The Parallel Universe of Aurelia Gould

The second plant I checked out is the one on the bottom right. It’s called Easter Cactus or Spring Cactus. My aunt gave it to me a year ago to put on my window sill at work. Did not look very happy there so I brought it back home and put it next to the terrace window in the living room. This room is kind of dark until about 2pm and as I’ve read these plants do enjoy some darkness. Maybe the change in scenery helped and this year it’s got quite a few blossoms. Can’t wait to see how they look when they open.

Another recurring figure of mass transport, faithful to his daily appointment with the public space, never straying from his daily ritual. Can't tell what he does from a distance but it involves papers with things written on them, a yellow manila envelope and correction fluid. A nonsensical task most probably but one that gives him a sense of purpose, nonetheless, a reason to wake up in the morning, a reason to go on living, perhaps. So he comes here every day, same bench, same train station, among people (though he never raises his eyes). As if he wants to be reminded that he is part of the human race, doing his thing, contributing somehow. This old man moves me to tears.

The recurring figure of this man is a comforting constant amidst a crowd of unknowns. Today, featuring a red, instead of his regular mint-green, tape player (I wonder what music he likes...) and a bag full of green 'Charleston' peppers. 

[outside my neighborhood's mini market] an inspiring example of what psychologists call "actualizing tendency" (the innate tendency, that is, of any living organism to actualize its full potential and become what it's supposed to become, no matter the obstacles)

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι πίσω στα '80s αρχές '90s, τότε που δεν ήξερα τίποτα από μουσική (όπως και από πολλά άλλα πράγματα), η μικρότερη ξαδέλφη μου, που και αυτή λίγα ήξερε τότε από μουσική, είχε στην κατοχή της (άγνωστο πώς) ένα mix tape το οποίο ακούγαμε ξανά και ξανά για πολλά χρόνια κάθε φορά που ανέβαινα για διακοπές στα Γιάννενα. Αυτό είναι το μοναδικό κομμάτι που θυμάμαι από το mix tape (πάντα υπέθετα πως το τραγούδι θα πρέπει να λέγεται Gasoline) και εννοείται δεν είχα ιδέα τότε ποιος το τραγουδούσε ή ότι ήταν ο ίδιος κύριος που πρωταγωνιστούσε σε μια υπέροχα τρομαχτική ταινία που είχα δει ακόμα πιο μικρή και λεγόταν "Labyrinth".

Θερμή παράκληση εκ μέρους όλων εκείνων που πάσχουν από κάτι σοβαρό και δεν είναι καλά αυτήν τη στιγμή, ΜΗΝ χρησιμοποιείτε αλλόγιστα την καταφατική φράση «όλα θα πάνε καλά». Τι θα πει αυτό; Δεν έχετε έρθει από το μέλλον για να ξέρετε ότι όντως όλα τελικά πάνε καλά. Κανείς δεν ξέρει αν όλα θα πάνε καλά, ούτε εσείς, ούτε οι γιατροί, ούτε και ο ασθενής (ο μόνος που περνάει, παρεμπιπτόντως, το μανίκι). Η φράση αυτή που τόσο αβίαστα βγαίνει από το στόμα σχεδόν όλων να ξέρετε δεν έχει καμία ενσυναίσθηση και δεν βοηθάει καθόλου, εκτός αν ο ασθενής είναι κάποια γιαγιούλα που δεν καταλαβαίνει και πολλά ή, δεν ξέρω, κάποιος απαίδευτος άνθρωπος με άρνηση...δεν ξέρω. Γενικά όμως δεν βοηθάει. Αντίθετα δημιουργεί ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στον ασθενή και εκείνον που το λέει και ο ασθενής αισθάνεται πιο μόνος από ποτέ. Αν θέλετε να πείτε κάτι ενσυναισθητικό πρέπει να συναντήσετε τον ασθενή εκεί που είναι – και εκεί που είναι δεν είναι καλά τα πράγματα. Εκεί υπάρχει αγωνία, θυμός, φόβος, θλίψη, απογοήτευση κ.λπ. Οπότε μπορείτε να του πείτε κάτι τύπου «δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί να είναι για εσένα εκεί, αλλά να ξέρεις είμαι μαζί σου και σου εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να πάνε όλα καλά». Σε αυτή την περίπτωση είναι μια ευχή αυτή που εκφράζετε, όχι το απόλυτο «θα πάνε καλά» που τελικά μόνο εσάς εξυπηρετεί γιατί σας βγάζει από τη δύσκολη θέση του τι να πείτε (που πιστέψτε με ο ασθενής δεν περιμένει να του πείτε τίποτα βαθυστόχαστο) και καμουφλάρει τη δική σας αγωνία. Με τον ασθενή να είστε διαφανείς, επικοινωνιακοί, ακόμα και αν αυτό που θέλετε να επικοινωνήσετε μοιάζει άκομψο. Ακόμα και το άκομψο θα βοηθήσει αρκεί να δείχνει τη διάθεσή σας να τον συναντήσετε εκεί που είναι. Και υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί που είναι, από όσους ανθρώπους και αν περιβάλλεται. Ο άρρωστος είναι μοναχός του και παλεύει μοναχός του. Μην τον κάνετε να αισθάνεται πιο μόνος με τέτοιες αδούλευτες φράσεις. Κάντε λίγο κόπο και εσείς. Μόνο με κόπο εκφράζεται το πραγματικό ενδιαφέρον για τον άλλον. Γιατί θέλει κόπο το ταξίδι στον δικό του πλανήτη. Σας φιλώ xxx

That’s what’s cool about public transport!

I wish Joy great things in the future. And maybe one day I get to see her perform live. 

Love from outer space - Pluto flyby photo by Nasa's New Horizons spacecraft

Alternative Prayer Book

The fact that I am moved to tears and uplifted by such music reminds me of how very little in common I have with the inhabitants of this planet. I have yet to find fellow aliens.

(via ARCHIDIRECTOR - federico babina)

Mood of the day [”Some quiet please!”]

If you like swing music, you can check out the rest of my mixes at 8tracks.