Evet İsyan

bizler, bu çağın travmatize ettiği hayatlarımızın romantizminden beslenerek yaşamaya güç arıyoruz.

bize, söz hakkı vermeyen yalnız kalışlarımızın

kursağımızda bıraktığı sancıyı

Ve onu yutmanın hıncını nereden çıkaracağımıza dair tek bir ipucu yok.

her gece, ruhumuzu yakan ateş ve onu boğan selden kurtulmanın yolunu göstermeye kimsenin gücü yok. ve kimsenin fikri yok tepinip durduğumuz boşluğun ve kıvrandığımız karanlık dehlizin küflü kokusu hakkında.

bu öfke nasıl diner Allahım?

sanki tüm dünya yansa

ve yeniden yaratılsa kainat,

yaralarımızı deşip duran acıya karşı bir nebze merhem olabilir.

olabilir mi?

tekiz. ruhumuzun bir yanını buruk bırakan eksikliğimizle, rahmine düşüp karnında büyüdüğümüz ananın kucağında

tekiz.

bu teklik beraberinde müebbet yalnızlık piyangosuna talihli etti bizi. Alnımızda ve sırtımızda taşıdığımız hedef tahtasına fişlenmişiz.

sanki ölümümüz yakınmışcasına dinginliğe ve vedalara sürükleniyoruz bazı zamanlar.

o vakit bir huzur esintisi ruhumuza sürünüp geçiyormuş gibi bir dinginlik aşılıyor yüreğimize.

vedalarımız sessiz sedasız olacak diye korkarak,

sual gününü hesaplamaya koyuluyoruz aklın basamaklarında.

dünyanın dibe vuruşunu gördükten sonra insan ölümün acısını hafife alma gafletine düşüyor.

gel gelelim, affedin yanlış damarlara bastıksa.

bu çağ karanlık merdivenlerden yuvarladı bizi,

ve tekmenin izi

Hala yüreğimizde.

bir gün buluşmaktır ümidimiz,

toprağa düşen körpe bir filizde.

- asraisyan

bazen sıkışıp kalmış gibi hissederiz. Yada istediğimiz şekilde yaşamanın aslında hayal ettiğimiz gibi olmadığının farkına varırız. Durmadan akıp giden zamanın önüne geçmeye çalışmanın kesin bir yenilgiyle sonuçlanacağını bilsek bile, onun sürekli ve durmadan ilerlediğini izlemek ve buna şahitlik yapmak bize tarifsiz bir huzur verebilir. Ne şekilde olursa olsun, hayatın akışına karışmaktan kendimizi alıkoymamalıyız.

📍Kraków, Poland

(fotoğraflar şahsıma aittir)

“Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazan o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir âlem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.”