Jaap probeerde het nog eens. Een heel klein kiertje, zou dat misschien ..? Maar heet licht raakte hem als een mokerslag. Opnieuw bekroop hem de wanhoop. ‘Het is te gek voor woorden!’ riep hij uit, alsof hij het een niet-bestaande huiskamergenoot wilde laten weten en hoopte dat die hem zo niet een verklaring, dan toch raad zou kunnen geven over ‘hoe nu verder’. Dat hij niet op het idee kwam de school te bellen en zich ziek te melden of zoiets, dat kwam niet in hem op. Wat er allemaal met hem gebeurde nam alle aandacht die hij op kon brengen, in beslag. Snel, uit het evenwicht geslagen, schuifelde hij terug naar zijn stoel en zei hardop: ‘Adem in, adem uit’. Dat had hij eens ergens gelezen. Focus op je ademhaling, daar word je rustig van. Het leek even te lukken. En kijk, daar kwam warempel een nieuwe gedachte in hem op. Wat was dat? ‘Je hebt geen licht nodig’. Huh? ‘Natuurlijk heb ik licht nodig’, antwoordde Jaap hardop, alsof diezelfde fictieve huisgenoot met hem in gesprek was. 

Vijf

Het was een zwaar bewolkte dag vandaag. De school lag toch al in de schaduw van een paar - zeiden de kinderen - ‘dinosaurus-eiken’, dus donker was het gewoonlijk al in de klaslokalen, waar iedereen altijd het licht aan had. Daar was niets ongewoons aan. De kinderen wisten het, de ouders wisten het, zelfs de Inspectie wist het. Maar aan het eind van de ochtend gebeurde er iets vreemds. Marleen kwam buiten adem - en zonder kloppen - het kamertje van Dennis, de directeur van basisschool de Wiek binnenvallen. “Ik heb geen stroom meer! Alle kinderen zitten in het donker!”, hoorde Dennis haar zeggen terwijl ze in een van de twee ‘luie stoelen’ die Dennis van zijn woning hier naartoe had genomen ‘voor het gemak’, neerzeeg. Dennis keek verbouwereerd naar het door gebrek aan zuurstof (dacht hij) vervormde gezicht van de leerkracht van groep 5. Maar daar bleef het bij, zijn aandacht werd ineens naar het plafond getrokken. ‘is mijn lamp nou aan het flikkeren?’, dacht Dennis. Veel tijd om erbij stil te staan had ie niet. In een oogwenk was het donker in zijn kamer. Eerst kwam Chris aanrennen (die had de beste conditie), daarna Joan en Maria (die Jaap verving). Ze bleven allemaal in de deuropening staan, omdat ze ook wel zagen dat Jaap (’en wie zit daar nog meer?’) in het donker zat. ‘Crisis’, dacht Dennis. ‘Waar is mijn noodplan?’ 

Zes

Jaap, die thuis in zelfgekozen donker-ballingschap zat, werd wakker uit wat een kort dutje moest zijn geweest. De telefoon ging. Tastend - hij was nog niet goed wakker - zocht zijn hand een weg naar de telefoon. “Hallo, Jaap? Dennis hier. Jaap, het is crisis op school. Ik weet niet hoe het bij jou is, maar hier is alles donker. Massale stroomuitval. Blijkt dat het hele dorp in het duister tast - en dit is geen woordspelletje, Jaap! Jaap? Ben je daar, Jaap?” Jaap had de hoorn op een klein afstandje van zijn oor, want Dennis schreeuwde zo hard dat zijn oren er pijn van deden. “Dennis, ik kan je horen, maar wil je alsjeblieft wat zachter praten, ik kan je anders niet goed verstaan”. Dennis herhaalde: “Het is hier donker, Jaap. Bij jou ook? En ik kan het noodplan niet vinden (’want het is donker’, mompelde Jaap) .. wat zeg je Jaap? Weet jij waar het is?”. Nee, dat wist Jaap niet, dat heeft Jaap nooit geweten en kennelijk ook de andere leerkrachten niet. En wat dan nog? Een oplossing voor een ‘dorpsbrede’ stroomstoring stond er vast niet in. “Jaap, we zitten in het donker, ik ga de kinderen naar huis sturen, dit kan zo niet, wat vind jij?” Jaap moest even nadenken. “Als je me op komt halen, dan kom ik wel naar school. Ik kan zelf niet komen fietsen, want mijn fiets staat nog op school en ik ben overgevoelig voor licht geworden.” Het werd even stil aan Dennis’ kant. “Is goed, ik ben er over 5 minuten!” Dennis liet zijn school in ontreddering achter, op weg naar wat hij dacht de redding zou zijn: Jaap naar school halen! 

