*

Będzie inaczej niż wymyślam, planuję. Obym nie wymyslała, nie planowała. Obym zaufała, że będzie właśnie tak, jak ma być.

Przypomnienie - nie ja jestem rozdzielaczem sensu zdarzeń.

Autobusem. Moje ciało śpi. Raz po raz budzę się z bólem szyi, zdrętwiałą ręką, otwartymi ustami. Mój umysł czuwa, wytężenie słucham i próbuję zrozumieć. Przelotna myśl o Z. pewnie ze względu na kierunek podróży. Czasami powraca we wspomnieniach.

Myśl, że inni zostawiają w nas ślady. Wyobraziło mi się białoprzezroczyste serce, jakby z wosku, z bruzdą przez środek, na powierzchni. Przez chwilę zrozumiałam kształt rzeczy, uczuć, że Bogu na nas zależy, a wszystko nie jest zbiorem przypadkowych zdarzeń, bez większego znaczenia i sensu - przeciwnie. A później czerwone, z ciała i krwi, żywe serce Boga. To woskowe było chyba moje.

"I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała."

A skąd sie to biere? Władek to wywiód tak: boś ty juz kasi kiesi był. Byłeś, ino ze w zaświatak. Jako bezcielesno dusa ześ był. I pote dopiero z ciałem-ześ sie związoł i na świat prziseł. A cymu prziseł? Grecy popisali, ześ prziseł za pokute, boś jako dusa nagrzysył. Ale to ni moze być prowda. Przecie dusa nagrzysyć ni moze. Godajom: Chłop w portkach grzychy nosi. Jak dusa nimo portek to i nagrzysyć ni moze. Dusy ino ciekawość ostała. I z tyj ciekawości dusa ludzko do ciała wlazła, jakby do jakiego hereśtu. I wyziyro dusa przez ciało na swiat: przez ocy wyziyro, poprzez usy, poprzez gęmbe. Ale to, co widzi, to jest ino cień tego, co naprowde jest.

Casym jednak dusa fce się wrócić hań, skąd przisła. Wyrywo się z ciała. A cłek cuje się wtedy taki jakisi ozdarty. Trzymo w gorzci cień flaski z okowity cieniem, co mu jesce ostała, i śpiewo ku górom. A góry odpowiadajóm, jakby echem. Ale echo to nie jest echo. To głos zaświatów, co ozdartego między dusom a ciałem cłeka wołajóm ku sobie."