Ik begon de week een beetje zenuwachtig. Ik ben geen durfal en vond het spannend, omdat we moesten gaan durven.
Mijn klas had de eerste dag een workshop van de Lef Academy. We kregen een presentatie en tussen door werden er kleine opdrachten gegeven. De definitie die de werd gegeven voor lef was als volgt: “lef is de bereidheid een bepaald risico te nemen om daarmee een vooropgesteld doel te bereiken.” Lef komt voor op verschillende niveaus. Er wordt onderscheid gemaakt tussen sociaal lef, zakelijk lef, psychisch lef en innovatief lef.
Als eerste moest ik mijn buurvrouw een compliment geven. Daarna moest ik hetzelfde compliment nog een keer geven en haar daarbij even aanraken. Tot dan toe viel de durfweek in ieder geval al mee. Dit soort aanrakingen heb ik in mijn opvoeding al mee gekregen. Van het tonen van lef, in dit geval op sociaal gebied, was voor mij dus geen sprake.
De opdracht die daarna kwam heb ik niet mee gedaan. Er werden snoepjes uitgedeeld, maar doordat het aantal beperkt was, heb ik er geen gekregen. De mensen die wel een snoepje hadden moesten deze in hun mond doen. Na er even op gezabbeld te hebben, moesten zij het snoepje uitwisselen met hun buurvrouw en hem daarna opeten. Ik vond het niet erg dat ik zelf geen snoepje kreeg, maar meer om hygiënische reden. Echt lef tonen zou dit voor mij niet zijn geweest. Er zat voor mij geen te bereiken doel aan vast. Als ik wel een snoepje zou hebben gekregen, had ik wel mee gedaan aan de opdracht.
Om te durven moest je buiten je comfortzone stappen, en dat heb ik tijdens één van de opdrachten gedaan. De klas zat in een kring. In het midden van die kring stond een stoel. Ik ben op de stoel gaan staan en heb gezegd: “Ik ben Anna en ik ben goed in tekenen.” Ik kreeg hiervoor een applaus. Ik ben van nature bescheiden. Ook al weet ik dat ik goed kan tekenen, is het moeilijk om zo iets hardop te zeggen. Het geeft een goed gevoel om gewaardeerd te worden. Dit was voor mij het doel en die heb ik bereikt door iets te doen waar ik normaal gesproken voor terug deinst.
De andere opdrachten waren beide buiten.
Zoals je ziet op de afbeelding was het de bedoeling je vanaf een tafel recht achterover te laten vallen. Klasgenoten zouden je dan opvangen. Ik heb dit niet gedaan. Voor het tonen van fysiek lef heb ik altijd een extra duwtje in de rug nodig. Wanneer je niet mee wilde doen, was dit eigenlijk geen probleem. Daarom koos ik op dat moment voor de makkelijke weg.
De andere buiten opdracht was een wandeling. Maar dan wel een wandeling op je blote voeten. Ook aan de wandeling heb ik niet deelgenomen. Ik ben al eens een route op blotevoetenpad gelopen. Daarom hielp deze opdracht ook niet bij het verbreden van mijn comfortzone.
Achteraf heb ik best wel spijt van het overslaan van beide opdrachten. Bij de eerste opdracht komt dit, omdat ik voor het prettige gevoel van voldoening had kunnen zorgen. Je krijgt toch een soort kick, wanneer je iets doet wat je eigenlijk niet durft. Ik heb dat helaas aan me voorbij laten gaan. De tweede opdracht was dan wel niet comfortzone verbredend, het het toch voor een leuke ervaring kunnen zorgen. Binnen op een stoel blijven zitten was dat in ieder geval zeker niet.