Zeven

Direct bij binnenkomst merkte Jaap: de enigen die rustig waren op school waren de kinderen. Die zaten zachtjes pratend in de donkere lokalen terwijl de leerkrachten krampachtig probeerden de rust die nooit verstoord was, met gebaren en stemverheffing te herstellen. Gek genoeg (?) voelde Jaap geen enkele opwinding, hij werd er niet warm of koud van dat er geen licht was. Sterker nog, hij voelde zich .. bijna weer jong! Hij had zin .. om door de school te rennen. Te zingen. Piano te spelen (’ik heb nooit pianoles gehad, but who cares!’). “Waar is mijn klas?”, vroeg Jaap aan Dennis, die - als hij meer had kunnen zien - verbaast zou hebben opgekeken zo’n vraag te horen van een leerkracht die al zolang op de Wiek werkte.. Jaap wachtte het antwoord niet af en zocht op de tast naar de deur van zijn lokaal. “Gang door, eerste kruising links af, derde deur rechts, die met die kleverige deurknop”, mompelde hij in zichzelf. Gevonden! Hij verbaasde zichzelf (en de hele klas) door de deur letterlijk open te gooien en “De redding is nabij!” te roepen als een piratenkapitein die zijn buit bijna verloren zag gaan. De kinderen konden niet meteen zien wie er binnenkwam, maar herkenden Jaap’s stem direct. “Meester Jaap! Yeah!!” Jaap nam de kortste route naar zijn bureau (”Godzijdank heeft niemand die verplaatst”) ging zitten (”Oh wat zit mijn stoel toch lekker”), haalde even diep adem, en zei: “Jongens, bladzijde 7 van je rekenboek.” En toen hij voorzichtig geschuifel bemerkte, meteen daarop: “Nee, je hoeft je boek niet te gaan halen, we doen het uit ons hoofd!” 

Acht

De Mierentelefoon

'Alweer zo'n saaie zondag', verzuchtte Tim. Jan lachte. 'Kom op, we gaan naar Landsmeer, keihard fietsen door het veld, je weet wel, nat, modder, lekker vies worden..!' Chris keek meewarig naar Jan. Van het vriendenstel was die altijd de grote optimist. 'Mijn fiets is kapot', zei Chris, die geen zin had in natte velden en vies thuiskomen. 'Bovendien, ik weet een veel betere plek. Bij het bruggetje, over de sloot, bij het Achtersteven. Daar tussen de struiken ziet niemand ons'. En terwijl hij knipoogde haalde hij een klein heupflesje uit zijn rugzak. 'Van thuis meegejat, pa is al dronken en mist deze vast niet ..'

Tim en Jan woonden vlakbij elkaar, in het nieuwe apartmentencomplex bij het pasgebouwde winkelcentrum in de Banne. Ze waren er pas, kort na elkaar, komen wonen en woonden eerst in Oost, waar hun beider vaders onlangs werkloos waren geworden. In Noord was nog genoeg werk, gelukkig. Chris woonde al sinds zijn geboorte in dezelfde kleine arbeiderswoning, waar zijn moeder hem en zijn drie jongere zusjes alleen moest grootbrengen. Zijn vader was er wel, maar als alcoholist was hij 's ochtends al dronken. Zeven dagen in de week. Chris, die in tegenstelling tot de rest van de familie nog steeds veel van zijn vader hield, hoopte stiekum dat deze zou veranderen. In een echte vader..  

'Kom op nou', zei Chris, terwijl hij al in de richting van de ringweg Noord liep, de snelweg A10 die om Amsterdam heen liep. 'Ik moet vanmiddag ook nog naar mijn tante. Laten we gaan'. En met die mededeling kwamen ook Tim en Jan in beweging. Samen liepen ze de Westerlengte af tot ze bij de scherpe bocht naar rechts kwamen waar de weg van naam veranderde in Noorderbreedte. Het Achtersteven was de laatste zijweg van de Westerlengte, voordat die - als die niet naar rechts was afgebogen - op de A10 zou botsen. Alle straatnamen hier waren verbonden met de scheepvaart. Banne Buiksloot, zoals deze buurt werd genoemd, was de laatste grote uitbreiding van Amsterdam-Noord. De jongens konden het verkeer op de snelweg horen. Voorbij de A10 begon de volgende gemeente: Landsmeer.

