Ameliowy

Magdalena Ogórek, kandydatka na prezydenta RP, od samego początku jest pod ostrzałem mediów, które co krok udowadniają nam, że nie ma w polityce miejsca na równość. O ile innych kandydatów wyśmiewa się za głupie wypowiedzi i realne wpadki, o tyle Ogórek dostaje się zazwyczaj za to, że jest kobietą – za ładną twarz, za zrobioną fryzurę, za za krótką sukienkę lub za płeć samą w sobie. A razem z nią obrywają przy okazji wszystkie kobiety, bo krytykanci lubią traktować Magdalenę Ogórek jako przykład niekompetencji kobiet w ogólności.

Tym razem jednak granica żenady została przekroczona i swoje trzy grosze do seksistowskich komentarzy na temat kandydatki postanowiła dorzucić Karolina Korwin-Piotrowska, pisząc na jej temat artykuł. Nie byłoby w tym nic złego gdyby nie to, że zrobiła to w sposób obrzydliwie seksistowski, bardziej niż na kompetencjach Ogórek, skupiając się na jej płci. Nie wierzycie? To sami zobaczcie.

Nie napisałabym tego tekstu, gdyby nie to, że włączyłam telewizor ( nie wiem, co mnie podkusiło…) i zobaczyłam płaszczącego się dobrego dziennikarza przed pewną uśmiechniętą blondzią.

Zdecydowanie na dobre by to wszystkim wyszło, gdyby Korwin-Piotrowska tego telewizora jednak nie włączała. Nie musielibyśmy czytać jej wypocin i lekceważących opinii na temat kandydatki na prezydenta, zaczynających się oczywiście od przyczepienia się do jej wyglądu.

Pani Blondzia ( mogłaby być brunetka albo ruda, kolor włosów to dodatek ) z włosem rozwianym, obowiązkowo na biało,  nie miała nic do powiedzenia. Ale ów dziennikarz, szczęśliwy, że łaskawie wreszcie dała głos...

Korwin-Piotrowska jest akurat najlepszym dowodem na to, że czasem lepiej, gdy blondzia zamiast dawać głos milczy.

Od kilku miesięcy niejaka Magdalena Ogórek udowadnia, że dawanie praw wyborczych kobietom mogło jednak być pewnym błędem...

Idąc tym tropem – czemu nikt jak dotąd na podstawie głupich wypowiedzi np. Korwin-Mikkego lub Komorowskiego nie stwierdził, że mężczyznom prawa wyborcze się nie należą? Pomijając fakt, jak bardzo seksistowski jest ten argument, odnoszę wrażenie że największym błędem było danie Korwin-Piotrowskiej klawiatury.

...Że był to szatański plan po to, aby nawet takie jak ja, zaprzysięgłe zwolenniczki uczestniczenia kobiet w życiu publicznym, zaczęły pukać się w czoło i w duchu mówić, idź może jednak babo do garów.

Mnie tak seksistowska myśl nie pojawia się w głowie nawet po przeczytaniu artykułu Korwin-Piotrowskiej, więc sądzę, że żaden myślący człowiek nie chce zagonić kobiet do kuchni na widok Magdaleny Ogórek.

Oglądamy dla beki jej „wykony”...

Podobnie jak dla beki czytamy felietony KKP.

...głosując na nią odtworzeniami jej koszmarnych wystąpień w internecie, ale powoli w naszych głowach kiełkuje myśl, że kobieta w polityce to jednak beznadziejny pomysł.

Analogicznie – czy oglądając występy pozostałych kandydatów na prezydenta dochodzimy do wniosku, że mężczyźni się do polityki nie nadają? Czy może jesteśmy obrzydliwymi seksistami i tylko kobieta budzi w nas taką myśl?

Choć jestem kobietą i staram się zawsze stawać po stronie kobiet, teraz po prostu nie mogę.

Swoją drogą, to dość ciekawy sposób niezrozumienia idei feminizmu. Nie polega on na tym, by zawsze starać się stawać po stronie kobiet, bez względu na sytuację i okoliczności. By nie krytykować ich niezależnie od tego, co robią i mówią. Idea feminizmu, czyli równości płci opiera się na tym, by przy ocenie zachowań jednostki NIE robić tego przez pryzmat jej płci. By krytykując kogoś nie podkreślać tego, że to kobieta i właśnie dlatego nie sprawdza się w polityce, by nie zaganiać jej jednocześnie do garów. Ale widocznie przeczytanie definicji feminizmu na wikipedii przerasta Korwin-Piotrowską. I to nie dlatego, że jest kobietą, tylko dlatego, że jest po prostu głupia.

Ale przecież nie wypada wykazywać jej błędów, bo to nie jest poprawne politycznie. Kobietom nie wolno zwrócić uwagi, bo zostanie się zaraz antyfemistą albo seksistą. Ewentualnie chamem.

Jeśli to zwrócenie uwagi ma polegać na nazywaniu kogoś panią Blondzią, śmianiu się z tego, że chciała zostać top modelką i zaganianiu jej do garów, to tak – jest to seksistowskie i chamskie. Tu nie chodzi o to, by nie krytykować kobiet, tylko by traktować je jak ludzi. Jeśli nie potrafi się skrytykować kobiety merytorycznie, nie patrząc na nią przez pryzmat jej płci, to rzeczywiście lepiej tego nie robić.

Dziennikarze, zwykle zachowujący się wobec polityków jak krwiożercze harpie, teraz jak kania dżdżu wyczekują grzeczniutko jej jakiegokolwiek słowa, zdania, godząc się na najbardziej upokarzające warunki. 

Tak btw., oto wywiad który tak bardzo wzburzył Korwin-Piotrowską, że postanowiła napisać swój felieton o Ogórek. Gdzie te upokarzające warunki i wariowanie ze szczęścia, o którym wspominała, bo jakoś nie widzę?

Ktoś się jeszcze dziwi, że dziennikarzy w Polsce niemal nikt już nie szanuje, jesli publicznie dają się robić w takiego koncertowego balona, a politycy wzbudzają w ludziach masowy odruch odrzucenia?

Jeśli dziennikarzy rzeczywiście się w Polsce nie szanuje, to głównie ze względu na takie artykuły jak ten - szowinistyczny, pełen jadu i bez żadnej merytorycznej wartości. Jeśli tak wygląda współczesne dziennikarstwo, to rzeczywiście trudno o szacunek do ludzi wykonujących ten zawód.

Ogórek jest bezkarna. Może powiedzieć publicznie największe głupoty z kosmosu. I nic. Może zachowywać się przed kamerą jak plastikowy manekin i też nic. Może mówić do nas metalicznym głosem rodem z samochodowej nawigacji i również nic.

Korwin-Piotrowska jest bezkarna.

Może opublikować w internecie największe głupoty z kosmosu. Może męczyć nas swoimi pseudo inteligentnymi felietonami i obrzydliwymi, seksistowskimi wtrąceniami i nic. Żadnej boskiej kary za głupotę.

Bo po takim przedstawieniu można nabrać wątpliwości co do tego, czy kobieta, a do tego taka co i wygląda i myśli, ma w polityce sens.

I po raz kolejny – tyle już było kandydujących mężczyzn, którzy nie mogli się popisać ani inteligencją ani elokwencją, a nikt jakoś nie wpadł na to, by użyć tego jako argumentu przeciwko mężczyznom w polityce.

Właśnie na tym polega cały problem – co rusz stosujemy podwójne standardy. To, co mężczyznom uchodzi na sucho, wytykamy kobietom bez żenady. Widząc ośmieszającego się przed kamerami mężczyznę nie rzucamy seksistowskimi uwagami, ale kiedy jest to kobieta, to nie mamy oporów by powiedzieć, że płeć żeńska się do tego najwyraźniej nie nadaje. Że polityka to męskie zajęcie (zupełnie tak, jakby aktualni politycy-mężczyźni się sprawdzali). 

Nikt nie patrzy na męską część kandydatów na prezydenta przez pryzmat ich wyglądu. Czy widzieliście, by ktoś wytykał Kukizowi bądź Braunowi, że ubrali się niewłaściwie do okazji? Nikt nie czepia się żadnego z nich o za krótkie rękawy, za długie spodnie, nieogoloną twarz lub złą fryzurę. Nikt nie komentuje ich urody. W przypadku Magdaleny Ogórek jest to nagminne, by wręcz nie powiedzieć, że o wiele częstsze, niż komentarze na temat jej kompetencji. Nikt nie wyśmiewa wcześniejszej, niepolitycznej działalności innych kandydatów, tak jak wyśmiewa się to, że Ogórek była modelką. Nikt pod spotami Bronisława Komorowskiego nie pisze „ruchałbym”, „niezła dupa z twarzy”, ani „do pornola, a nie do polityki”.

Nie uważam, by Magdalena Ogórek była dobrze prowadzona pod względem PR-owym (bo nie oszukujmy się – to nie ona wybiera sobie te tak często wyśmiewane stroje i nie ona odpowiada za sposób prowadzenia całej kampanii), ale hej – nie tylko ona. Inni kandydaci również bywają fatalnie ubrani, udzielają bzdurnych odpowiedzi i zachowują się niestosownie. Tylko że im więcej uchodzi na sucho. Dlaczego? Bo są mężczyznami. Bo ludzie nie są przyzwyczajeni do tego, by kobiety traktować tak samo poważnie, jak mężczyzn. Bo naszemu społeczeństwu wciąż bardzo, ale to bardzo daleko do równości płci i reakcje ludzi na Magdalenę Ogórek są tego najlepszym przykładem. 

W filmie było oczywiście całkiem sporo elementów, które mi się podobały, takie jak fantastyczna wizja inteligentnych robotów czy przepiękna wizualizacja czarnej dziury... ale w moim przypadku to jednak trochę za mało, by odwrócić uwagę od istotnych wad Interstellar.

