Buse

        Mutluluk için değil ki. Yalnızlıktan korktuğum için hiç değil. -zira kendisiyle kopmaz bir bağımız vardır- Toplum baskısı yahut aile özlemi de değil. Bedensel haz mı, belki biraz ama…ne münasebet! Ben…yoluna baş koyacağım bir dava istiyordum şu hayattan, karşıma sen çıktın. ‘‘Savaş!’’ dedim ruhuma. ‘‘Al işte sana bir yaşam gayesi. Koş, düş, yan ve uç… Uçurumlarla dolu bu hayatta bir çift kanat o. Bak gözlerine: ama…korkuyorsun. Ondan değil, kendinde cereyan eden hislerin seni ezip geçmesinden korkuyorsun. Kork! Korku, cesaretin bastonudur. Kork! Lakin susma ruhum. Sessiz sevdanın kırığı keskindir.’’ Susmadım işte. Bak, buradayım. Gözlerinin içine bakıyorum. Tüm gücümle ve tüm zayıflığımla bakıyorum sana. Ellerim titriyor hala. Bırak titresinler. Utanmıyorum onlardan. Ne şanslıyım ki, senin yanında olup da heyecanlanmayacak kadar henüz alışmadım aşka. Şaşırıyorsun değil mi? Kulağa ütopik ve romantik zırvalarmış gibi mi geliyor tüm bunlar? Bir kaç sene önce olsa bana öyle gelirdi çünkü. Ama duyduklarına karşı senin ne hissettiğini görebiliyorum sevgilim: gözlerinin konuştuğu bir dil var ve onu anlayabiliyorum.

Bak biz seninle olurduk.

Biz ölmemişiz de

Tozlanır o güzelliği

kalbimde dolaşmadan benim diyemezsin bana