Jan, die al lopende bedacht dat hij morgen een proefwerk geschiedenis had waarvoor hij nog niets had voorbereid, zag het als eerste. 'Kijk uit!', riep hij naar Tim, die er bijna overheen liep. Chris werd wakker uit een dagdroom over zijn knappe nichtje, het enige lichtpuntje in zijn familie, vond hij. Jan stond met wat op een oud, vergeeld boek leek, in zijn handen en keek ernaar alsof hij niet wist wat ermee te doen. 'Wat doe je nou?', riep Chris, die al bijna de straat overgestoken was. 'Laat toch liggen, dat vieze boek. Daar hebben we niks aan'. Maar Tim, die het boek uit Jan's handen griste, had het al opengeslagen. Tim was de slimste van het stel, typische boekenwurm. Het boek leek erg op wat hij eens op televisie had gezien, zo'n oud boek uit een of ander beroemd archief. 'Ben benieuwd wat het is', dacht Tim, terwijl hij zich haastte om de anderen in te halen die al bijna bij het bruggetje waren op het Achtersteven.

'Hier is het', sprak Chris alsof hij er al jarenlang elke dag kwam. En terwijl hij een paar grote takken optilde waardoor een opening ontstond: 'Hier naar binnen'. De jongens nestelden zich op een bed van bladeren en gras. Toen hij eenmaal zat liet Jan zich langzaam naar achteren vallen, todat hij, met zijn armen onder zijn hoofd, heerlijk uitgestrekt op de zachte ondergrond lag. 'Fantastische plek, Chris. Echt'. Chris had zijn heupflesje genomen en was bezig het open te draaien. Het was nog nieuw, hij moest er even flink zijn best voor doen. Tim zat in kleermakerszit met het boek op zijn schoot. Terwijl de jongens elk een slok uit de fles namen (en Jan net deed alsof hij het lekker vond), sloeg Tim het boek open. 'Wauw ...', zei hij. 'Moet je kijken!'

Terwijl Tim de pagina's zachtjes omsloeg, keken de andere jongens over zijn schouder mee. Bladzijde na bladzijde stond vol met onbegrijpelijke tekens. 'Welke taal is dit?', vroeg Jan aan Tim, alsof hij wist waarover het ging. 'Geen idee. Het lijkt wel een stripverhaal, maar ik snap er niets van'. Terwijl Tim steeds sneller doorbladerde, riep Chris, die het heupflesje inmiddels had leeggedronken, ineens uit: 'He, kijk nou, daar steekt iets uit!' Hij wees naar wat nog het meest op een bladwijzer leek, bijna aan het einde van het boek. Tim ging opende het boek bij de bladwijzer en ... stomverbaasd keken de jongens elkaar aan. In blokletters, die duidelijk met de hand geschreven waren, stond in rode inkt te lezen: 'Wee hij die het kleine niet eert, hij is het grote niet weerd..' 'Zijn dat bloedvlekken?', vroeg Tim zich af? Veel tijd om naar antwoord te zoeken kreeg hij niet .. Er stak ineens een sterke wind op, de jongens voelden zich alledrie draaierig worden. Als bij toverslag vielen ze achterover en toen werd alles zwart."

Jan kwam als eerste bij. Toen hij rondkeek, op zoek naar zijn vrienden, voelde hij dat er vanuit de lucht iets groots op hem afkwam. Instinctief dook hij opzij, net op tijd om wat nog het meest leek op een enorm zwart ruimteschip. Maar toen 'het ruimteschip' voorbij 'vloog', zag Jan die het ding in zijn koers weg van hem volgde dat het een patroon had als van de onderkant van een zool van een gymschoen! Maar dan wel van een gymschoen zo groot als hij nog nooit gezien had. Voordat hij tijd had om zich af te vragen wie zoiets gemaakt had en hoe het in de lucht kon blijven, zag hij vanuit zijn ooghoek nog zo'n schoen aankomen. Hij maakte een paar stappen zijwaarts zodat hij niet geraakt kon worden, toen hij ineens, een stukje verderop, Chris zag staan met Tim naast zich. Beide jongens stonden omhoog te kijken, net als Jan de baan volgend van de twee 'reuzenschoenen' die weer uit het zicht waren. Toen viel ze allemaal op dat ze omringd waren door een bos .. van enorme grasstengels!  

