pina

ben bugün kalbimi ağırlığının elli katı hissettim. o kadar ağırdı ki sanki yaşadığım her şeyi bir anda taşımaya çalıştı. artık o kadar zayıf bir insana dönüştüm ki kalbim bedenime,bedenim kalbime uyum sağlayamıyor. kalbim ağır,bedenim ve ruhum yorgun,bitkin,ümitsiz.. “yaşananlar insanı güçlendirir” yalanını kim sıktıysa ona iki çift lafım var ! herkes güçlü rolü oynayayım derken yapıyor o güçlü insan kaslarını gerçek değil yani dimi ?

hayatım bazen o kadar lüzumsuz geliyor ki,yaşamaya devam etmek için tek sebebimin sevdiklerimin hayatında faydalı bir şeyler yapmak olduğu düşünüp kendimi avutuyorum.

erkeklerin yumruk yumruğa kavga edip bir saat sonra oturup muhabbetle yemek yemelerini anlayamıyorum. biz olsak ömrümüzün sonuna kadar her gece uyurken intikam planı kurar öyle uyuruz :d

bu doğum günüm hayatımın en kötü doğum günüydü bilinç kaybetmeli falan kendimi kaybettim gerçekten. ve şimdi farkettim bana kimse hediye almadı doğum günümde. ben kimseyi doğum gününde hediyesiz bırakmam mesela. bide çok önem veririm doğum günlerine. bi içim burkulmadı desem yalan olur :,(

artık gerçek sevgiden başka imitasyon sevgilere tahammülüm kalmamış. aileni sev, kardeşlerini sev, ağaçları sev, gökyüzünü sev; çizdiğin sayfaları, okuduğun kitapları, dinlediğin müzikleri sev. en çok da aynadakini sev. ama insan sevme. ne diyor kalben “aşklar hep yalan,nedir elimizde kalan ?” zaten insan sevmek bu kadar zararlı olmasaydı sanat camiası batardı. nazım hikmetler olmaz, sezen aksular ağlatmazdı. 3 bin takipçili küçük müzik gruplarını falan da dinlemezdik. yani şekerim umarım yanılırım ve bir gün “insan sevin ya” falan diye zırvalarım :)