Verder bestond de dag uit theorie en brainstorming. In een groepje heb ik een hoop dingen benoemd waar je lef voor nodig hebt. Dit waren bijvoorbeeld iemand ten huwelijk vragen, bungeejumping, insecten eten en naar een feestje gaan waar je niemand kent. We kwamen er tijdens de brainstorm achter dat innovatief lef het minst voor komt. We konden hier dan ook niks bij verzinnen. Het was leerzaam op te horen wat de andere groepjes associeerde met lef. De ene persoon moet bij een bepaalde handeling heel veel lef tonen, terwijl hier bij de ander helemaal geen sprake van is. Voor mij heeft lef en ieders opvattingen en gevoelens daarbij daarom ook te maken met respect. Aan het begin van de dag gaf ik mezelf een 6 voor mijn mate van lef. Aan het eind van de dag vond ik dit een 6,5. Ondanks dat ik veel heb geleerd over het begrip lef, is toepassen er nog niet van gekomen.
Voor mij heeft uit je comfortzone stappen een link met out of the box denken. Dit is een belangrijke eigenschap voor een Lifestyle Professional. Bij de workshop heb ik vooral geleerd wat lef nou precies inhoudt en waarom het tonen hiervan zo belangrijk is. Ondanks dat ik mijn comfortzone amper heb verbreed, weet ik nu wel de essentie ervan en zal ik in de toekomst meer mijn best doen om lef te tonen.
Voor deze dag was ik het meest zenuwachtig. Het begon al goed, toen ik mijn overstap naar Sittard miste. Toch nog op tijd kwam ik aan bij I-VY. Van te voren had ik de site al bekeken en dit was zachtjes gezegd niet zo mijn ding. Een baan die bestond uit kabels en obstakels, zo'n drie meter boven de grond. Ik kon in ieder geval een hoop fysiek lef tonen.
Toen de training eenmaal begon, bleek het iets heel anders te zijn. Door middel van gekleurde briefjes werden we verdeeld in groepen. Samen met Carmen uit mijn klas zat ik met onbekende mensen en een begeleider in een groep.
In alle opdrachten die we deze dag moesten doen, kwam vooral de samenwerking sterk naar voren. Dit was samen met ervaringsleer het voornaamste middel om onze persoonlijke groei en ontwikkeling te stimuleren. Het was koud en aangezien we de hele dag buiten moesten zijn, begonnen we met een opdracht die ons zou opwarmen: wasknijper tikkertje. Iedereen kreeg twee wasknijpers en moest die aan haar lichaam bevestigen. We moesten deze van elkaar afpakken en wie aan het eind de meeste wasknijpers had verzameld, was de winnaar. Tijdens deze opdracht moet je mensen aanraken die je niet kent. In het begin was dit even lastig, maar vrij snel zet je je daar overheen, want je wil natuurlijk winnen.
De groep waar in ik zat stond centraal. In het begin van de dag deden we daarom vooral opdrachten om elkaars namen te leren kennen. Bij de eerste opdracht stonden we in een kring met een bal. Als de bal naar jou werd gegooid zei jij je naam en een van je hobby's. Toen iedereen geweest was deden we het omgekeerd. Jij moest de gene voorstellen die de bal naar jou had gegooid. Ik gooide de bal dus terug naar Eefje en zei: “Dit is Eefje en ze houdt van winkelen.”
Bij de andere opdracht waar elkaar leren kennen centraal stond moesten we achter een muur gaan staan. De ene helft van de groep stond links en de andere helft stond rechts. Steeds moest er één iemand van beide kanten naar voren springen. Wie als eerst de naam van haar tegenstander zei, won die ronde. De opdracht zorgde ervoor dat je echt je best deed je groepsgenoten bij naam te leren kennen. Dit versterkte de band en de samenwerking van de groep voor de rest van de dag.
Daarna gingen we door naar een autoband die in de lucht hing. De opdracht hierbij was om iedereen uit onze groep door de band te krijgen, terwijl maar twee personen de band mochten aanraken. We begonnen met overleggen. Na verschillende pogingen, die allemaal hopeloos waren, gaven we het op. We vroegen de oplossing en of wij wel in staat waren het te doen. De band hing namelijk vrij hoog. Onze begeleider wilde ons de oplossing niet geven maar volgens haar was het wel mogelijk. Na allemaal nog even na te denken besloten we dat we het moesten los laten en verder moesten gaan. Dit was voor sommige in de groep erg lastig. Voor mij was het niet zo een probleem, waardoor ik ook geen lef hoefde te tonen.