Zbyt wiele wątków

Po obejrzeniu filmu dochodzę do wniosku, że jest w nim po prostu wszystko – lot w kosmos, koniec świata, podróże w czasie, traumatyczna przeszłość głównego bohatera i pochylenie się nad jego problemami rodzinnymi w międzyczasie. Każdy z tych wątków był na swój sposób ciekawy, ale... w perspektywie całego filmu większość z nich okazywała się zbędna. Co najgorsze – wygląda na to, że twórcy nie poradzili sobie z tak ogromną ich ilością, bo o ile pierwsza połowa filmu była dość powolna i nudna, o tyle druga była chaotyczna i wyglądała tak, jakby w pośpiechu próbowano domknąć każdy wątek, który poruszono w połowie pierwszej.

W zasadzie Interstellar porusza tak wiele różnorodnych problemów, że po obejrzeniu dochodzę do wniosku, że o wiele bardziej nadawałby się na powieść, niż scenariusz. Wtedy nie brakłoby miejsca na rozwinięcie interesujących, choć pobocznych wątków, odpowiednie ich poprowadzenie i wyjaśnienie porządnie, jak należy. Niestety – zamiast tego dostajemy trzy godziny kompletnego chaosu, w którym większość problemów i wydarzeń została potraktowana po łebkach, bo... nie starczyło czasu na ich zgłębienie.

Przezroczyści bohaterowie

Kiedy po seansie dyskutowałam ze znajomym o filmie i w rozmowie przywołał on jednego z bohaterów, zdałam sobie sprawę, że... w ogóle go nie pamiętam. Nie pamiętam jak się nazywał, jak wyglądał (!) ani co on w tym filmie w ogóle robił poza tym, że był. Po zastanowieniu doszłam do wniosku, że to nie problem tylko jednej postaci – tak naprawdę większości bohaterów tego filmu w ogóle nie znamy, nie jesteśmy w stanie wymienić ani jednej cechy ich charakteru ani tym bardziej się z nimi utożsamiać. W Interstellar bohaterowie po prostu są, spełniają jakąś swoją funkcję (np. robienie tłoku, bo jeden astronauta w załodze to za mało) i na tym kończy się ich rola. Przy czym trudno mi powiedzieć, na ile jest to wina słabo napisanych postaci, a na ile tego, o czym wspominałam w poprzednim punkcie – dużej liczby wątków, przez co... zabrakło miejsca na samych bohaterów.

Naiwność historii i brak spójności

Coś, z czym miałam w tym filmie chyba największy problem – był do bólu naiwny i niespójny. Główny bohater natrafia na trop największej tajemnicy państwowej? Kilka minut później NASA zdradzi mu wszystkie szczegóły, bo czemu by nie. Lot w kosmos z dnia na dzień, bez żadnego przygotowania i niezbędnego know-how? No problemo. Dla nikogo. W tym filmie wszyscy wszystkim wierzą na słowo i są totalnie pozbawieni jakichkolwiek wątpliwości. Tutaj nawet zostawienie swoich dzieci samym sobie, bo dopiero co spotkani ludzie zaproponowali nam lot w kosmos nie jest problemem. Choć mój instynkt macierzyński kończy się gdzieś na poziomie troskliwego przecierania laptopa ściereczką z mikrofibry, to nietrudno mi się domyślić, że żaden normalny rodzić nie opuściłby swojego dziecka ot tak, z dnia na dzień. W tym filmie jest to jednak możliwe, podobnie jak i wiele innych absurdów, przez co w wielu momentach Interstellar po prostu nie trzyma się kupy.

Naukowcy tylko z nazwy

Czasem głupota i nielogiczne decyzje bohaterów wynikają z tego, jak zostali oni napisani (w końcu nie każda postać musi być inteligentna), ale jeśli lecący w kosmos naukowcy, doktorzy fizyki, zachowują się w filmie jak totalni idioci, to coś we mnie umiera. Od takiego typu bohatera oczekujemy jednak logicznego myślenia, podstawowej wiedzy z dziedziny w której się specjalizuje i adekwatnego postępowania... a momentami dostajemy coś dokładnie odwrotnego. Nasi naukowcy potrafią zachowywać się nad wyraz kretyńsko, giną w najgłupszy możliwy sposób i mając konkretne naukowe postawy, by zrobić A są w stanie zrobić B, bo... tak podpowiada im serce. Co prowadzi do następnego punktu, którym jest...

Patos ponad treścią

...czyli chrzanić naukę, logikę i lata badań, bo miłość jest kluczem do wszystkiego, wszystko zwycięży i przy okazji zakrzywi czasoprzestrzeń. Mam problem z takimi patetycznymi wstawkami nawet w filmach, gdzie teoretycznie jest na nie miejsce, ale w Interstellar? Kompletnie nie pasowały do tego filmu, były bardzo przejaskrawione i do bólu naiwne, a co najgorsze – wkładane w usta bardzo-poważnych-naukowców przebywających na bardzo-ważnej-misji w kosmosie i wygłaszane w najbardziej dramatycznych momentach. Chrzanić naukę, love is all you need! Szczególnie wtedy, gdy masz uratować nie tylko swój tyłek, ale i całą ludzkość.

Bardziej science czy fiction?

To oczywiste, że idąc na film sci-fi trzeba się liczyć ze sporą dawką fikcji, bo mieści się to w konwencji. Nie oznacza to jednak, że każdą bzdurę i absurd można wytłumaczyć gatunkiem filmu – szczególnie w filmie takim jak Interstellar, który według doniesień w trakcie kampanii promocyjnej aspirował do bycia tzw. hard science fiction, czyli takim o solidnych naukowych podstawach. Tym bardziej bolało więc słuchanie o dających nadzieję na przetrwanie planetach znajdujących się w pobliżu czarnej dziury bądź patrzenie, jak główny bohater w nią opada i wychodzi z tego cało. Być może jest to bardziej wina tego, w jaki sposób produkcja była reklamowana i tej całej pro-naukowej otoczki, która została wokół niej utworzona, niż samego filmu... co nie zmienia niestety faktu, że w ostateczności wpłynęło to na mój odbiór filmu.

Dwa tygodnie temu Maff poinformowała na swoim fanpejdżu, że skradziono jej telefon. Nie byłoby w tym pewnie nic nadzwyczajnego i niewiele osób zwróciłoby na ten fakt uwagę gdyby nie to, że... złodziej nie wyłączył automatycznego przesyłania danych do chmury, przez co Maff miała wgląd do jego prywatnego życia, a dokładniej – każdego zdjęcia i filmiku, który robił. Wszystko umieszczała na bieżąco na fanpejdżu, dzięki czemu było dużo śmiechu, ale i sporo zaangażowania w sprawę ze strony czytelników. Problem pojawił się w momencie, w którym okazało się, że rzekoma kradzież to tylko fragment współpracy z marką Orange, a dokładniej reklama usługi przechowywania danych w chmurze. W sieci zawrzało i ludzie podzielili się na dwa obozy – tych, którzy czują się oszukani oraz obrońców reklamy, cieszących się z kreatywnego podejścia do sprawy.

Zaufanie vs. kreatywność

Czy to co zrobiła Maff w akcji z Orange można nazwać oszustwem? Nie wiem, ale z pewnością jest to spore nadużycie zaufania jej odbiorców. Informacja o kradzieży wywołała wiele emocji, czytelnicy trzymali kciuki za znalezienie złodzieja, niektórzy mocno się zaangażowali i próbowali pomóc. Zaufali i uwierzyli blogerce którą czytają, trudno się więc dziwić, że poczuli się oszukani, gdy sprawa która tak ich poruszyła okazała się być akcją reklamową. Jedynym wytłumaczeniem jakie dostali było: „wkręciliśmy was”.

To nie tak, że nieszablonowe akcje reklamowe są złe. Wręcz przeciwnie – takie są właśnie najlepsze i doświadczenie nieraz pokazało, że potrafią wyjść naprawdę zajebiście. Rzecz w tym, że jest spora różnica pomiędzy niegroźnym wkręcaniem ludzi, a operowaniu ludzką krzywdą i robieniu z tego akcji marketingowej. Doskonałym przykładem na fajny, niegroźny wkręt jest jedna z ostatnich akcji przygotowanych przez Elizę we współpracy z marką Wedel – Eliza udawała, że z torebki wypada jej portfel i każdej osobie, która decydowała się go zwrócić dawała czekoladę. Nikt nie ucierpiał, a czytelnicy zamiast dramy, grania na emocjach i nadużycia zaufania dostali sympatyczny i bardzo ciepły filmik, który oglądało się z przyjemnością. Da się? Jak najbardziej.

To zresztą nie pierwszy raz, kiedy takie naginanie zaufania czytelników na potrzeby akcji reklamowej ma miejsce, bo zdarzyło się to już przy okazji kampanii z Małym Głodem. Pamiętacie ten filmik, który udawał anonimową groźbę, a po jakimś czasie okazał się być jedynie elementem akcji reklamowej? Opowiem wam coś pokrótce.

Wiem z własnego doświadczenia, z jakim uczuciem wiąże się otrzymanie anonimowej groźby. Wiem jak to jest być ofiarą stalkingu, wiem jak koszmarnie czuje się osoba w takiej sytuacji i jak mocno coś takiego potrafi wryć się w pamięć. Pamiętam jak bardzo się przejęłam oglądając rzekomą groźbę skierowaną do Maff i ile emocji to we mnie wzbudziło. Choć to dla mnie obca osoba, to martwiłam się całą sprawą aż do końca. Gdy okazało się, że to ściema, poczułam ogromny niesmak. Poczułam że zarówno ja, jak i jej czytelnicy zostaliśmy potraktowani nie fair. 

Zaufanie to bardzo cenna waluta w blogosferze. To właśnie dzięki niemu czytelnicy wracają do nas, blogerów, po opinię w różnych sprawach. Ufają nam, że to co piszemy jest prawdą i tym, co naprawdę myślimy. Kiedy nas potrzebują, to kierują się do nas z zapytaniami i prośbami o rady, bo nam wierzą. Kiedy to my mamy problem i prosimy o wsparcie, to są przekonani że ten problem jest realny i starają się nas wesprzeć. W momencie gdy pokazujemy im, że potrafimy sobie z nich zakpić i oszukać na potrzeby kampanii reklamowej – to my to zaufanie tracimy.

