Doğukan

Dünya çamurunu kabul etmiyor, kirli olan sadece kıyafetler değil...

kaldırımlarda oturmayı severim, küçükken üzüldüğümde kaldırımlara koşardım saatlerce tek başıma oturup, ağlar, düşünür kalkardım. çocukluk aklı filan değil şimdi de öyle. sadece uzun zaman oldu ağlamayalı, nedenini bilmiyorum. neyse işte şuan oturduğum soğuk kaldırımda yazıyorum bunları; ben bugün bir şey farkettim, ilk defa kaldırımda otururken yanımda biri olsun istedim. cidden istedim, yanımda biri olsun ve başımı omzuna yaslama şansım olsun. ve neden bilmiyorum bu isteği içimden söküp atamıyorum.

kalbimde küçücük bir çocuksun.

denk geldiğimiz bu yüzyılda sizi gözünden sakınıp çıkarsız seven, canınız yanınca ağlayan birine denk geldiyseniz eğer onun ellerinden ve yüreğinden sımsıkı tutun, o kişi kilometrelerce ötede olsa bile.

perdelerini çek, dans edelim

:(