De volgende opdracht ging gelukkig wel goed. Tussen twee palen was een ijzeren kabel gespannen. Over deze kabel moesten wij alle de overkant bereiken, zonder de grond te raken. Wanneer iemand zou vallen moesten we overnieuw beginnen. Dankzij onze teamwork ging het de eerste keer al goed. Dit verbeterde de sfeer en de stemming in de groep.
Daarna hadden we een paar kleine opdrachtjes op een groot veld. Bij de eerste opdracht moesten we met halve stukjes pijp een tennisbal van de ene naar de andere emmer laten rollen. We mochten de bal niet aanraken en hij mocht ook niet stil liggen. Het ging een aantal keer mis. Toen het uiteindelijk toch lukte waren we allemaal extra blij. Het was fijn om te merken dat een opdracht toch goed kan gaan, terwijl je er eerst vanuit gaat dat het hopeloos is. Bij de opdracht die daarna kwam werden we in twee groepjes verdeeld. Een van de groepjes moest een tennisbal zo ver mogelijk weg gooien. Vanaf het moment dat de bal werd los gelaten ging een groepslid rondjes rennen om de rest. Elk rondje telde voor een punt en wanneer het andere groepje de bal vast had, stopte de tijd. Elk groepje moest een keer rondjes rennen. Wie daar de meeste punten mee had verdiend was de winnaar. Wat deze opdracht te maken had met het tonen van lef, is voor mij een raadsel.
We kregen allemaal een blinddoek om terwijl we op het veld stonden. Een voor een werden we naar het begin van een route geleid. Om de route te lopen moesten we een kabel volgen die was gespannen tussen bomen. Je moest vertrouwen op andere zintuigen dan je ogen. Dit is eng, omdat je over van alles kon struikelen, steeds takken in je gezicht kreeg en moest bukken. Dit had zeker te maken met lef. Je moet echt uit je comfortzone stappen, wanneer je helemaal niets meer ziet. Dit is voor mij namelijk niet iets waar ik vaak mee te maken krijg. Tijdens deze opdracht stond ik er even helemaal alleen voor. Dat zorgde dat deze opdracht in tegenstelling stond met de rest van de opdrachten die dag.
Aan de volgende opdracht kwamen weer een autoband en het los laten en verder gaan te pas. De band zat om een hoge paal heen en daar moest die van af. Drie mensen mochten de band aanraken en de band en de paal mochten elkaar niet aanraken. Met stokken en alle kracht die we hadden hebben we het geprobeerd. Helaas weer zonder succes. Dankzij de vorige opdracht ging het los laten wel een stuk makkelijker.
We werden allemaal aan een lange kabel gezekerd. Deze zat op de vreemdste manieren door, onder en tussen bomen gespannen. Door te puzzelen en op het juiste moment op de juiste plek te zijn (zodat er genoeg touw was) kon het einde worden bereikt. Ik stond ongeveer in het midden en doordat er steeds gewacht moest worden tot de volgende kon vertrekken, ben ik net niet aan de opdracht begonnen. Tijdens het wachten zijn wij iets vergeten wat belangrijk was voor de opdracht. We gene die niet aan de beurt waren hadden de andere moeten helpen. Dan had de opdracht kunnen slagen. Voor de gene die mee hebben gedaan was de opdracht leuk, maar door het wachten heb ik er niks aan gehad. Dit had wel als voordeel dat ik aan de volgende en laatste opdracht mocht deelnemen. Daarbij was dit de meest spannende opdracht. Met drie andere ging ik de reuze ladder beklimmen. Per persoon werden we door drie mensen gezekerd, die ons hielpen omhoog te komen. Ik zat in het midden en had tijdens de opdracht het meeste werk. Ik ging telkens als eerste een trede omhoog. Ik moest dan helpen de anderen twee omhoog te tillen. Het voelde goed om op deze manier samen te werken en iets te betekenen. Fysiek lef en sociaal lef kwamen bij deze opdracht sterk naar voren. Zonder samenwerking redt je het bij deze opdracht niet. Het was voor mij een hele stap om de hoogte in te gaan. Dat de ladder schommelde maakte het echt een uitdaging. Ook al ben ik niet tot bovenaan gekomen, ik ben trots op mezelf dat ik heb deelgenomen.