Pierwszy krok do znieczulicy

Utrata zaufania to jedno, ale coś co martwi mnie bardziej to potęgowanie znieczulicy. Wiele osób zaangażowało się w sprawę kradzieży telefonu Maff, ale co będzie następnym razem? Pokazując naszym czytelnikom, że każda rzecz, nawet tak poważna jak anonimowa groźba może być „niewinnym wkrętem”, znieczulamy ich na realne problemy, które mogą nas spotkać. Kradzież to niby drobnostka, ale ile jeszcze takich nadużyć zaufania dzieli nas od momentu, w którym czyjeś szczere wyznanie o depresji lub chorobie nowotworowej zostanie uznane za kłamstwo, tani sposób na rozgłos lub element jakiejś akcji reklamowej?

Jeśli regularnie bywacie na imprezach branżowych, to o wielu z tych rzeczy pewnie wiecie, ale jak to bywa przed długo wyczekiwanymi wydarzeniami - prawdopodobnie o większości z nich zapomnieliście. Specjalnie dla was kilka najważniejszych spraw, o których warto pomyśleć przed wybraniem się na konferencję.

Zapoznaj się z programem imprezy. Wybierz prelekcje, które Cię interesują i odrzuć te, które wydają Ci się mało ciekawe - siedzenie i słuchanie czegoś, co Cię nudzi jest bez sensu. Możesz ten czas wykorzystać na networking lub jedzenie. A skoro już o tym mowa, to...

Zapoznaj się wcześniej z okolicą, w której odbywa się wydarzenie. Odpal google, zapytaj na fejsie i znajdź miejsca, gdzie warto wyskoczyć coś zjeść. Bez sensu potem marnować czas włócząc się po nieznanej okolicy i próbując znaleźć coś lepszego niż przydrożna buda z kebabem, nie mówiąc o ryzyku jakie wiąże się z jedzeniem w nieznanych miejscach.

Sprawdź pogodę. Mnie się już zdarzało marznąć w za cienkich ubraniach, moknąć bez parasola i tachać kurtkę w skwarze, więc wiem, jak bardzo upierdliwe jest pomijanie tego punktu.

Zorientuj się, kto również jedzie na to wydarzenie. Sprawdź listę prelegentów i osoby zapisane na fejsie. Spotkania branżowe to świetne miejsce by nie tylko spotkać znajomych, ale i ludzi, których od dawna chciało się poznać. Głupio byłoby zaniemówić na czyjś widok lub zapomnieć skąd się kogoś zna, nie? Dobrze jest się wcześniej zorientować w sytuacji i zastanowić, do kogo chciałoby się zagadać i o czym porozmawiać. 

Wyszukaj i zapisz w telefonie numery lokalnych taksówek. Czasem wygodniej podjechać taksówką, niż szukać właściwych autobusów i przystanków w obcym mieście - szczególnie nocą, wracając z afteru lub dźwigając wielką torbę podróżną na ramieniu. Nigdy nie wsiadaj do pierwszych lepszych taksówek na dworcu, bo kierowcy takich często nawet kilkukrotnie zawyżają ceny.

Weź powerbank. Po konferencjach organizowane są zwykle after party, co w skrajnych wypadkach oznacza, że Twój telefon musi wytrzymać nawet dobę bez ładowania. O ile nie używasz przedpotopowej Nokii, to nie oszukujmy się - to niemożliwe. Tweetowanie, robienie ze wszystkimi fotek na instagrama i przeglądanie fejsa zżera mnóstwo baterii, więc w międzyczasie będziesz potrzebował podładować telefon. Dlaczego ładowarka nie wystarczy? Bo nie masz pewności, czy w miejscu konferencji będą kontakty, a jeśli będą - to masz pewność, że już zajęte.

Wybierz hotel blisko dworca lub miejsca, w którym odbywa się wydarzenie, w zależności od tego na czym Ci bardziej zależy. Decydując weź pod uwagę to, ile trwa konferencja, jak ciężką masz torbę i które z tych miejsc(hotel czy dworzec) jest bliżej centrum miasta. Przy jednodniowych wyjazdach generalnie lepiej sprawdza się nocleg w pobliżu dworca, przy dłuższych, kilkudniowych konferencjach warto natomiast poszukać czegoś w pobliżu miejsca, gdzie wszystko się odbywa.

Nie omijaj after party. Wszystko co najfajniejsze odbywa się zwykle nie na samej konferencji, ale po niej - na imprezie. To tam poznaje się bliżej wszystkich fantastycznych ludzi, tam odbywa się najbardziej interesujące rozmowy i najmilej spędza czas. Jechać na konferencję taką jak Blog Forum Gdańsk i nie pójść na after party to jak wziąć rurkę z kremem i zostawić krem. Wszyscy lubią krem.

Ja swoje studia mam już praktycznie za sobą, ale będąc na informatyce nieraz musiałam zmierzyć się z przedmiotami, których głównym celem było sprawianie problemów studentom. Pierwsze dwa tygodnie nowego roku akademickiego już za wami, więc pewnie wiecie o czym mówię. Bywa to nieco upierdliwe, więc by ułatwić wam życie przygotowałam listę przydatnych stron i narzędzi, które nie raz ratowały na studiach tyłek mnie i moim znajomym. Głównie dla studentów kierunków ścisłych, ale reszta też coś dla siebie znajdzie.

Wolfram Alpha. Absolutnie niezbędny w przypadku wykonywania jakichkolwiek bardziej skomplikowanych obliczeń. Pochodne? Całki? Macierze? Rozkłady prawdopodobieństwa? Odpowiedź jest prosta – Wolfram Alpha. Co ciekawe, poza obliczeniami Wolfram poratuje nas też jeśli potrzebujemy pomocy z chemii, geografii, grafiki, sztuki i wielu innych dziedzin.

Mathematica. Jeśli nasze obliczenia są na tyle skomplikowane, że Wolfram nie daje rady (jak ma to czasem miejsce przy obliczeniach numerycznych), to zawsze możemy skorzystać z jego starszego brata, czyli Mathematiki. Program co prawda jest płatny, ale z tego co wiem, to niektóre uczelnie udostępniają swoim studentom licencję za darmo. Zorientujcie się, jak to u was wygląda.

Forum starszego rocznika. Nie chce się wam chodzić na wykłady, uczyć się i pisać kolokwiów? Hej, mam dla was informację – próby wytłumaczenia czegokolwiek dzikiej zgrai studentów nie są najprzyjemniejszą częścią pracy wykładowców, dlatego im też się nie chce. Być może nawet bardziej niż wam, więc jeśli macie zajęcia z tym samym prowadzącym, co starszy rocznik to istnieje duże prawdopodobieństwo, że wykłady, kolokwia a nawet końcowy egzamin będą bardzo podobne lub wręcz takie same, jak rok temu. Zorientujcie się, czy wyższy rok ma swoje forum lub grupę na fejsie i poproście ich o dostęp, bo zgromadzone tam przez nich materiały (skany kolokwiów, spisy pytań z egzaminów ustnych etc.) mogą się wam bardzo przydać.

Forum waszego rocznika. Starsi studenci nie bez powodu mają forum swojego roku (jeśli nie mają, to są głupi). Pozwala to na wymianę ogólnych informacji, takich jak odwołane zajęcia czy nadchodzący egzamin, jak i udostępnianie notatek. Postarajcie się, by i u was powstało takie miejsce, w którym będziecie mogli się wszyscy ze sobą swobodnie komunikować.

Lokaj USOS. Jeśli uczelnia na której studiujecie korzysta z USOSa, to z pewnością wiecie jak to jest zrywać się z łóżka o 6 rano tylko po to, by zdążyć zapisać się do wybranej grupy ćwiczeniowej. Jeśli nie wiecie, to wam powiem – do dupy. Dlatego właśnie powstał Lokaj, który może zrobić to za was. To trochę taki odpowiednik snajpera na allegro.pl.

Matematyka.pl. Macie do rozwiązania jakieś zadanie, którego totalnie nie ogarniacie? Spróbujcie wpisać fragment jego treści w google. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że ktoś przed wami miał już z nim problem i jeśli postanowił poradzić się internetu, to najpewniej właśnie na forum matematyka.pl. Jeśli nie znaleźliście podobnego problemu do waszego, to zawsze możecie założyć nowy temat. Nie liczcie jednak na to, że dostaniecie gotowe rozwiązanie – użytkownicy najczęściej starają się tłumaczyć i naprowadzać, a nie rozwiązywać za nas.

Etrapez.pl. Jeśli jesteście właśnie po wykładzie z matematyki i nie wiecie, co się działo w ciągu ostatniej godziny waszego życia i ostatnie wspomnienia to jakieś niezrozumiałe robaczki na tablicy - zajrzyjcie do kursów na etrapez. Materiały wideo i artykuły w dość przystępny sposób tłumaczą zagadnienia, które na pierwszy rzut oka wydają się być czarną magią. Jeśli nie ogarniamy Wolframa, to mamy tutaj dodatkowo o wiele prostsze w obsłudze dedykowane kalkulatory (do pochodnych, całek, obliczania granic szeregów etc.). Całkiem sporo materiałów jest za darmo, wymaga to tylko zarejestrowania się, natomiast dostęp do forum i bardziej zaawansowanych kursów jest już płatny.

Ważniak, czyli zbiór prawie wszystkich przedmiotów, z jakimi zetkniemy się studiując informatykę. Znajdziemy tu nie tylko dosyć zrozumiałe opracowania zagadnień, ale i pojawiające się na kolokwiach i egzaminach zadania wraz z rozwiązaniami. Serwis teoretycznie przygotowany jest pod program czterech konkretnych uczelni, ale w praktyce przyda się każdemu studentowi informatyki.

