Ne anlatabiliyorum derdimi ne de biri sorsun istiyorum. Sanki canım yandığında herkes biraz fazla geliyor bana. O anlarda istediğim tek şey, kimsenin olmadığı bir yerde kendi sesimi bile duymadan durmak..

ama ben hasta değilim ki, kırık döküğüm ..

Her şey eksik her şey yarım.

Bana gözlerimin içindeki ışığı özlettiler.."

Sırtımı dayadığım her dağda bir fırtına koptu, dost bildiğim her gölgede bir sitem kaldı.

Ne ömrün baharını hissettim ne de bir vefa kırıntısı gördüm.

Bir şarkıyı abartacak kadar sevenleri, gece durduk yere birini merak edenleri, kırılınca içine kapanan ama yine de güzel kalmaya çalışanları..

Çünkü bu yüzyıl biraz hissiz olmayı dayatıyor insana.

Çok bağlanma, çok sevme, çok belli etme diyorlar.

Ama bence insanı insan yapan şey tamda bu. Bir şeyleri hissedebilmesi.

İmkansıza niyetlenişlerimi, derinliğe dalışlarımı..

-“Gördüğün gibi” demektir..

Ne gördüğü, seni ne kadar önemsediğine, gönlünün güzelliğine kalmış artık...

Bana biraz sitemkar bir cevap gibi geldi , ben hiç gördüğün gibi dememişim 'nasılsın' sorusuna onu farkettim.

iki şey var artık.

Biri; tanıyorum.

Diğeri; güveniyorum.

Çünkü kimi çok iyi tanıdığımı söylediysem, sonunda o hep hiç tanımadığım biri çıktı." demiş bir yazıda..

Bende diyorum ki; ​ Asıl yanılgı, bir insanı zamanla çözdüğünü düşünürken, aslında sadece onun bize gösterdiği kadarını bildiğimizi fark ettiğimiz o ilk kırılma anında başlar. Sonunda anlarız ki güvenmek bir risk, tanıdığını sanmak bir yanılgı, o yanılgıya rağmen yeniden inanabilmek ise insanın en büyük direnişidir.