bir şeyler değişti ve sen bana nasılsın diye sormuyorsun. bak bir şeyler değişiyor ama sen beni görmüyorsun. ben artık o kız değilim. nasıl bu hale geldiğimi sor. balkon kenarında oturup sigara içerken neler düşündüğümü sor.

artik ne yapsam yanlis olur senin eline diken batsa cikarmam yanlis olur

“geyiğin ayağında kocaman bir taş yarası, bakıp üzülüyorsun. ama nasıl kaçmış. koşmasaymış ölürmüş o geyik, sana anlatamaz. üzülme. o yara iyi ki var.”

her şeyle dövüşürsem kendimle barışırım sanıyorsun,

“bir şaman öğretisi şöyle der; doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz. nehirler kendi suyunu içemez. ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez. güneş kendisi için ısıtmaz. ay kendisi için parlamaz. çiçekler kendileri için kokmaz. toprak kendisi için doğurmaz. rüzgar kendisi için esmez, bulutlar kendi yağmurlarından ıslanmaz. doğanın anayasasında ilk madde şudur. her şey birbiri için yaşar. birbiri için yaşamak, doğanın kanunudur. eski çağlardan süre gelen bir anlayıştı bu. bütünlüğü anlatırdı. özü iki cümleydi. ’‘ben, biz olduğumuz zaman ben olurum; ben, ben olduğum için sen sensin.”

her şeye rağmen.

boşver yansın dünya ben seni öpim

bir şeylerden kaçar gibisin. soluk soluğa ama hiçbir şey anlatmayacağına yemin etmiş gibi sakinsin. gitmek istediğin belli bir yer yok ama kalmak istemediğinden artık eminsin. sadece biraz olsun herkesin ve her şeyin susmasını istemişsin, kendini duyabilmek için