Krysicki, Włodarski: Analiza matematyczna w zadaniach. Ponad 500 stron dłuuuuugiej przygody z całkami, pochodnymi i szeregami. Wbrew pozorom nie jest wcale tak strasznie, bo zagadnienia są całkiem nieźle tłumaczone i mamy mnóstwo przykładów. Dodatkowy plus: z tej książki korzysta większość wykładowców. Również przy okazji układania zadań do kolokwiów i egzaminów, więc nie warto tej pozycji ignorować.

Sdbs database, czyli baza widm zwiazków z chemii organicznej. Większość studentów ogranicza swoje zainteresowanie chemią do eksperymentowania z C2H5OH, ale jeśli jesteście jednymi z tych nieszczęśników, którzy wybrali sobie chemię, biologię lub coś równie patologicznego w ramach studiów, to ta strona zdecydowanie się wam przyda.

Serwisów, które miały doprowadzić do upadku Fejsa było już mnóstwo i choć żadnemu się jak dotąd nie udało, to wciąż powstają nowe, powtarzając błędy swoich poprzedników. Czym grzeszy Ello, które również ma ambicję zastąpić Facebooka i o którym ostatnio tak głośno?

Jest brzydkie

Ello miało być minimalistycznym, przejrzystym i prostym serwisem społecznościowym zaprojektowanym przez artystów. Niestety: miało być. Ello jest po prostu brzydkie.

Elementy na stronie są rozmieszczone kompletnie bez sensu, ładu i składu, z mnóstwem wolnej, niewykorzystanej przestrzeni. Kształty okrągłe i prostokątne stosowane są na przemian, bez żadnego przemyślenia, buttony niczym nie różnią się od pól tekstowych, a różne fonty używane są niekonsekwentnie. Efekt? Design jest brzydki i niespójny, co ma znaczący wpływ na intuicyjność serwisu.

Jest ubogie

Jeśli twórcom Ello udało się w jakiejkolwiek kategorii zachować minimalizm, to z pewnością będą to funkcje i możliwości, jakie daje nam serwis. Możemy spersonalizować swój profil, dodawać na nim wpisy, komentować cudze, obserwować znajomych i... w zasadzie tyle. Nie byłoby to takie złe, pod warunkiem że serwis ten powstałby jakieś 10 lat temu. Na dziś całość wygląda jak brzydsza i uboższa krzyżówka Tumblra i Facebooka.

(non)Usability

Ello od strony usability to prawdziwa katastrofa. Ja rozumiem, że to wersja beta, ale intuicyjność tego serwisu leży i kwiczy i prawie nic nie działa tak jak powinno. Odnośnik do strony głównej i naszego profilu na każdej podstronie, jak ma to miejsce na większości portali? Gdzie tam. Ponowne zapytanie użytkownika o usunięcie wpisu, by upewnić się, że nie nacisnął krzyżyka przez pomyłkę? A po co to komu? Wyszukiwarka znajomych? Zapomnij. Serwis buguje się nawet przy próbie przeładowania strony. To nie wersja beta, tylko alfa alfy.

Nie ma niczego, czego nie ma Facebook

Powiedzmy sobie szczerze – przyzwyczailiśmy się do Facebooka. Od kilku lat gromadzimy na swoich kontach własne przemyślenia, lubiane strony, korespondencję i całe mnóstwo innych rzeczy. Pogodziliśmy się z pomniejszymi wadami portalu i ogólnie jest nam tam całkiem wygodnie. Poza tym, na Facebooku są wszyscy nasi znajomi. Dlaczego mielibyśmy przenieść siebie i swoje wirtualne życie gdzieś indziej?

Jeśli jakikolwiek portal ma zastąpić Facebooka, to musi on oferować coś ponad. Zaspokajać jakąś realną potrzebę, której nie może zaspokoić Facebook. By zyskać popularność i wielu użytkowników, musi się czymś wyróżnić. Nakładanymi na fotki filtrami, jak w Instagramie, bądź znikającymi po kilku sekundach zdjęciami, jak na Snapchacie.

Ello niczego takiego nie ma. Niczym się nie wyróżnia. Ello jest po prostu nudne.

Facebook jest wszędzie

Czego używasz do komunikowania się ze znajomymi przez internet? Za pomocą konta na jakim portalu logujesz się czasem na innych stronach? W jakim serwisie społecznościowym Twój ulubiony fast food prowadzi większość działań marketingowych? Przewiń tę stronę trochę niżej, na sam koniec wpisu – ikonki jakiego serwisu społecznościowego zachęcają Cię do polubienia mojego bloga? Z resztą, nie tylko na moim blogu tak jest. Wiele portali używa facebookowych lajków i komentarzy pod swoimi artykułami, mnóstwo serwisów daje Ci możliwość logowania się za pomocą konta na Facebooku, a dzień w komunikacji miejskiej bez wyłapania charakterystycznego dźwięku nowej wiadomości na Messengerze to dzień stracony. Mniejsze i większe marki nie bez powodu większość działań w social media prowadzą właśnie na Facebooku – dość mocno zakorzenił się on w internecie i naszej codzienności nie tylko jako miejsce do wrzucania pojedynczych statusów, ale jako i sposób komunikacji. Fejs jest wszędzie. Czy będzie zawsze? Nie, ale by móc go zastąpić nie wystarczy minimalistyczny design i obietnica braku reklam. A skoro już o reklamach mowa...

Brak reklam, brak dochodu?

Ello nie jest pierwszym serwisem społecznościowym, który chce funkcjonować bez reklam. Facebook działał tak przez pierwszych kilka lat, podobnie jak Tumblr, którego założyciel reklamy otwarcie krytykował i w swoim serwisie ich nie chciał. Jednak z biegiem czasu każdy darmowy serwis tego typu decyduje się na wprowadzenie reklam, bo wraz ze wzrostem popularności wzrastają koszty. Ello ma co prawda plan wprowadzić w przyszłości dodatkowe, płatne konta premium, ale niewielu wierzy, że to wystarczy.

Czy to znaczy, że Ello ulegnie i wprowadzi reklamy? Niekoniecznie, ma jeszcze inne wyjście.

Nie jesteś produktem? Gówno prawda

You are not a product, głosi szumnie manifest założycieli Ello, którzy dotychczasowe platformy społecznościowe przedstawiają jako narzędzia do manipulowania, oszukiwania i wykorzystywania użytkowników. Ello miało być inne, szanować swoją społeczność, nie sprzedawać jej. No cóż, nie wyszło, a kiedy prawda wyszła na jaw, wielu użytkowników poczuło się oszukanych.

Rzecz w tym, że Ello w styczniu zostało wsparte finansowo przez jedną z firm na zasadzie tzw. venture capital. Co to oznacza? Cytując autora tego wpisu:

Here’s how venture capital works: you go to an investor, before you’ve even built the thing you’re building and you tell them how you’re going to exit. It’s called an exit plan or exit strategy. You tell them, for example: “Hey, we’re going to get 100 million people using our new platform in two years time, how much will you give me for 100 million people?” And they go “Umm, we’ll give you this much for 100 million people because we’re pretty sure we can get that amount back several times over when we sell those 100 million people in an exit either to another company or in an IPO.”

W dużym uproszczeniu: zanim cały serwis jeszcze powstał, założyciele poprosili inwestora o finansowanie oferując mu udziały. Po kilku latach inwestor się wycofa, ale w zamian czegoś oczekuje. Co może mu zaproponować ad-free, darmowe Ello, jeśli nie dane swoich użytkowników?

Jesteś produktem. W każdym serwisie społecznościowym, również w Ello.

Nie żebym miała jakiś problem z dziwacznymi, niezbyt rewolucyjnymi projektami – jeśli jest na takie zapotrzebowanie i są ludzie, którzy faktycznie by za dany produkt zapłacili, to życzę powodzenia i gorąco kibicuję twórcom. Rzecz jednak w tym, że wśród tych pomysłów trudno znaleźć takie, które rzeczywiście rozwiązywałyby jakiś konkretny codzienny problem. Zastanawiając się nad tym stworzyłam listę kilku wynalazków, które nie zostały jeszcze stworzone, a których istnienie znacznie ułatwiłoby nasze codzienne życie.

Lek na kaca

Nie coś, co pozwoli nam wolniej się upić. Nie środek, który trzeba zażyć przed faktem by zauważyć jakiekolwiek działanie. Ludzkości potrzebny jest lek, który niezależnie od ilości wychylonych kieliszków będzie w stanie doprowadzić nas do porządku. Taki, który nawet po największej nieplanowanej imprezie w środku tygodnia sprawi, byśmy już o ósmej rano dnia następnego byli na nogach. Bo powiedzmy sobie wprost – każdemu z nas się to czasem przytrafia. Pół biedy, jeśli jest to o jeden kieliszek za dużo na piątkowej imprezie i mamy czas, by swoje przecierpieć. Problem zaczyna się, gdy dzień po wlaniu w siebie litrów alkoholu musimy być w pełni sił i wydajni. W zasadzie od niemalże samego początku ludzkości zalewamy się różnymi trunkami alkoholowymi, więc jakim cudem nikt jeszcze nie wymyślił skutecznego leku na syndrom dnia następnego?

Skróty klawiaturowe w codziennym życiu

Złapaliście się kiedyś na tym, że mając przed sobą gruby plik kartek z tekstem, macie ochotę wcisnąć ctrl+f zamiast przeglądać wszystkie strony po kolei w poszukiwaniu jakiejś informacji? To wcale nie znaczy, że spędzacie zbyt wiele czasu przy komputerze – to znak, że ktoś powinien wymyślić sposób na wprowadzenie skrótów klawiaturowych do codziennego życia. Wyobraźcie sobie, że udało się wam wykonać jakąś skomplikowaną czynność i musicie ją powtórzyć dokładnie tak samo po raz drugi – np. podczas robienia eyelinerem kresek na powiece. Robicie tylko ctrl+c, ctrl+v i voila! Albo że możecie wcisnąć ctrl+z i... no dobra, trochę się zapędziłam.

