Literatuurblog S5

Zoals elke ochtend liet Dorien haar hond uit in het bos. Toen ze aan het lopen was begon het te regenen. Ze wilde zo snel mogelijk naar huis. Ze pakte haar hond in haar handen en liep terug richting de auto. Ze dacht dat ze iets hoorde in een boom en draaide zich om. Ze liep richting de boom en struikelde toen over een grote tak. Haar hond vloog zo uit haar handen. Ze was volledig onder de natte modder en wilde nu echt naar huis. Haar hond aan de andere kant dacht ook iets bijzonders te zien en rende achter iets aan. Dorien rende achter haar hond aan, haar hond ging steeds dieper end dieper het bos in. Haar hond stopte met rennen bij een grote boom en probeerde de boom in te springen. Dorien keek naar de boom en zag een eekhoorn over de takken rennen. Dorien pakte met viel moeite haar hond in haar handen en liep terug naar de auto. Ze begon te lopen alleen wist niet zeker of dat wel de juiste kans was. Ze dacht ‘misschien ben ik toch iets te hard gevallen’. Terwijl Dorien steeds verder het bos in liep waren Karen en Simon in hun hotelkamer. Op dat moment kwam Babette de kamer in en viel zowel Karen als Simon aan. Toen Karen de mogelijkheid kreeg om te ontsnappen sloeg ze Simon en Babette met een koffer. Snel belde ze Dorien. Dorien: ‘Hallo, ik zit vast in het bos!’ Karen raakte in paniek en bevroor als het waren. Dorien: ‘Maak je geen zor...’ er was een slechte verbinding in het bos. Karen pakte haar handtas en wilde uit de kamer lopen, maar Babette pakte haar been. Babette: ‘Simon ze weet te veel. Als ze ons verraad zinken we allemaal.’ Karen probeerde te schreeuwen, maar Babette hield haar mond dicht. Simon hield haar vast en zei dat het hem speet, maar dat hij haar had gewaarschuwd om op te houden met detective te spelen. Babette forceerde Karen om 8 pillen in te nemen. Babette zei tegen Simon: ‘Hou haar even strak vast.’ Na 2 minuten bewoog Karen niet meer. Babette zei: ‘Laten we gaan voor dat die heks Dorien er aan komt.’ Simon en Babette pakte al hun spullen en verlieten het hotel. Na één uur kwam Dorien aan in het hotel. Ze liet een foto zien en vroeg of Karen hier was. De receptioniste bracht Dorien naar de hotelkamer waar Karen zonder enig tegen van leven om de grond lag. De receptioniste schreeuwde en wilde politie bellen. Dorien stelde haar gerust toen Dorien haar badge liet zien. Dorien liep naar Karen toe en zei: ‘sorry dat ik er niet was toen je me nodig had.’ 

