K'

:)

İnsanı kendi içinde kapalı tutan, çevresine aşılmaz duvarlar ören; hatta sanki toprağa gömen şey nedir, her zaman bilemeyebilir, ama, yine de birtakım parmaklıkların, kapalı kapıların, duvarların varlığını hissederiz. Bütün bunlar hayal mi, kafamda uydurduğum fanteziler mi? Sanmıyorum. Sonra soruyorsun kendi kendine: “Tanrım! Daha böyle sürecek mi bu? Hep mi böyle sürüp gidecek? Sonsuzluğa dek mi?” Kişiyi bu esaretten çekip kurtaran nedir bilir misin? Çok derin ve ciddi sevgi. Dost olmak, kardeş olmak, sevmek... En üstün erk ile, sanki sihirli bir güçle hapishanenin kapısını açan bu işte... Bu olmadı mı insan ömür boyu hapiste yaşıyor.

Herkes bir şeyler diyor senin için ama ben tüm herkesi susturup kalbimi dinliyorum, bu zayıflık değil de nedir?

Bu satırları okuyorsan, beni duyuyorsun demek değil mi? Şimdi kapat gözlerini, ruhumun sesini dinle ve hayal et. Yağmurda yürüdüğümüzü düşün, ellerimiz birbirine birbirine kenetlenmiş, sırılsıklam olsakta üşümüyoruz, sevgimiz ısıtıyor bizi. Yüzümüzde masum bir gülümseme, yaptıklarımızı yalanlar gibi… Sonra bir şarkı başladığını düşün. Sakin, huzurlu bir şarkı, döktüğümüz göz yaşlarına ihanet gibi… Dans etmeye başlıyoruz. Sen o günkü gibi kaçmak yerine sıkı sıkı sarılıyorsun bana, hiçbir şey yaşanmamış gibi… Gözlerini aç şimdi, geçmişte yaşananlara, şimdi olduğun konuma ve gelecekte neler yapabileceğine bak. Geçmişte yapamadıklarını yapmaya, kaçıp gitmeyeceğine, bu hayalimizi gerçekleştirmeye söz verebilir misin?