Instant makeup

Problem kobiet – lubimy być pomalowane i wyglądać jak milion dolarów, ale nie obraziłybyśmy się, gdyby nasz makijaż robił się sam. Szczególnie o 7 rano, gdy modlimy się, by przy malowaniu rzęs nie włożyć sobie szczoteczki do oka i stajemy przed codziennym dylematem: makijaż czy dodatkowe 15 minut snu?

A gdyby tak stworzono makijaż instant? Tylko to sobie wyobraźcie – posypywałybyśmy twarz specjalnym proszkiem, spryskiwały wodą i voila! W ciągu kilku sekund na naszej twarzy pojawiałby się mejkap, na którego zrobienie poświęcamy aktualnie kilkanaście minut.

Skuteczne środki antykurzowe 

Jeśli nie jesteście z tych, którzy czekają aż brud zacznie się ruszać i skolonizuje wasze mieszkanie, to istnieje spore prawdopodobieństwo, że ścieraliście w tym tygodniu kurze. Tak jak tydzień temu. I dwa tygodnie temu. I trzykurwadzieści tygodni temu, bo choć na sklepowych półkach środków przeciwko osadzaniu się kurzu wciąż przybywa, to żaden z nich nie posiada faktycznych zdolności odpychania jego cząsteczek. A gdyby było inaczej? Tylko to sobie wyobraźcie – koniec bezmyślnego, cotygodniowego przecierania wszystkich możliwych powierzchni płaskich. Nic już nie brudziłoby się samoistnie i sprzątalibyśmy tylko to, co zabrudziliśmy sami, a to chyba całkiem niezły układ.

Lokalizatory w przedmiotach codziennego użytku

Co prawda nadajniki GPS nie są niczym nowym i przyczepianie ich do co ważniejszych i większych urządzeń jest niby możliwe... ale mówiąc szczerze, nie bardzo ma to sens. Nie dość, że byłoby to upierdliwe, to nie znalazłoby zastosowania w przypadku rzeczy, które gubimy najczęściej – długopisów, kluczy, okularów i innych niewielkich rzeczy.

A teraz wyobraźcie sobie, że idąc do sklepu i kupując jakiś drobiazg dostajecie go od razu z wbudowanym lokalizatorem. Skanujecie smartfonem ukryty gdzieś QR code i od tego momentu macie ciągły wgląd w aktualne położenie waszego przedmiotu. Koniec problemu ginących w niewyjaśnionych okolicznościach rzeczy, nie wspominając już nawet o kradzieżach. 

Niebrudzące się ubrania

Nie jest to właściwie coś, czego nikt dotąd nie wymyślił, bo próby podejmowano już wielokrotnie i kilka tego typu produktów pojawiło się nawet na Kickstarterze. Niestety, żaden z nich nie przebił się jeszcze do mainstreamu i prawdopodobnie jeszcze przez jakiś czas się to nie zmieni. Możemy się jedynie domyślać, że trudne jest pokrycie tkaniny nieprzemakalną warstwą tak, by nie zmieniała swoich pierwotnych właściwości. Pomyślcie tylko, o ile łatwiejsze byłoby nasze codzienne życie, gdyby ubrania wykonane z takich nieprzemakalnych, niebrudzących się materiałów były w regularnej sprzedaży – uciekający sos z burgera kapiący na nasze białe spodnie nie byłby już problemem, a Bridget Jones nie stanęłaby przed Markiem wyglądając jak zmokła kura.

Bateria ładowana w trakcie chodzenia

Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy będąc poza domem wyciągałam telefon z kieszeni i odkrywałam, że lada moment padnie mi bateria. Niby mam power bank, ale w najbardziej krytycznych momentach leży on zazwyczaj w domu, w szufladzie. W takiej chwili prawdziwym wybawieniem byłaby ładowarka ukryta np. w kieszeni, zasilana energią... wytwarzaną przez nas samych. Bywają dni, w których niemalże cały czas chodzimy lub biegamy z tramwaju na tramwaj – dlaczego by nie wykorzystać wytwarzanej przy tym energii do podtrzymywania przy życiu baterii naszego smartfona? Nie musiałoby to być nie wiadomo jak wydajne, czasem nawet kilka procent baterii w zupełności wystarczy, by załatwić ważną i nagłą sprawę. Koniec problemu rozładowanego telefonu, a i największe nerdy miałyby powód, by wyjść na imprezie na parkiet i nieco potańczyć ;)

Pochodne kofeiny. Jeden z najciekawszych polskich blogów. Dużo bieżących tematów, trochę sztuki i nauki, a wszystko to opatrzone trafnym i ciętym komentarzem. Tutaj przeczytasz zarówno o aborcji, prawdopodobieństwie wybuchu epidemii eboli jak i Grze o Tron. Naprawdę warto.

Ihbd. Coś w sam raz dla geeków, czyli raj dla fanów superbohaterów, komiksów, filmów, gier i ogólnopojętej popkultury. Jeśli wolicie oglądać niż czytać, to mam dla was dobrą wiadomość – autor prowadzi również swój kanał na youtube.

Wojtek Bieroński. Jeśli uważasz, że gry to nuda i rozrywka dla ludzi biednych umysłowo, to koniecznie powinieneś zainteresować się tym blogiem. Wojtek w swoich tekstach uświadamia, że gry to nie tylko grafika i fabuła, ale i ludzie siedzący po drugiej stronie, a mechanizmy społeczne w grach niczym nie różnią się od tych w naszym codziennym życiu.

Chata Wuja Freda. Nie jestem jakoś bardzo w temacie komiksów internetowych, ale do Ilony bardzo lubię zaglądać – dużo lekkiego, absurdalnego humoru w ładnej oprawie graficznej. No i nie ukrywam, że utożsamiam się czasem z jej chęcią schowania pod biurkiem w nadziei, że wszystkie deadline'y sobie pójdą.

Kiciputek. Również blog rysunkowy. Tutaj znajdziemy nieco więcej poważnych tematów i rysunkowy komentarz do bieżących wydarzeń, nierzadko opatrzony również komentarzem słownym. W sumie żałuję, że autorka tak rzadko coś pisze, bo poza rysunkami bardzo lubię również jej teksty. Kiciputka powinniście kojarzyć z jej dość popularnego już cyklu obrazków traktujących o anoreksji, depresji i gwałcie, ale to nie jedyne warte uwagi ilustracje jej autorstwa, więc koniecznie do niej zajrzyjcie.

One little smile. Bardzo lubię blogi emanujące pozytywną energią i ten autorstwa Pauli właśnie taki jest – mnóstwo pozytywnych treści, rad z pierwszej ręki i ciekawych linków. Jeśli lubicie blogi tego typu, to One little smile ma szansę stać się waszym ulubionym.

Już kilka miesięcy temu, tuż przed świętami, PKP prowadziło ogólnopolską kampanię mającą na celu rozpowszechnienie kupowania biletów przez internet. Cytując wypowiedź Janusza Malinowskiego, prezesa PKP Intercity:

Biletomaty, Internet, smartfony i telefony komórkowe to miejsca zakupu biletu w które intensywnie inwestujemy. Naszym priorytetem w relacjach z naszymi klientami jest ułatwianie im podróży w każdy możliwy sposób. Łatwiejszy zakup biletu jest jednym z elementów tego planu.

Brzmi zbyt pięknie, by mogło być prawdziwe i... niestety, tak pięknie wcale nie jest. Ale po kolei.

Automatów na dworcach pojawia się coraz więcej i szeroko promuje się kupowanie biletów PKP przez internet, co jest świetną inicjatywą – wszystko możemy załatwić sami, nie musimy stać w kolejkach, a biletów kupionych przez internet często nie musimy nawet drukować. Niestety – tak pięknie wygląda to tylko w teorii, bo kiedy przyjdzie nam zmierzyć się z biletomatem bądź systemem elektronicznej sprzedaży, to możemy napotkać kilka problemów. Tym razem, wyjątkowo, problemy nie wynikają z głupoty użytkownika, a ze złego zaprojektowania systemu sprzedaży. Co w przypadku kupowania biletów PKP przez internet lub w biletomacie może pójść nie tak?

Bilety w automacie bywają droższe niż w kasie

Jeśli kiedykolwiek zdarzyło się wam kupić bilet w automacie drożej, niż kupilibyście go w kasie, to prawdopodobnie nie macie o tym nawet pojęcia. Rzecz polega na tym, że choć podstawowe ceny biletów i zniżki za wszelkie ulgi są w automatach, kasach i systemie sprzedaży elektronicznej identyczne, to problem pojawia się w przypadku promocji czasowych i ofert specjalnych – zniżek na bilety weekendowe, tańszych biletów w okresie świątecznym itp. O ile zarówno w kasie, jak i na stronie PKP Intercity możemy z nich skorzystać, o tyle w automacie nie ma takiej możliwości. Co więcej – nigdzie nie jesteśmy o tym nawet informowani, więc bardzo możliwe, że nie raz przepłaciliście już za bilet. 

Rzecznik PKP Intercity tłumaczy to tym, że automaty stoją od niedawna i jeszcze nie uwzględniają wszystkich ofert. Wiecie, że pierwsze automaty biletowe stoją od 2009 roku i że w tych samych automatach, w których wdrożenie ofert specjalnych na bilety PKP było dotąd niemożliwe, bez problemu można kupować objęte podobnymi, czasowymi promocjami bilety Przewozów Regionalnych?

Nie każdy bilet możesz kupić w internecie i automacie

Potrzebujesz biletu łączonego na więcej niż jeden pociąg? Stój w kolejce do kasy albo zapłać dwa razy więcej kupując dwa osobne bilety w automacie, bo biletu na przejazd łączony w nim nie znajdziesz. Jedziesz z psem albo rowerem? Sorry – taka opcja według strony PKP i automatu nie istnieje. 

Problem jest też z biletami bez rezerwacji miejsca – jeśli próbujemy kupić w automacie lub przez internet bilet, a miejsca siedzące w tym pociągu się już wyprzedały, to otrzymamy informację, że biletów brak. Dopiero po udaniu się do kasy dowiadujemy się, że miejsca owszem, są – co prawda bez gwarancji miejsca, ale wciąż możemy taki bilet zakupić.