Toen de schoonmaakster Karen wegstuurde, wegstuurde ze haar fiets op en reed ze weg van Hannekes huis. Ze fietste en fietste. Wat ze niet zag was dat er een gat in de weg zat, en ze viel in een berm. Ze lag op de grond in de berm buiten bewustzijn. Ze opende haar ogen omdat ze voelde dat iemand op haar schouders tikte. Ze keek over haar schouder, maar zag niemand. Ze hoorde iemand hijgen. Ze keek naar boven en ze zag een doorzichtig, witgloeiend wezen in de lucht. Ze schrok en ging zo ver mogelijk naar achter tot ze werd gestopt door een boom. Karen schreeuwde: ‘GA WEG!’ Veritas: Beste Karen, mijn naam is Veritas, godin van de waarheid. Karen schreeuwde nogmaals: ‘Ik hoef uw waarheden niet! GA WEG!’ Veritas: ‘Ik ga weg, maar alleen als mijn taak hier is voldaan. En Karen, ik heb het liever niet dat je tegen mij schreeuwt. Laat mijn schoonheid je misleiden. Ik ben de godin van de waarheid en tolereer geen leugens.’ Karen schreeuwde: ‘GODEN BESTAAN NIET!’ Veritas: ‘Oh Karen, ik had je nog zo gewaarschuwd’ en ze gooide Karen boven en liet haar vallen. Karen: ‘Au, au, au. Dat was niet nodig!’ Wat wilt u van mij? Veritas: ‘Ik heb u betrapt op heeft zojuist uw derde leugen van het jaar verteld, en wilde weten of ik u moest straffen of niet.’ Karen: ‘Ik heb helemaal geen leugens verteld, ik lieg niet!’ Veritas: ‘U heeft net uw 4e leugen verteld. Blijf liegen en ik ben verplicht om u te straffen.’ Karen: ‘Wat bedoelt u met straffen?’ Veritas: ‘Elke drie leugens die een moeder verteld staat gelijk aan 1 kind. Maar, omdat u de afgelopen jaren z’n goede kredietscore heeft opgebouwd geeft ik u nog een kans. Je kunt de straf ontlopen door je leugens op te biechten.’ Karen: ‘Welke leugens bedoelt u precies?’ Veritas: ‘Ik geef je wel een hint: Welke leugen heb je zojuist verteld?’ Karen: ‘Dat ik nooit leugens vertel. Veritas: ‘En daarvoor?’ Karen: Ik heb tegen de schoonmaakster verteld dat mr. Smit (Kees) wist dat ik kwam. Veritas: ‘U heeft laatst ook tegen uw man gelogen. Waarover?’ Karen: ‘Ik zei dat ik van hem hield en dat ik alleen van hem ben.’ Veritas: ‘Ook, heeft u laatst tegen mevrouw Jager een leugen verteld. Welke?’ Karen: ‘Dat Hanneke en Evert alleen vrienden waren.’ Veritas: ‘Karen, je bent geslaagd voor uw herkansing. Als het nodig is dat ik nog een keer langs kom dan neem ik meteen mee wat ik eigenlijk vandaag kwam halen’ Karen: ‘En dat is?’ Veritas: ‘Sophie.’ Karen voelde een druppel water op haar hoofd vallen en toen nog een. Ze opende haar ogen en opeens was Veritas er niet meer. Geblesseerd in het donker reed ze terug naar huis.

Sinds Simon erachter is gekomen dat ik met Dorien Jager in het ziekenhuis heb gesproken, hebben hij en de club mij volledig verwijderd uit hun leven. Ze doen alsof ik niet meer besta. Ik vind het echt volkomen onzin. Ja, ik heb gesproken met Dorien Jager. Maar nee, ik heb niks gezegd over de verhouding tussen Evert en Hanneke en ook niks over het feit dat zaken slecht gingen tussen Evert en Simon. Ik was boodschappen aan het doen in de Albert Heijn, en zag Angela. Ik liep naar haar toe om gedag te zeggen. Ze liet een blikje cola vallen, dus pakte ik het voor haar op. Toen ik het aan haar gaf zei ze keihard: Ik hoef het niet meer! Ze pakte een andere en zei: ‘Deze zal tenminste niet naar verraad ruiken’ en liep toen weg. Ik voelde me zo beledigd, het leek net alsof we weer op de middelbare school zaten. Ik ging naar huis met een slecht gevoel in mijn maag. Ik kookte voor de kinderen en stuurden ze naar hun kamer. Michel moest overwerken, ik zat alleen op mijn bank met een glas rode wijn. Ik dacht bij mezelf: ‘’wat heb ik gedaan om dit te verdienen’ en toen dacht ik: nee, niemand heeft het recht om mij pijn te doen, niet Angela noch iemand uit de club. Ik moet laten zien dat ik dit niet pik, ik moet ze terugpakken. Ze moeten zich net zo ongelukkig voelen als ik heb gedaan. Ik moet dat gene van ze afpakken waar ze het meest van houden: geld. Ik kan ze wel beroven, maar als ik gepakt word ben ik de pineut. Ik kreeg een idee. Ik pakte mijn telefoon en belde Patricia. Ik belde anoniem, want ze mag natuurlijk niet weten dat ik degen ben die belt. Ze nam op. Patricia: ‘Hallo, met Patricia.’ Ik zei: ‘Ik ken je geheimen.’ Ze vroeg: “Met wie spreek ik?” Ik zei dat het niet uitmaakte en herhaalde mijn vorige zin. Ze vroeg "Welke geheimen?!". “Weet u zeker dat u de juiste persoon heeft gebeld?” Ik zei: “Ja Patricia, dat weet ik zeker!” Ik zei tegen haar dat ze moest meewerken, want anders zou ik naar de politie gaan. Ik vertelde haar om morgen om elf uur s’ avonds te komen naar de parkeerplaats bij de McDonalds met € 2000 cash. Hetzelfde deed ik met alle andere die mij verstoten hadden, iedereen dus behalve Babette. Michel kwam thuis. Als ik afstand ga doen van al mijn ex-vrienden moet ik wel een stabiele relatie met Michel krijgen. Ik schonk een glas wijn voor Michel in en we keken samen een film. We werden tijdens het film kijken onderbroken door een telefoontje van Kees. Hij vroeg of Michel ook een vreemd telefoontje had gekregen van een vreemde man. Michel zei dat hij van niets wist. Ik zei: “Die heeft vast een beetje te veel gedronken.” Michel lachte en we keken de film verder. Na de film vertelde ik Michel hoeveel ik van hem hield en toen gingen we naar bed. De volgende dag was een doodnormale dag. Ik bracht de kinderen naar school, deed boodschappen, haalde ze weer op, kookte en stopte ze toen in bed. Toen Michel kwam thuis, ik zei dat ik met Babette naar de film ging en dat hij een avondje op de kinderen moest passen. De hemel was donkerblauw, en het was al rustig op straat. Ik pakte mij auto en reed naar de McDonalds. Ik parkeerde mijn auto in een stukje bos naast de parkeerplaats zodat ik ze goed kon observeren. Het was 23:03 en iedereen was er: Kees, Angela, Patricia en Simon. Ze hadden allemaal een tas bij met het geld erin. Ik belde Simon. Ik zei dat hij de telefoon op luidspreker moest zetten en alle tassen moest controleren of het geld er werkelijk in zat. Iedereen had het geld bij zich behalve Kees. Ik zei: Simon, ik wil mijn geld sla iedereen die het geld niet heeft meegenomen. Hij zei: “Wie denk je wel dat je bent?! Ik ga Kees echt niet slaan". Ik zei: Jawel hoor, en speelde een opname van Simon af waarin hij praat over zijn witwasserij met Michel. Simon zei: “Sorry Kees, neem het niet persoonlijk.” Voor dat Simon hem kon aanraken liep Kees naar zijn auto en haalde een sporttas met geld eruit. Ik instrueerde Angela om alle tassen te zetten onder de kapotte lantaarnpaal. Toen ik vanuit een afstand 4 tassen telde, stuurde ik ze weg. Ik zag 2 huilende vrouwen en 2 boze mannen wegrijden. Wat maakte dat mij gelukkig.

