Hani bazı insanlar vardır ya böyle uzaktan çok iyi görünür kendini çok iyi biriymiş gibi tanıtır sen de onu öyle tanırsın sonra yavaş yavaş seni etkisi altına alır ama sen farketmezsin çünkü o öyle güzel sözlerle bulandırmıştır ki aklını gözünün önündeki gerçekleri göremezsin sonra yavaş yavaş gerçek kişiliğini ortaya çıkarır ama sen onu öyle çok seviyosundur ki hata yapsa da nolucak ki dersin bu bir olur iki olur üç olur ardı arkası kesilmez sırf sevdiğin için kaybetmek istemediğin için görmezden gelirsin ya hatalarını, sen böyle yaptıkça o daha da üstüne gider hatta o kadar çok yapar ki bu sefer uyardığında kendini öyle bi güçle savunur ki benmi çok abartıyorum acaba dersin ama iş işten çokdan geçmiştir bile artık çabalasanda kurtulamzsın ki o zincirlerden seni kendine öyle bi bağlamışki zamanla farketmemişsin bile... Sonra bi gün çözer o zincirleri ama sen çıkarmaya kıyamazsın gider o, çok uzaklara gider seni kendi haline bırakmıştır ama senin hala ruhun o zincirlere bağlıdır bir daha asla gelmeyeceğini bilsen de gene de kabul etmezsin, kabul ettiremezsin kendine sonra sen yavaş yavaş acıya da alışırsın yalnızlığa da...