Problem niemożliwości kupienia biletu w automacie i przez internet dotyczy kilkunastu(!) rodzajów biletów, a PKP na wszelkie skargi i zażalenia odpowiada tym, że wciąż nad tym pracują. Od kilku lat.

Nie musisz drukować biletu... o ile siedzisz

Od 2012 roku funkcjonuje w PKP bilet elektroniczny – oznacza to, że po zakupie biletu przez internet nie musisz go drukować, bo przy kontroli wystarczy pokazać konduktorowi QR code do zeskanowania. Pod warunkiem, że masz miejsce siedzące. Za stroną PKP Intercity:

Posługiwanie się formą elektroniczną biletu internetowego jest dozwolone tylko w komunikacji krajowej w przypadku biletów na miejsca do siedzenia, natomiast w komunikacji międzynarodowej oraz w przypadku biletów na miejsca sypialne i do leżenia - bilet internetowy należy zawsze wydrukować.

Siedzisz – nie drukujesz, leżysz – drukujesz. Logiczne.

Biletu kupionego przez internet nie zwrócisz w kasie...

...lub wcale. O ile bilet zakupiony w automacie lub kasie można w okienku bez problemu wymienić lub zwrócić, o tyle bilet kupiony przez internet... można zwrócić tylko przez internet, za pomocą specjalnej procedury na stronie PKP Intercity. Co więcej – choć bilet kupiony w kasie możemy zwrócić aż do samego odjazdu pociągu, to bilet kupiony przez internet musimy zwrócić nie później, niż 15 minut przed planowanym odjazdem. Przez stronę PKP Intercity, rzecz jasna. Ale...

Strona PKP Intercity nie jest responsywna

Jeśli więc chcesz zwrócić bilet zakupiony przez internet i masz pod ręką tylko telefon, to lepiej, byś miał w zapasie co najmniej pół godziny. Przeklikiwanie się przez nieresponsywną stronę PKP to zabawa na nieco więcej, niż kilka minut. Have fun. Oczywiście pod warunkiem, że nie próbujesz zwrócić biletu pomiędzy 23:30 a 1:00, bo...

System elektronicznej sprzedaży biletów ma przerwę techniczną w godzinach 23:30 – 1:00

...więc jeśli chcesz, przykładowo, zwrócić zakupiony przez internet bilet na pociąg odjeżdżający o północy, a jest właśnie 23:30, to możesz się co najwyżej cmoknąć w pompkę. Sorry, taki mamy system.

Po co w ogóle codzienna, półtoragodzinna przerwa techniczna? Spółka tłumaczy to koniecznością aktualizacji baz danych oraz synchronizacji systemu rezerwacji i sprzedaży internetowej...

Podczas przerwy technologicznej w systemie rezerwacji są wykonywane m.in. czynności:

generowanie puli miejsc na kolejne, udostępniane w przedsprzedaży, daty odjazdu pociągów,

aktualizacja bazy danych,

przetwarzanie zmian w aplikacji,

synchronizowanie bazy systemu rezerwacyjnego i bazy systemu internetowej sprzedaży.

źródło

Ale chwila. Konkurencyjny system sprzedaży biletów Przewozów Regionalnych nie ma żadnych codziennych przerw. Linie lotnicze, sprzedające bilety przez internet również nie. W ogóle żaden sensowny, dobrze zaprojektowany system nie przerywa codziennie swojego działania, ograniczając tym samym dostęp użytkownikom, tylko po to by się zaktualizować. Dlaczego więc internetowa sprzedaż biletów PKP musi?

Kupujesz bilet przez internet? Ktoś może dostać tę samą miejscówkę

Prawdopodobnie nigdy nie uwierzyłabym w historie znajomych o tym, że ktoś kiedyś gdzieś miał to samo miejsce w pociągu, co inna osoba... gdyby nie to, że sama raz byłam świadkiem takiej sytuacji. Kobieta z wydrukowanym, kupionym przez internet biletem wchodząc do przedziału odkryła, że jej miejsce jest już zajęte, a siedzący na nim mężczyzna ma na swoim kupionym w kasie bilecie przyznaną tę samą miejscówkę. Poproszony o interwencję kontroler sprawdził trzy razy bilety, podrapał się po głowie i wzruszył ramionami. Powiedział, że nic nie może zrobić i... wskazał kobiecie miejsce na korytarzu, gdzie też spędziła całą podróż. Jakieś bilety przez internet, technologii się zachciało. Trzeba było grzecznie stać w kolejce i kupować w kasie!

Brak jednolitej oferty we wszystkich kanałach sprzedaży, ograniczona funkcjonalność i wiele upierdliwych, bzdurnych absurdów to największe problemy, na jakie w tym momencie możemy się natknąć chcąc kupić bilet przez internet lub w automacie. Ja wiem, że PKP nad wszystkim cały czas niby pracuje, a w tak dużych spółkach zmiany i usprawnienia nie mogą być wprowadzane z dnia na dzień, no ale... kaman. Automaty biletowe stoją od 2009, a sprzedaż biletów przez internet funkcjonuje od 2007 roku. Czy siedem lat to za mało, by ujednolicić ofertę we wszystkich kanałach sprzedaży i dodać do automatów i na stronę wszystkie brakujące opcje? Tak właściwie, to dlaczego już na samym początku nie postawiono na ich automatyczną synchronizację?

Jedyna różnica jest taka, że większość z nas nie jest powszechnie znana – nie mamy psychofanów, nie ścigają nas paparazzi i raczej mało prawdopodobne, że ktoś marzy o tym, by zdobyć nasz adres i kod wejścia do bramki. Wśród ludzi, których dane wyciekły, byli nie tylko celebryci – spróbujcie sobie wyobrazić, że jesteście na ich miejscu. Ktoś wie, jak się nazywacie, ile macie lat, na jakie choroby cierpicie, pod jaki numer dzwonić oraz, co chyba najgorsze – gdzie mieszkacie. Czy nadal pocieszałaby was myśl, że przecież nie jesteście osobami publicznymi i nikt was nie zna? Bo żeby dorobić się stalkera bądź kogoś, kto chce nam zaszkodzić, wcale nie trzeba być znanym.

Jeśli myślicie, że wam taka sytuacja nie grozi, to zastanówcie się – w ilu miejscach zdążyliście zostawić swój adres przez te wszystkie lata zakupów online i płatności internetowych? Na ilu portalach, rejestrując się, podaliście swoje dane? Allegro, eBay, PayPal, setki pomniejszych sklepów internetowych, o których istnieniu prawdopodobnie zdążyliście już zapomnieć – one wszystkie przechowują wasze dane. Ten konkretny wyciek dotyczył klientów firmy Fit and Eat i większość z nas ominął, ale skąd pewność, że przy okazji następnej takiej sytuacji to nie nasz adres zostanie wykradziony?

Nie mówię oczywiście, by unikać jak ognia podawania swoich danych w sieci – byłoby to głupie, bo wykluczałoby przykładowo zamawianie czegokolwiek przez internet. Rzecz w tym, by robić to z głową, mieć świadomość, że ten problem też nas dotyczy, a to co raz zostanie opublikowanie w sieci – zostaje w niej na zawsze.

Prawdopodobnie je widzieliście – stylizowany na prawdziwy urywek wiadomości, według którego drużyna piłkarska z Korei Północnej prowadziła na Mundialu. Tak, to był fejk. Daliście się nabrać? Nie tylko wy – choć wideo jest tylko głupim żartem internautów z Korei Południowej, to newsa podchwyciło i opublikowało wiele serwisów informacyjnych, m.in. kanadyjskie CBC, brytyjskie Metro oraz nasz Onet i Gazeta Wyborcza.

To zresztą nie jedyny żart, który tak wiele osób wzięło na poważnie. Nie tak dawno temu media donosiły o również rzekomo autentycznych fragmentach wiadomości z Korei, według których pierwszy człowiek, Koreańczyk, wylądował właśnie na słońcu. Takich fałszywych informacji krążących po internecie jest całe mnóstwo i wciąż wprowadzają w błąd masę osób.

W czym tkwi problem?

Z jednej strony: to nasza wina. Nie sprawdzamy źródeł, wklejamy artykuły na Fejsa przed przeczytaniem i szerujemy głupoty, bo nie chce się nam poświęcić chwili czasu na zweryfikowanie danej informacji. Tymczasem sprawdzenie wiarygodności portalu i wrzucenie na szybko zapytania w wyszukiwarkę to niewiele roboty, a uchroniłoby nas przed wprowadzaniem w błąd siebie i znajomych.

Z drugiej strony: jeśli takie newsy podchwytują poważne media, a w wyszukiwarce musimy przekopać się przez trzy strony wyników i dopiero na czwartej dowiadujemy się, że dana informacja jest tylko żartem, to coś jest nie tak. I to wcale nie z nami.

Nie mam problemu z fałszywymi informacjami, jeśli są jasno oznaczone jako żart. Na takiej właśnie zasadzie działają m.in. serwisy The Onion i ASZdziennik, mające na celu nie wprowadzać w błąd, a parodiować bieżące wydarzenia. Autorzy nie kryją tego, że publikowane tam wiadomości to bzdury i każda średnio rozgarnięta osoba zorientuje się, że to portale rozrywkowe, a nie informacyjne.

Problem zaczyna się tam, gdzie twórca fałszywej informacji stara się za wszelką cenę ukryć to, że jest ona zmyślona. Zamieszcza ją na portalu do złudzenia przypominającym serwis informacyjny, publikuje filmik na kanale naśladującym np. oficjalne kanały telewizyjne lub po prostu nie oznacza jej w żaden sposób jako żart. Wszystko po to, by nabrać jak największą ilość osób. Niestety – takie nieoznaczone żarty wcale nie są śmieszne, bo powodują rozpowszechnianie fałszywych informacji przez ludzi, którzy nawet nie są tego świadomi. Czyli przez nas.