Het was drie uur in de nacht. Ik lag in mijn bed naast Michel. Ik kon niet slapen ik bleef denken aan Simon. Simon is de man van Patricia, ik leerde hem kennen toen ze de hele club uitnodigde op haar housewarming party. Ik kon echt niet slapen, dus stapte ik mijn auto in en reed naar zijn huis. Ik wilde mijn liefde voor hem verklaren, maar hem vertellen dat ik niet bij Michel weg wilde gaan. En dat hij zoveel mogelijk afstand van mijn moest te nemen, voor het belang van onze gezinnen. Ik kwam aan bij het huis van Patricia en Simon. Er klopte iets niet, de auto van Patricia was weg, rond dit tijdstip ligt ze normaal gesproken in bed. Ik wilde niet dat iemand mij zag, en vooral Patricia niet. Ik reed terug naar huis. Toen ik thuis binnen kwam was Michel als een gek aan het rond rennen in het huis. Hij zag me binnen komen en zei: ‘Godverdomme Karen, ik loop al een half uur te wachten totdat je terugkomt! Waar ben je naar toe gegaan?!’ Ik zei dat ik niet kon slapen en gewoon even wat frisse lucht nodig had. Ik vroeg: ‘Wat doe je allemaal? Waarom lig je niet in bed?’ Hij schreeuwde: ‘Ik werd net gebeld door Kees, we moeten onmiddellijk naar Babette en Evert hun huis staat in brand, iedereen is er al’ Dat verklaarde waarom Patricia’s auto er niet stond. Ik kon de kinderen niet alleen laten, dus belde ik de buurvrouw. Ik legde de situatie uit en vroeg of ik de kinderen even bij haar mocht laten. Ze zei: ‘Natuurlijk, maak je geen zorgen. Ik let op ze.’ Michel zette de kinderen af en we reden meteen door naar Babette. We waren er nog niet, maar we rookte al van een afstand de geur van hun brandende huis. Toen we aan kwamen zagen we overal politie en ambulance. Al gauw vonden we Babette en de rest van de groep. Babette was volkomen van streek, schreeuwde en huilde. Ze zei: ‘Evert! Ze kunnen Evert niet vinden!’ Ik vroeg of de jongens veilig waren. ‘Beau, heb ik als eerst het huis uit geholpen, Luuk kon in eerst niet vinden, hij was langer in de brand. Ze wilde geen risico nemen en brachten hem meteen naar het ziekenhuis. Ze zeiden dat ik ook mee moest, maar ik kon het niet gaan totdat ze Evert hadden gevonden’ zei Babette. Ik omhelsde Babette en zei dat het goed zou komen. De brand was bijna helemaal geblust en opnieuw gingen de brandweermannen het huis in op zoek naar Evert. Ze kwamen terug het huis uit met Evert in hun handen. Hij was naakt en helemaal verbrand. Iedereen ging onmiddellijk naar het ziekenhuis.

