bazen sadece solup gitmek istiyorum, çünkü en çok sevdiğim insanlar tarafından sürekli yanlış anlaşılmaktansa yalnız olmak daha kolay.

bu bir intihar mektubu; “yarım bıraktığım tüm kitaplardan özür diliyorum”

Kitap okumayan, fikirlerle tartışmayı bilmeyen, çıkarları için yaşayan, kırdığını düzeltmeyen, yanlışlarını görmezden gelen ve kendini her zaman haklı zanneden sığ insanları sevmeyin.

 Keşke beni senden vazgeçmek zorunda bırakmasaydın.

Yaşadığı ülkenin Ulusal Marşı'nın "Korkma", inandığı dinin kutsal kitabının "Oku" diye başladığı bir milletin, "Oku"maktan bu kadar "Korkma"sı gerçekten en büyük ironidir.

Ona dokumaya kıyamazdım önceden sonra öyle şeyler oldu ki şimdi ona dokunmak istesem bütün dünya bana sırtını çevirebilir.

“Telafi edilemez şeyler yaşamadık, ben senin çabasızlığına kırgınım.”

Keşke başkalaşmasaydın, bende yerin çok başkaydı.

Hayatımda hiç “Bu arkasını dönüp giderse ben ne yaparım” endişesiyle sevilmedim. O yüzden bizim gidişimiz gitmekten sayılmaz.

Hiç bilmediğim bir trene binip, Hiç bilmediğim bir yere gitmek istiyorum. Yeniden başlamak istiyorum hayata. Yaşamak istiyorum. Ölü bir yaprak gibi savrulmaktan yoruldum. Yorgunum ey rüzgâr, Esme artık.

He ya

Gelseniz yaa

Böyle bildirime ben kurban olurum

Bi gelsenize ciğerlerim ya

azrail kontenjan varsa beni bi alır mısın bebeğim