Takich wprowadzających w błąd, nieoznaczonych jako fałszywe informacji jest całe mnóstwo. Zaczynając na głupawych, zmyślonych żartach primaaprilisowych publikowanych przez poważne media, a kończąc na przykładzie Natemat, publikującego u siebie newsy z ASZdziennika. Abstrahując od tego, że niektóre artykuły w Natemat powinny znaleźć się na ASZdzienniku: skąd w ogóle pomysł, by wpisy będące parodią aktualnych wydarzeń umieszczać w tym samym serwisie, co autentyczne informacje?! O ile czytając samego newsa mamy szansę się zorientować, że to żart, bo jako autor wpisu podany jest ASZdziennik (szczerze: jak często zwracacie uwagę na to, kto jest autorem wpisu?), to prawdziwy problem pojawia się po wklejeniu fałszywego newsa na Fejsa.

Fejkowy artykuł z ASZdziennika podpisany jest tak samo, jak autentyczny news z Natemat. Serio? W jaki sposób ma to wpłynąć na wiarygodność tego portalu?

Nie jestem zagorzałą fanką piłki nożnej i mecze oglądam bardzo wybiórczo. Mimo wszystko zdaję sobie sprawę, jak bardzo szkodliwe bywają pomyłki sędziów w jakiejkolwiek dyscyplinie. Krzywdzą nie tylko kibiców, ale i sportowców, i wprowadzenie technologii, która pozwoli temu zapobiec, jest bardzo rozsądnym i naprawdę potrzebnym rozwiązaniem. Niestety, jak możemy przeczytać na Antywebie we wczorajszym artykule Tomasza Kreli, niektórym to przeszkadza.

Będą to pierwsze mistrzostwa, które w pewnym stopniu mają być odarte z historii oraz emocji, które towarzyszyły tej dyscyplinie sportu od zawsze. (...) Wszystkiemu ma być winna technologia Goal-Line.

Poważnie? FIFA, jedna z najbardziej konserwatywnych organizacji sportowych, w końcu zdecydowała się pójść w ślady innych dyscyplin (gdzie sędziowie od lat korzystają przy swoich decyzjach z wideo powtórek) i wyeliminować problematyczne pomyłki sędziów, a redaktor portalu technologicznego twierdzi, że to odzieranie z historii i emocji?

Po dekadach nadal nie milkną dyskusje, czy bramka A lub B na pewno padła, a piłka przekroczyła całym obwodem linię bramkową.

To właśnie dla autora wpisu jest największym problemem – już nie będzie mógł dyskutować ze znajomymi, czy bramka padła, czy też nie. Kłócenie się, czy nasza drużyna aby na pewno była lepsza i który z dyskutantów jest bardziej ślepy – to naprawdę takie fajne? Pomijam fakt, że wideo powtórki już od dawna rozwiązują tego typu dylematy. Goal-Line, poza rozwiewaniem wątpliwości, pozwoli również uniknąć goryczy związanej z tym, że drużyna, której kibicujemy, została niesprawiedliwie potraktowana.

Ale kaman – tak naprawdę nasze samopoczucie i to, że Zenek nie pobije się z Jackiem, bo jeden uważa, że gol padł, a drugi że nie, jest najmniej ważną zaletą wprowadzenia Goal-Line. Bo to nie o kibiców tu chodzi. To, co dla redaktora Antywebu jest trwającą półtorej godziny rozrywką przy piwku, dla kogoś jest... trwającą całe lata ciężką pracą.

Przeciętny kibic do Mistrzostw Świata przygotowuje się pół godziny, zahaczając w drodze z pracy o monopolowy. Do tych samych Mistrzostw drużyny piłkarskie przygotowują się przez cztery lata. Ten błąd, który dla Tomka Kreli jest „cząstką historii piłki nożnej” i „smaczkiem”, dla piłkarza może być zmarnowaną życiową szansą i zaprzepaszczeniem czterech lat treningów.

Wcale nie przesadzam. Piłkarze, trenerzy, cała ekipa współpracująca z reprezentacją – oni wszyscy ciężko pracują na sukces swój i drużyny, trenując i przykładając się ze wszystkich sił do tego, co robią. To, czy bramka zostanie przez sędziego uznana, może zadecydować o szansie piłkarza na transfer do lepszej drużyny. Wiecie, ile zgarnie w tym roku drużyna, która wygra Mundial? 35 milionów dolarów. Czy o przyznaniu takiej kwoty zwycięskiej reprezentacji oraz o sukcesach pojedynczych graczy powinien decydować jakikolwiek błąd sędziego?

Piłka nożna to ogromny biznes i może obecnie bardziej gra o wielkie pieniądze, niż o radość gry

Tak, to jest biznes. Podobnie jak portal technologiczny – ktoś na tym zarabia, ktoś przy tym pracuje i ktoś się z tego utrzymuje.

Z jednej strony niewłaściwe decyzje krzywdzą zawsze jedną z drużyn, wylewających litry potu na boisku, nagradzając nie zawsze lepszy zespół. Tak było i czy to się podobało, czy nie, dodawało smaczku piłce nożnej.

To tak, jakby o ewentualnej wypłacie Tomka Kreli decydowało to, czy szef akurat zauważy, że Tomek opublikował dziś artykuł. Zapłacą mi tym razem czy nie – takie wątpliwości dodają smaczku, prawda?

...nie można się dziwić, że chce się unikać niejasnych sytuacji. Tylko że tym sposobem zabija się cząstkę historii futbolu.

Czy wprowadzenie technologii Goal-Line zabije cząstkę historii piłki nożnej? Tak – tę najmniej pożądaną cząstkę, obfitującą w szkodliwe błędy i dającą pole do nadużyć. Myślę, że wszystkim kibicom o wiele więcej frajdy będzie sprawiać wspominanie świetnych akcji ich ulubionych piłkarzy, niż denerwowanie się, że ich drużyna przegrała, bo sędzia kalosz. Co jednak ważniejsze – będzie to o wiele uczciwsze nie tyle dla kibiców, co dla samych graczy, którzy jak dotąd na pomyłkach sędziów tracili najwięcej.

Pierwszy facepalm można zaliczyć już przy tytule, ale to nie koniec – wystarczy rzucić okiem na zdjęcia zamieszczone we wpisie i załączone do nich podpisy, wg których informatycy są obiektem kpin współpracowników. Już to mniej więcej daje obraz tego, jakie pojęcie o informatykach ma Tomek Molga i że w swojej mentalności zatrzymał się gdzieś na etapie serialu IT Crowd, w którym nawet przeciętnie inteligentny człowiek dostrzeże ironię i hiperbolę. Nie – informatycy nie są pośmiewiskiem w firmach, w których pracują i najwięcej żartów na temat tego zawodu wymyślają... oni sami. Ale trzeba mieć minimum jakiegoś ogarnięcia, by zdawać sobie z tego sprawę.

Polscy informatycy...

Facepalmów ciąg dalszy, czyli – kto to kurwa jest „informatyk”?! Jaki sens ma pisanie o zarobkach jakiejś grupy zawodowej, skoro nie potrafimy jej nawet jasno określić? Przecież ten artykuł od samego początku nawet nie aspiruje do bycia poważnym. Dziedzina informatyki już od dawna jest zbyt rozległa, by mógł się nią zajmować jeden rodzaj specjalisty, zwany informatykiem, a różnica pomiędzy serwisantem i managerem IT jest kolosalna. Nie tylko pod względem kompetencji i zakresu obowiązków, ale i zarobków, o które cały artykuł na naTemat się rozbija.

Dodaje, że na boomie płacowym w branży korzysta też nowa grupa pracowników. Nie są już oni twórczymi programistami, inżynierami czy specjalistami IT, a jedynie osobami obsługującymi rozwiązania informatyczne w firmach. Choć wiele czynności informatycznych jest do ogarnięcia dla nie-specjalistów, nadużywają oni technicznego slangu i żądają wysokich pensji za usługi polegające na instalowaniu poczty i aktualizacji Windowsa.

No właśnie – gdyby Molga przed napisaniem swojego tekstu dokształcił się nieco w temacie, to jego bzdurny artykuł nigdy by nie powstał to doskonale by wiedział, że rzeczy takie jak aktualizacja systemu to jedynie niewielki wycinek tego, co trzeba przy sprzęcie zrobić. Najwyraźniej według Tomka przychodząca do pracy sekretarka czy inny nietechniczny pracownik, spokojnie mógłby sobie zainstalować i skonfigurować system, podpiąć sprzęt i zainstalować odpowiednie oprogramowanie. Najlepiej niech sobie jeszcze sam założy konto i nada odpowiednie uprawnienia. Nie bez powodu zatrudnia się do tego specjalnie ludzi, ale życzę powodzenia.

Btw., co to jest instalacja poczty?

Pracownicy IT potrafią zarabiać ponad 10 tys. zł miesięcznie, a mimo to bez mrugnięcia okiem zmienią pracę za 500 zł podwyżki albo darmowy karnet na siłownię.

Pierwszy dowód rzekomego rozwydrzenia. Trzeba być bardzo naiwnym, by sądzić, że ktokolwiek kto zarabia 10 tys. miesięcznie, zmienia pracę dla darmowego karnetu na siłownię. Na zmianę miejsca pracy ma wpływ całe mnóstwo czynników, nie tylko tych finansowych. Dobre zarobki nie zawsze będą w stanie wynagrodzić pracownikowi złą atmosferę w firmie, brak możliwości rozwoju czy duże oddalenie od miejsca zamieszkania. To raczej oczywiste, że podobnie, jak każdy pracownik musi się liczyć z tym, że pewnego dnia może zostać zwolniony – tak i każdy pracodawca musi mieć świadomość, że nawet najlepiej opłacany pracownik może chcieć odejść. Poza tym – mieć pracownikowi za złe, że mając taką możliwość, chce więcej zarabiać? POWAŻNIE?