'Jezus', riep Chris uit. Waar .. waar zijn we beland? En .. hoe kan dit?'. Antwoord kreeg hij niet, wel zijn naam, hard geroepen door Tim. Chris draaide zich om en keek in de richting van Tim's wijsvinger: daar, op een paar meter afstand, lag een reusachtig glazen gevaarte. Toen de jongens dichterbij kwamen, zagen ze dat die een ingang had, een meter of zo boven de grond. Wat nog het meest op een enorm regenvat leek, lag een meter of 2 daar vandaan. 'Dat lijkt wel .. een enorme schroefdop!', riep Jan uit. Schroefdop?, dacht Chris. 'Hee, wacht eens even ..'. Hij klom langs een grasspriet (kan dat dan?) naar boven en toen hij op het glazen ding stond, las hij hardop van een enorm etiket dat erop geplakt leek: 'Johnny Walker Finest Whiskey'. 'Dit is mijn fles!', riep hij uit. En toen drong het tot hen allen door: ze waren zo klein geworden als .. mieren. Het werd even helemaal stil.

Toen zei Jan ineens: 'Dat .. dat betekent dat we nog steeds op dezelfde plek zijn, toch?' Chris liet zich van de enorme heupfles afglijden. 'Het stinkt hier naar alcohol', zei hij. Dit is mijn fles, zeker weten. En kijk, naar die omgevallen boom daar. Dat is geen boom, maar een tak die we voor de ingang opzij bogen en afbrak..'

Okay, ze wisten dus waar ze waren en wat er gebeurd was, maar niet waarom of hoe en ook niet hoe dit weer ongedaan gemaakt kon worden. 'Maar dit is eigenlijk best cool!', zei Jan opgewekt. 'We zijn zo klein dat niemand ons ziet ..' Tim, scherp: 'Nee, en daarom werden we net ook bijna doodgetrapt! Heel cool, hoor. Niet dus!' Maar Chris was al een stap verder. 'Het boek!', riep hij uit. 'Waar is het boek?' Chris bedacht dat daar de oplossing lag. Het was immers ook de oorzaak geweest van wat ze was overkomen. 'Daar!', riep Jan uit. Tussen een aantal reusachtige grasstengels in konden de contouren van het boek zien. De enorme, vergeelde, bruinomrande paginas lagen als een stapel grote reclameborden op elkaar gestapeld. Jan en Chris liepen om het boek heen, dat op zijn rug lag, op zoek naar een manier om de bladzijden om te slaan om bij de laatste uit te komen.

Tim en Jan bedachten een plan: ze zouden een boomstam die daar lag (in werkelijkheid een klein takje) tussen een aantal pagina's wringen en die als hefboom gebruiken. Chris zou de pagina met zijn beide handen aan de rand vastpakken en naar zich toetrekken, terwijl hij naar achteren liep. Uiteindelijk zou de zwaartekracht de pagina dan helemaal omslaan. De jongens werkten een uur lang volgens plan, toen eindelijk de laatste pagina voor ze lag. 'Chris', zei Jan. 'Kun jij lezen wat daar staat, helemaal onderaan?' Chris las hardop, terwijl hij langs de letters liep om er woorden van te spellen. 'Pool mo teh keob ne peor eird reek Nido naa, nad si ed gnirevoteb nekorbrev'. 'Wat betekent dat?', vroeg Jan. Tim, de spellingkampioen van zijn school, dacht even na. Toen kwam hij met een oplossing: 'Lees de woorden eens van achter naar voren!' 'Loop ... om ... de ...'. Tim stond al naast hem, op het reusachtige boek, en las hardop: 'Loop om het boek en roep drie keer Odin aan, dan is de betovering ... verbroken'.

De drie jongens keken elkaar aan en deden toen meteen wat Tim net had voorgelezen. 'Odin, Odin, Odin ..', hoorden ze zichzelf roepen terwijl ze om het enorme, opengeslagen boek heen liepen. Nadat ze de ronde hadden gemaakt, werd het ineens muisstil om hen heen. Vanuit de verte klonk gerommel en voordat ze het wisten werd het overal donker om hen heen. Het volgende moment vielen ze allemaal in slaap en in wat niet meer dan een moment leek, weer wakker. Chris was de eerste die zich oprichtte en om zich heen keek om te zien dat alles weer normaal was. Het voelde de eerste seconden wat vreemd, maar al snel zaten ook de anderen rechtop. Het boek, op de laatste pagina opengeslagen, lag naast hen.