Tijdens de dag heb ik op verschillende manieren lef moeten tonen. De belangrijkste daarvan was mijn mening geven in de groep met mensen die ik niet ken. Bij een aantal opdrachten moesten wij een oplossing bedenken voor we de opdracht konden uitvoeren. Meestal houd ik me op dat soort momenten op de achtergrond bij onbekenden. Tijdens de survival ben ik meer naar de voorgrond gestapt en ik heb geleerd dat ik daar helemaal niet bang voor hoef te zijn. Dit neem ik mee naar alle projecten die ik in mijn leven nog ga doen. Tijdens de opleiding ben ik altijd met een project bezig en in mijn beroep als Lifestyle Professional kom ik ook veel met groepen mensen in aanraking. Je stem durven te laten horen is een belangrijke factor voor dit beroep. Het zit niet in mijn aard maar dankzij activiteiten zoals deze train ik mezelf en zie ik al veel vooruitgang. Ik kijk er naar uit om het te gaan toepassen en me steeds comfortabeler te gaan voelen bij groepen onbekenden.
Het tonen van fysiek lef deze dag heeft mij geleerd dat je door iets te doen wat je niet durft, steeds een stapje verder gaat. Zodra je de drempel overgaat kun je het afsluiten en als het ware door naar het volgende obstakel. Dit gaat mij helpen om dingen te doen waar ik tegen op zie. Zodra het erop zit is het altijd beter. Gaat het mis, dan heb je een les geleerd. Gaat het goed, dan kun je door naar de volgende stap.
In eerste instantie zou ik met een groepje van vijf op dag een naar Amsterdam gaan en op dag twee naar Breda. Door het overlijden van mijn oma heb ik beide dagen gemist en moest ik de Urban Survival ongeveer twee maanden later inhalen. In plaats van twee dagen was het er nu maar een. De ochtend begonnen we in Dordrecht. Ik maakte kennis met Roos en Marcella en zat verder nog bij Fleur in het groepje, die ik al kende. We checkte in met een foto gemaakt door een baliemedewerkster en gingen opzoek naar het centrum van de voor ons onbekende stad. Tijdens het zoeken wisten we al vrij snel een aantal dingen van elkaar en dit maakte de sfeer relaxt en vertrouwd. Toen we het centrum hadden gevonden waren we het er vrij snel over eens dat we het onszelf niet te moeilijk gingen maken. Daarbij was het centrum van Dordrecht klein, dus konden we de opdrachten dicht bij elkaar in de buurt plaatsen.
De eerste opdracht die we verzonnen was het namaken van een Beatles foto op een zebrapad. Op Abey Road is dit dagelijkse kost, maar in het burgerlijke Dordrecht is er toch wel lef voor nodig, om pal voor een café deze foto te maken. Bij opdracht twee moesten ze naar de nabij gelegen bibliotheek. Hier kregen ze twee enveloppen. In de eerste zat de opdracht waarbij ze een gedichtenbundel moesten zoeken. Hier uit moesten ze een gedicht uitzoeken en deze voordragen aan een bezoeker van de bibliotheek. Wij vonden hier lef voor nodig, omdat gedichten meestal een zware of intieme boodschap hebben. Normaal gesproken breng je zoiets niet aan een vreemde. Hier bij was dit dus wel de opdracht. In de volgende envelop zat de opdracht om 10 mannen aan te spreken met een baard, en hier dan mee op de foto te gaan. Volgens ons had dit met lef te maken, omdat je iemand aanspreekt die je niet kent. Hierbij plaats je die persoon hokje, gebaseerd op uiterlijk. Er is lef voor nodig om dit te doen, want de kans dat je iemand beledigd en/of wordt afgewezen zit er natuurlijk altijd in.
