Geçenlerde bir kez senden korkuğumu öne sürmemin nedenini sormuştun. Genellikle olduğu gibi vericek hiçbir cevap bulamadım. Kısmen tam da sana karşı duyduğum bu korku yüzünden, kısmen de bu korkuyu gerekçelendirmek üzere konuşurken toparlayabileceğimden çok daha fazla ayrıntı gerektiği için. Ve şimdi burada sana yazılı bir cevap vermeyi deniyor olsam da fazlasıyla eksik kalıcaktır. Çünkü bu korku ve onun etkileri senin karşında yazarken de ket vuruyor bana ve dahası meselenin büyüklüğü hafızamın ve aklımın sınırlarını çok aşıyor. Bu mesele, sana daima çok basit göründü, en azından benim karşımda ve hiçbir ayrım yapmadan başka pek çok insanın karşısında söylediğin kadarıyla durum sana yaklaşık olarak şöyle görünüyordu; bütün hayatın boyunca çok çalıştın, herşey çocukların özellikle de benim için feda ettin. Ben ise bunun sonucunda günümü gün ederek yaşadım. İstediğimi ögrenmek konusunda sınırsız özgürlüğe sahip oldum. Açlık kaygısı, daha doğrusu herhangi bir kaygı duymadığım için hiçbir nedenim olmadı. Sen ise bunun karşılığında minnettarlık beklemedin. Çocukların minnettarlığını bilirsin. Ama en azından herhangi bir yakınlık , bir duygudaş işareti bekledin. Oysa ben eskiden beri senden saklanıp odama,kitaplara, çılgın arkadaşlara, aşırı fikirlere sığındım. Seninle asla konuşmadım. Asla seninle Sinegog' a gitmedim. Franzetpat' da senin hiç ziyaret etmedim. Bunun dışında da aile menfuuma hiç sahip olmadım. İşle ve senin diğer sorunlarına ilgilenmedim. Fabrikayı senin başına sardım ve sonrada ortada bıraktım. Notla' nın dikbaşlılığını destekledim. Ve senin için parmağımı bile kıpırdatmazken : sana bir tiyatro bileti bile getirmiyorum. Yabancılar için herşeyi yapıyorum.
snowghoul
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
izzy806
baratheonpilled
andulkaphoto
2087
pixelskylines
amandla
