Ben degildim.

Kısacık serin bir akşam Kelebeklerin atlarla yarıştığı  Yoğun bir akşam  Bazı mektuplar damgalandı postanelerde  Oturuldu bir takım şarkılar söylendi  Bir adam bir kadının kapısını vurdu  Kısacık bir akşam

Neyi söylesem bir kahramanlıktı  İçinde azıcık buluştuğumuz  Bir bulutla bir kağıt peçete arasında  Kısacık yoğun bir akşam  Şaşırdım hüznümü nerelere bıraksam  Bir yanda kasıklarımın sarsılmaz gücü ve Kısacık yoğun bir akşam

Her şey bir unutkanlıktı  Arada bir deliler gibi kavuştuğumuz  Tüfekle vurulmuş bir parsın yarasında  Kısacık yoğun bir akşam  Biliyordum bir soğuktu nereye varsam  Bir yanımda bir el bir yanda vazgeçilmez bir sancı ve  Kısacık yoğun bir akşam

Kim karıştırdı gerçekliğine  Yaşadığım sonsuzluğun  Ve oturuldu bir takım şeyler söylendi  İmla kurallarıyla mutsuzluk üstüne  Kısacık bir akşam  Duraladım ne yapsam

Kim karıştırdı gerçekliğine  Su terazilerindeki ensizliğin  Ve fotoğraflar çekildi ben çıkmadım herkes eğlendi  Araba vapurlarıyla denizsizlik üstüne  Kısacık bir akşam  O kadar kısa ki bir akşam

Yüzümü suyun ardında buldum  Kıyılar bu yüzdendir öyle dediler  Kısacık yoğun bir akşam  Serin bir akşam öyle söylediler…

sana böyle akmaktan çok korktuğum için oldu her şey şelaleler de bu yüzden ilgilendiriyor beni

.. dünya çok üzücü bir yerdi, savaş filmlerini ve samurayları eskisi gibi sevmiyordum. bir boşluktan aşağı mı bırakıyordum kendimi. teller tenimi çizip canımı mı yakıyordu. mutsuzluğuma mı alışıyordum seni severken. yoksa kan kaybından mı ölüyordum. daha fazla parçalanacak parçam yoktu.

...

Sen kollarıma asla gelmemiş sevgili,  sen yitirilmiş olan daha başından,  senin hangi şarkılar gider hoşuna  hiç öğrenemedim. Vaz geçtim ben seni  gelecek anın kabaran dalgaları içinde  tanımaya çabalamaktan. İçimdeki  tüm uçsuz bucaksız imgeler - - çok uzaktaki  derinliğine hissedilen peyzaj,  şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin-  edimedik dönemeçleri  ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan  kudretli topraklar - -  tümü, beni her zaman atlatan seni  anlamlandırmak için içimden yükselirler.  Sen, sevgili, daima hasretle seyrettiğim  bahçelersin sen. Bir kır evinde  açık bir pencere - -, ve sen daha yeni  atmışsın adımını dışarı, dalgın düşünceli  karşılamak için beni. Rast gele geçtiğim sokaklar, - -  sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun.  Ve bazen, bir dükkanda, aynalar hala sersemlemiş  olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, irkilmiş  geri verirlerdi benim çok ani hayalimi.Kim bilir? belki de  aynı kuş yankılanıyordu içimizden ikimizin de  ayrı ayrı, dün akşam.

maviye maviye çalar gözlerin. yangın mavisine rüzgarda asi körsem, senden gayrısına yoksam, bozuksam, can benim, düş benim, ellere nesi? hadi gel, ay karanlık...

"Bu yaşa geldim içimde bir çocuk hâlâ Sevgiler bekliyor sürekli senden. İnsanın bir yanı nedense hep eksik Ve o eksiği tamamlayayım derken, Var olan aşınıyor azar azar zamanla. Anamın bıraktığı yerden sarıl bana. Anılarım kar topluyor inceden, Bir yorgan gibi geçmişimin üstüne. Ama yine de unutuş değil bu, Sızlatıyor sensizliği tersine. Senin kim olduğunu bile bilmezken. Sevgiden caydığım yerde darıl bana."