Hierna werden ze naar de Vodafone winkel gestuurd en ontvingen weer twee enveloppen. In de eerste envelop zat een Dummy telefoon. Dit was een plastic smartphone, die in de winkel werd gebruikt als voorbeeld, in plaats van een echte telefoon. In eerste instantie was het ons idee dat ze met die telefoon op mensen af moesten stappen met de vraag of het hun misschien lukte iemand te bellen. Dit was geïnspireerd op het programma Benidorm Bastards en leek ons erg grappig. Helaas kreeg deze opdracht van Larry geen goedkeuring. Het was te veel belachelijk maken. Jammer, maar wel waar. We waren allen fan van de dummy telefoon en wilde hem graag gebruiken. We hebben het uiteindelijk als begin punt voor het zogeheten theezakjesspel gebruikt. Ze moesten dummy ruilen voor iets wat meer waard was. Dat product dan weer tegen iets nog waardevollers en zo verder. Dit is lef tonen, omdat je een onbekende vraagt om een gift. De laatste opdracht bevond zich bij de kauwgom muur. Ze moesten zelf zorgen voor kauwgom en hiermee de letters ILS op de muur schrijven. Natuurlijk op een creatieve manier. Er zaten heel veel stukjes kauwgom op de muur, die onbekende mensen in hen mond hebben gehad. Volgens ons was het wel lef tonen om hier tussen een kunstwerkje te maken.
Na het uitwerken van de opdrachten, het plaatsen van de enveloppen en een kopje munt thee pakten we de trein naar Breda. Marcella ging naar huis en Marijn stond in Breda te wachten om ons groepje te versterken.
Het was lekker weer en dat kwam goed uit, want de eerste opdracht was in een park. De envelop met een tasje lagen bij het parkhuisje. We moesten een polonaise maken met onbekende mensen. In het tasje zaten carnavals artikelen en die moesten we dragen tijdens de polonaise. We hadden geluk. Er was een basisschool klas die zich net moesten verzamelen om te vertrekken. De juf vond het een leuk idee en binnen een minuut hadden we een gezellige polonaise met 21 kinderen.
Opdracht een was geslaagd. Omdat het vrij makkelijk ging en we niet allemaal mensen bij elkaar hebben hoeven te sprokkelen, hoefde we niet heel veel lef te tonen. Het was wel buiten mijn comfortzone om op een doordeweekse dinsdag met een stel kinderen en een vreemde outfit door een park te lopen. Het was grappig en gezellig, maar ik kan helaas niet zeggen dat ik er echt een doel mee heb bereikt en wat van heb geleerd. Voor de volgende opdracht geldt hetzelfde. Het was de bedoeling dat we een foto zouden maken in het speeltoestel in de Mac Donalds. Toen we er kwamen was het erg rustig. Boven, waar het toestel stond, was een meneer aan het eten. We hebben hem gevraagd de foto te maken. Doordat er geen verdere bezoekers waren, was het makkelijk om te doen. Schaamte is het enige wat hier te overwinnen zou zijn. Hier was geen spraken van en daarom paste deze opdracht naar mijn mening niet in de lef week.
Complimentjes geven aan onbekenden. Ik deed het wel eens wanneer ik aan het werk was achter de kassa, maar niet zomaar op straat. En dat was precies opdracht drie. Er is zeker lef voor nodig om iemand die je niet kent aan te spreken, ook al is het met een leuke boodschap. Het moeilijke eraan was voor mij dat mensen het niet geloofde. Ze dachten dat wij sarcastisch waren en dat was vervelend. Na het geven van het eerste compliment werd het voor mij moeilijker om er nog een te geven. Ik heb me over die angst heen gezet en extra mijn best gedaan het te menen. Toen kwam het compliment wel goed over. Ik heb hier van geleerd dat niet alle dingen waar je lef voor nodig hebt in een keer lukken. Soms maak je een fout en moet je de kennis die je daarmee hebt op gedaan inzetten om tot een beter resultaat te komen. In dit geval heb ik dankzij die fout nog meer lef moeten tonen. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want mensen spontaan vrolijk maken zou vaker moeten gebeuren.
