efzâ

beni bu ucumdan tut, bak biraz kafam karışık. sanki dansa kaldırmışsın gibi biraz etrafımda döndürsen, çözülüverecek dizlerimin ve dilimin bağı. bu ucumdan tut ve bırakma. bu bir aşk şiiri değil, uzaklara bi' mektup. uzunca süredir elime kalemi almıyorum, sabahları suratım şiş uyanıyorum, biraz makyaj yapıyorum, kaküllerim uzadı onları geri istiyorum. pembeyi her zamankinden çok seviyorum. ama insanları pek sevemiyorum. bazen, bazen en yakın arkadaşlarımı bile sevemiyorum, korkuyorum.

herkes mükemmel mi olmak zorunda. değil diyorum içimden defalarca kez, değil. her şey bitmek zorunda değil ve ben gitmek zorunda değilim. bu sefer değilim. yetmek zorunda değilim, yetişmek zorunda değilim, düzeltmek ve düzeltemediğimde terk etmek zorunda değilim, hiçbir şeyin annesi ben değilim. artık yalnızca güneşi doğurmak istiyorum, beni bir ve bin kere doğurdum, yaşamayı öğrenmekse çok sancılı. en baştan öğreniyorum, düştüğümde dizlerime üflemeyi bile en baştan. yarabandı uzatan kimseyi unutmuyorum.

bira kapağıyla kestiğim elimden akan kanı etraftakiler fark etsin diye bekliyorum, sadece gülümsüyorum ya da kıkırdıyorum. hiç acımıyor, diyorum kendi kendime. iyileşmesi çok uzun sürecek diye fısıldıyorum içimden, çok kanıyor çok mu derin kestim, diyorum. biri fark ediyor benim için bir yarabandı çıkartıyor. onu pek de sevmiyorum, hatta hiç. ama ona söylemiyorum, yarabandı için teşekkürler. onun için güzel bir dua ediyorum. ona sevgimi vermek zorunda değilim diyorum, yine içimden. sevmek bir şeylerin karşılığı değil. aferin diyorum sonra. biramdan birkaç yudum daha alıyorum. o gün sanırım tekrar içmemeye karar verdim. çünkü yatağıma girince saatlerce kesilen parmağıma ağladım.

özür dilerim allah'ım, bunu neden yaptım.

şimdi tekrar yatağımdayım, hiç ağlamıyorum, bugün kocaman bir narı tek tek ayıklarken de ağladım. çünkü dedim baksana artık biraz da olsa seviyorsun kendini. aferin dedim sonra yine. başka ağıza ihtiyaç duymadan bir şeyleri söylemek ve başka bi ele ihtiyaç duymadan saçlarını yatağına oturup usulca taramak, büyüyen bi çocuğu şakaklarından öpüp uyutmak gibi.

doğduğunda avuç içine seni kandırmak için tutuşturulan kumaştan,

beni buradan al, ağzım kurtulamıyor yalandan

ve aşktan, en çok aşktan.

sökülebilseydi hisler düğmeler gibi, ilk seni sökerdim gömleğimden.

sanki üzerine düşme diye onsekiz düğüm daha atmamışım gibi.

insan kendinden gözlerini hiç kaçıramıyor, yalanlarım bir bir açığa çıkıyor.