müzeyyen

Konuşacak çok şey birikti.Ara beni.Gece ikide ara, akşam mesai bitişinde ara. Bayramda, seyranda; ağladığın bir filmin sonunda, eski bir şarkıyı duyunca ara.Eve varınca ara, evden kaçınca ara, sokakta kalınca ara.İyi olduğunda da ara, en kötü gününde de. Sessiz kalınca da ara, söyleyecek tek kelimen olmadığında da.

seni sevdim, tek başıma

yerin hazır gel

saçlarından çiçek tohumları dökülürdü. benimse bahçem yoktu, çok üzülürdüm

yinede silemiyorum kolay kolay hatıranı

Sen ölmedin Rüveyda; at vuruldu ben öldüm.

beni göğsümden vurdular, ölme diye vedalaşıyoruz bugün

insan bazen evini başına yıkılmadan evvel terk etmeli

seni sevince pazara çıktım sevinçten

Dünya ne ki sevgilim? Benim sana yaptığım kubbe yanında. Düşsün, olsun, bırak, içinde yıldızlar patlıyor. Kolaydır inanmak kadar inanmamak da. İster sal kendini dünyaya, ister kal yanımda. Her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni. Yoluna baş koymak diyoruz. Biz barbarlar buna.

seni seviyorum

ya farklı cehennemlere girersek

demirle değil ipekle incittin beni

omurgamı aldın benim

durup düşünmek yetmiyor artık seni istiyor her gece bu beden