Iemand volop de gelegenheid geven zich te vergrijpen aan wat hij wil, maar beslist niet mag hebben)

Karen en Michel waren klaar met alle drama en besloten te verhuizen.

Het bleek Babette te zijn. Ze hield Karen en Simon vast in hun hotelkamer. Babette was jaloers, ze had voor Karen een verhouding met Simon. Karen was instaat overeind te komen en sloeg Babette met een koffer, en gaf daarna Simon ook een klap. Ze belde snel Dorien. Dorien was gekomen met versterking en een ambulance. 

Karen had een afspraak met Simon in de zwembadsuite van een hotel. Simon en Karen waren aan het praten over Evert en Hanneke, toen ineens op de deur werd geklopt. “Niet schrikken, dat is de wijn die ik heb besteld” zei Simon. Karen opende de deur en werd bespoten met pepperspray. Ze viel op de grond neer en hoorde Simon schreeuwen.

Het was 03.00 Karen kon niet slapen en liep naar beneden. Toen ze beneden kwam, hoorde ze iemand de voordeur binnenkomen, ze pakte een mes en gilde naar die persoon. Ze dacht dat het een inbreker was, maar het was Babette. Ze zei dat ze niet kon slapen. Het hele huis werd wakker. Iedereen ging terug naar bed, Karen kon alleen nog steeds niet slapen en was bang. Wie is die vrouw die in mijn huis slaapt, dacht ze.

Karen ging naar huis. Ze belde Mo. Mo was een vriendin van Hanneke die ze online kende via een forum over vrouwen die twee liefdes hadden. Mo vertelde Karen over de verhouding tussen Evert en Hanneke en dat de vrouw van Evert een vreselijk mens was, Hanneke vertelde haar dat Babette hem mishandelde. Mo gaf Karen de naam van hun website. Karen had nu toegang tot al haar berichten. In haar berichten stond inderdaad dat Evert werd geslagen. Ook legde ze uit dat ze Evert kon begrijpen omdat zei ook een keer was opgenomen op een psychiatrische afdeling.

Karen ging naar het huis van Hanneke om te kijken of Hanneke misschien nog kopieën had van die e-mails. Ze had nog een extra sleutel die Hanneke haar had gegeven. Toen ze binnen kwam was ze niet alleen, ze schoonmaakster was er ook. Karen zei dat ze een paar spullen moest pakken. Karen logde in op de computer van Hanneke en vond een e-mail van Mo, er stond een telefoon nummer bij die ze op schreef. Kort daarna moest ze weg, de schoonmaakster was klaar en wilde haar niet alleen achterlaten in het huis.

Babette zei de avond ervoor dat ze nooit een andere man dan Evert zou durven aanraken dat ze er vies van was. Ze kon blijkbaar heel goed liegen.

Karen ontmoet Dorien Jager in haar appartement. Ze verteld Dorien over de e-mails. Dorien zei dat één e-mail niet genoeg bewijs was. Dorien en Karen waren beide overtuigd dat het niet zomaar een zelfmoord was. Dorien stelde voor dat Karen ook die andere e-mails in zijn koffer te pakken kreeg. Karen zei dat ze een beetje bang was, al helemaal door de manier hoe hij die dag ervoor tegen haar sprak. Dorien zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, omdat ze haar zou beschermen. 

Michel vertelde Karen dat ze Hanneke van beademing gingen halen. Karen wilde naar Hanneke toe gaan, maar ze was daar niet welkom.