Ale spokojnie, najlepsze dopiero przed nami:

Polscy informatycy są tak rozwydrzeni, że pracodawcy muszą sprowadzać „normalnych” z Ukrainy, Indii, a nawet Korei Północnej.

Myślę, że to ten moment, w którym większość programistów wybucha śmiechem. Powiedzenie „hinduski kod” nie wzięło się znikąd i wcale nie oznacza dobrej jakości. Nic dziwnego – większość zdalnie pracujących programistów z Indii jest po lokalnych, rocznych kursach programowania i nie posiada wiedzy z zakresu wzorców projektowych, składni i dobrych praktyk programistycznych, tworząc tym samym nieczytelny, niewydajny i często niedziałający kod. Wiecie, co się potem dzieje z takim kodem? Pracodawca w panice poszukuje kogoś, kto mu go poprawi – czyli jednego z tych nienormalnych, rozwydrzonych, zbyt wiele wymagających programistów. Przy czym poprawianie śmieciowego kodu to jak kopanie się z koniem, bo zakłada w zasadzie napisanie wszystkiego od nowa, nie rozwija i jest do bólu frustrujące, a pracodawcę dodatkowo kosztuje. Jak to się czasem mówi – skąpy dwa razy traci.

Taka anegdota na marginesie: poprzez pewną platformę, znajomy zlecił kiedyś programiście z Indii napisanie skryptu. Pomijając jego wątpliwą jakość i fakt, że po tygodniu i tak przestałby działać – skrypt miał ukrytą w kodzie zmienną, której wartość pobierana była z serwera twórcy. Zmiana wartości z „true” na „false” powodowała, że skrypt przestawał działać. Po co? Np. jako zemsta w przypadku wystawienia negatywnej opinii na owej platformie zleceniowej lub w celu wymuszenia zapłaty za naprawę i poprawki kodu. Warto?

Szef notowanej na giełdzie spółki informatycznej opowiada jak to, cały zespół pracujący nad nowym produktem uciekł do konkurencyjnej firmy zabierając również efekty swojej pracy.

To, jak rozumiem, ma być kolejnym dowodem na rozwydrzenie pracowników IT. Rzecz w tym, że nie jest – to po prostu nieuczciwość. Ludzi nieuczciwych, niekompetentnych i bez skrupułów można spotkać w każdym zawodzie i nie ma to nic wspólnego z rozpuszczeniem wysokimi pensjami. Każda profesja ma swoje czarne owce – jedni wynoszą poufne dane z firmy, inni piszą bzdurne artykuły z pretensjami do świata, że ktoś zarabia więcej od nich, ale budowanie opinii o całej grupie zawodowej na podstawie skrajnych przypadków jest głupotą.

W wywiadzie dla agencji Newseria skarży się na brak rąk do pracy. We Wrocławiu, gdzie działa kilka dużych centrów IT, trudno już znaleźć pracowników tej branży. – Dlatego często szukamy ich za granicą, zwłaszcza wschodnią.

Proponować pensję odpowiadającą standardom wschodnim i dziwić się, że w Polsce chętnych na nią nie ma – logika godna pogratulowania.

I to jest w zasadzie ten kluczowy moment, w którym okazuje się, że zarówno Tomasz Molga, jak i niektóre cytowane przez niego osoby, wydają się nie rozumieć, jak działa rynek pracy. Jeśli jest duże zapotrzebowanie na specjalistów z danej branży, a tych brakuje – naturalnym następstwem tego jest walka o pracownika, a co za tym idzie, wzrost oferowanych zarobków. Ci źli, rozwydrzeni programiści wcale nie żądają kwot nie z tej ziemi – to pieniądze, jakie firmy są skłonne zapłacić pracownikowi. Przy czym te szumne 10 tysięcy miesięcznie, które tak oburzyły autora, to wciąż o wiele mniej, niż oferuje się specjalistom w Niemczech czy Stanach.

Tomek Molga wydaje się również nie rozumieć jeszcze jednej rzeczy – to nie jest tak, że absolwent informatyki bierze się znikąd, przychodzi do pierwszej lepszej firmy, dostaje 10 tysięcy na rękę i służbowy samochód, po czym siedzi całe dnie na Fejsie i czasem od niechcenia coś zrobi. Praca w IT bywa naprawdę trudna. W zależności od specjalizacji, od pracownika wymaga się bardzo dobrej znajomości nawet kilku języków programowania, dobrego opanowania algorytmów czy wiedzy o sprzęcie, protokołach i wzorcach projektowych. Co jednak najważniejsze – praca w IT wymusza ciągłą naukę. Jest to tak szybko rozwijająca się dziedzina, że potrzeba naprawdę sporo wysiłku, by być na bieżąco i udaje się to tylko najlepszym.

Po bardzo udanej części

First Class

obawiałam się, że trudno będzie o coś lepszego w temacie X-Menów i idąc na

Days of Future Past

miałam mieszane uczucia. Jeśli wy też nie jesteście przekonani, czy warto ten film zobaczyć, to mam dla was siedem argumentów, które powinny was przekonać. Bez spoilerów!

Dynamiczna i spójna historia. Po wszystkich niezbyt zachwycających filmach z tej serii, za wyjątkiem First Class, wreszcie doczekaliśmy się czegoś na poziomie. Fabule trudno w zasadzie cokolwiek zarzucić – jest spójna i logiczna, a dodatkowym smaczkiem jest wiele nawiązań do wydarzeń i postaci z First Class. Akcja filmu jest bardzo dynamiczna – cały czas coś się dzieje, momentami jest zabawnie i nie sposób się nudzić. Nie przeszkadzają nawet poupychane gdzieniegdzie patetyczne dialogi, bo giną gdzieś w morzu wydarzeń i nieustającej akcji.

Efektowne, dobrze zrobione sceny walki. To jest to, czego w wielu filmach z tej serii mi brakowało – porządne sceny walki. Albo nie było ich prawie wcale, albo były słabo zrobione, albo dotyczyły tylko i wyłącznie Wolverine'a. Tymczasem tutaj już od samego początku filmu mamy dopracowane w najmniejszych szczegółach, dynamiczne i bardzo efektowne walki z udziałem wielu X-Menów – od znanych nam już z tego typu scen Magneto i Storm, po zupełnie nową Blink, Icemana, Bishopa czy Colossusa. Fani efektów specjalnych z pewnością nie będą zawiedzeni, a reszcie powinny wystarczyć sceny walki z Mystique – damn, jak ona się rusza!

Quicksilver. Choć widzimy go w filmie jedynie przez kilka chwil, to trzeba przyznać – te chwile robią naprawdę dobrą robotę. Wykreowana przez Evana Petersa postać jest zabawna i zwraca na siebie uwagę, przez co ogląda się go z przyjemnością. Sceny, w których bierze udział, są genialne z jeszcze jednego względu – są świetnie zrobione od strony technicznej, co powinno ucieszyć nie tylko miłośników efektów specjalnych. Quicksilver to zdecydowanie najbardziej efektowna postać w całym filmie i choćby dla fragmentów z jego udziałem warto Days of Future Past obejrzeć.

Świetna obsada. Oprócz znanych nam już z poprzednich części aktorów, takich jak Hugh Jackman, Michael Fassbender, James McAvoy, Jennifer Lawrence, Ian McKellen, Patrick Stewart czy Halle Berry, mamy też kilku nowych. Fani Gry o Tron z pewnością będą zachwyceni rolą Petera Dinklage'a (no bo kto nie lubi Tyriona?), a w niektórych momentach będziemy mieli okazję zobaczyć Ellen Page jako Kitty i wspomnianego już wcześniej Evana Petersa jako Quicksilvera. Nic dziwnego, że pod względem gry aktorskiej, film stoi na dość wysokim poziomie.

Wielu nowych X-Menów. Poza znanymi nam już ze wcześniejszych części bohaterami, tym razem mamy również całe mnóstwo nowych postaci, które wcześniej nie pojawiały się w ogóle bądź jedynie epizodycznie. Nie widzimy ich na ekranie zbyt długo – czasem jest to tylko jedna scena, czasem nie więcej niż kilka ujęć, ale sam fakt takiego urozmaicenia fabuły jest moim zdaniem bardzo na plus. To fajny sposób na zaakcentowanie, że poza kilkoma głównymi postaciami były też inne, ale niekoniecznie starczyło czasu na to, by dokładnie je przedstawić.

Wolverine głównym bohaterem filmu. Trudno nie uznać tego za zaletę – Logan, w przeciwieństwie do Kitty, która w oryginale tej historii Marvela była główną bohaterką, jest postacią która ma charakter i bogatą przeszłość. Jest na tyle wyrazisty, że nie sposób się nudzić, widząc go cały czas na ekranie, a jednocześnie scenarzyści zadbali o to, by jego postać nie przyćmiła zbytnio fabuły całego filmu. Poza tym – dobrze wreszcie zobaczyć Wolverine'a w naprawdę porządnym filmie, bo ostatni Wolverine był tak słaby, że aż żal go pamiętać.

Brak Rogue w głównym wątku filmu. Nie zrozumcie mnie źle – uwielbiam Rogue. To tak naprawdę moja ulubiona postać nie tylko spośród wszystkich X-menów, ale i spośród wszystkich bohaterów Marvela. Z kreskówek i komiksów pamiętam ją jako silną, samodzielną i charakterną kobietę, która mi zawsze imponowała. Annę Paquin uważam natomiast za bardzo dobrą aktorkę i jej role w wielu filmach bardzo przypadły mi do gustu, ale niestety – nie tutaj. Nie wiem, na ile to jej wina, a na ile scenariusza, ale Rogue w jej wykonaniu nie dość, że jest słaba, płaczliwa i nijaka, to jeszcze co krok trzeba ją ratować. Ta Rogue nie ma nic wspólnego z tą, którą pamiętam i chyba wolę jej nie widzieć na ekranie wcale, niż w takim wykonaniu. Ponoć w następnej części (Apocalypse) ma odegrać nieco większą rolę i marzy mi się, by wreszcie zobaczyć ją w walce. I w lepszej fryzurze.