YanlızlığınKraliçesi

İşlenmiş sevgin kalbime ilmek ilmek

Kim diyebilir bana senden vazgeçmemi

Kim diyebilir bana seni unutmamı

Zaman dursun, varsın dönsün dünya tersine

Acılarım dursun, gel dön yine yüreğime

Bana dönmeyecek diyenlere inat dön gel

Belki iki saniye, belki yirmi yıl...

Mutlu olamadiktan sonra...

Ha şimdi gülmüşsün, ha sonra,

Koca bir ömür;

Kim çözebilmiş ki bu belirsizliği?

Varsın dönmeye devam etsin dünya;

Yalnızlık bir yük gibi bindi yine sırtıma.

Yağmur yıkar şehri de, dinmez içimde acı,

Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli.

Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça

Ve hayâlinde doğan âleme yaklaştıkça,

Dalga kıvrımları ardında büyür tenhâlık

Başka bir çerçevedir, git gide dünyâ artık.

Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziyâ;

Mâvidir her taraf, üstün gece, altın deryâ...

.......

Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapyalnız,

Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervâsız,

Yürü! Hür mâviliğin bittiği son hadde kadar!...

İnsan, âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.