Bij de vierde opdracht moesten we met zijn tienen een groepsfoto maken voor het prachtige kathedraal in Breda. Voor het kathedraal stond een viskraam, waar verschillende mensen een bakje kibbeling stonden te eten. Met de knoflooksaus nog in de mondhoeken gingen we op de foto. Helaas stond de kathedraal aan de andere kant, in verband met tegenlicht op de foto. Er waren een aantal mensen in het begin niet zo enthousiast. Met ons groepje hebben we alles uit de kast gehaald om ze over te halen. Dit was voor mij het lef aspect van deze opdracht. Mensen enthousiasmeren is niet mijn ding. Als iemand nee zegt, houdt het daar voor mij op. Het was goed om te zien dat ze door ons enthousiasme echt zin kregen om ons te helpen. Wat ik ervan heb geleerd is dat het in sommige gevallen kan helpen als je iets zelf heel graag wil en dat ook kan overbrengen. Je kunt de houding van mensen ten opzichte van iets veranderen door de gewenste houding zelf aan te nemen.
Als laatste gingen we naar een klein en gezellig koffietentje dicht bij het station, Coffee & Cream. We moesten hier gaan helpen met serveren. Aangezien het er klein en dus ook niet heel vol was, kon maar een van ons dit doen. Fleur bood zich aan en heeft heerlijke broodjes naar twee klanten gebracht. De opdracht was voor de rest van de groep dus eigenlijk niks, wat heel jammer was.
Omdat de oorspronkelijke Urban Survival al had plaats gevonden had ik al een aantal foto's en opdrachten voorbij zien en horen komen. Veel van deze dingen waren erg spannend en er was lef voor nodig. Dat vond ik bij ons helaas erg tegenvallen. In de eerste instantie kwam dit, omdat wij veel minder tijd hadden. In een dag moesten de opdrachten worden bedacht en worden uitgevoerd. Dit zorgde ervoor dat er weinig tijd was goed over de opdrachten na te denken. Daarbij vond de dag plaats vlak voor de tentamens. Iedereen wilde graag leren en was met zijn hoofd thuis in de boeken. We wilde het allemaal graag snel doen, zodat we op tijd thuis konden zijn om te gaan leren. Deels had ik me graag wat meer willen inzetten, aan de andere kant wilde ik ook graag aan de slag voor de tentamens. Het is begrijpelijk dat er geen andere mogelijkheid was, maar aangezien ik er niets aan kon doen dat ik de survival had gemist vind ik het vervelend dat mijn leren hier onder heeft geleden.
Ik heb tijdens het doen van de polonaise en het geven van de complimenten wel lef getoond en een beetje geleerd. Wat ik heb geleerd tijdens het geven van de complimenten ga ik meenemen als ik later aan het werk ben als Lifestyle Professional. Vanaf nu ga ik het ook zeker toepassen, wanneer mogelijk. De rest van de opdrachten hebben voor mij helaas geen meerwaarde gehad. Voor mij was dit de minst leerzame dag van een verder inspirerende en grensverleggende week. Ondanks dat was het dankzij mijn groepje wel de gezelligste dag van de durfweek. Daar houd ik in ieder geval een positieve ervaring aan over.
Ik ben weer een stukje dichter bij het zijn van een Lifestyle Professional. Ik weet meer over mezelf en sta op sommige aspecten iets anders in het leven. Dit draagt bij aan mijn qualitiy of life. Met het tonen van lef bereik je doelen die mij een gelukkiger mens maken. Ik ben dieper tot mijn kern gekomen door het stellen van grenzen en het verbreden van die grenzen. Het ontdekken van wat nuttig is voor mij en wat voor mij niks bijdraagt heeft hier ook aan mee geholpen. Dit kwam vooral naar voren tijdens de Urban Survival. Lef is iets wat je zelf in je hand hebt. Door dat ik het wel of niet tonen van lef zelf kan bepalen, bepaal ik ook deels een stuk van mijn quality of life. Mijn lef cijfer is na het doen van alle opdrachten zeker een 7 geworden en daar ben ik heel trots op.
