Hayallerim var. Gerçekleşmeyeceğini bildiğim ama

Aşk kitapta olsa ne olurdu. Aşkı kitaplardan öğrenemezsin, satırlara sığmayacak kadar bal kahrıdır o, gel anlatayım sana aşkı. Önce yak kitapları. Aşkı aşıklarda arama. Aşk, aşığın aynası değildir, bu nedenle körler çarşısında ayna satılmaz. Aşk kelime değil ki deftere kaydedesin, aşk paragrafları talan eder. Aşkın kitaba sığınmayışı bundandır. Kitap yorum işidir, aşk yorumlarda yormaz yolunu. Aşkın kendisi başlı başına ucu bucağı gözükmeyen yoldur. Yola girenin geri dönüş hakkı yoktur. Yolun çukurundan, çamurundan şikayet etme. Aşk çamuru nurlaştırandır. Unutma! Sen ruh denen nurun ile çamur denen bedenle buluşmasından doğdun...” Sinan Yağmur - Aşkın Gözyaşları Tebrizli Şems 🎤 Asghar İmani - Leyla... 🎶 https://www.instagram.com/p/CPtrYxPHOOf/?utm_medium=tumblr

Şimdi biri çıkıp ömrünün sonuna kadar mutlu olmak ister misin dese; Hiç düşünmeden tabii ki evet deriz.Kalbimizin hüzne de ihtiyacı olduğunu unutarak.. Hayatımıza şöyle bir baktığımız zaman mutlu olduğumuz zamanlarda var, hüzünlü olduğumuz zamanlarda.Bunların yanı sıra nötr olduğumuz zamanlar, yani mutluluk ve hüzün arasında kalmışlığımızda var. Mutluluğu öyle bir tatdırmalıyız ki kalbimize bir alışılmışlık değil de mükafat olması lazım.Mükafat olması lazım ki vakti halimizin değerini bilelim.Mutluluk bir isim olarak değil de bir sevinç olarak kalsın içimizde. Kalbimiz mutluluğu sevdiği kadar hüznü de sever.İçli bir şarkı dinlediğimiz de mesela, bir deniz kenarında yahut bir dost muhabbetinde hüznü arar gözlerimiz.Ağlamak için sebepler üretir, kötü anıları hatırlatırız zihnimize. Hüzünde, mutlulukda misafirdir kalbimize.Baş tacı edip ağırlar, hasret ve özlemle uğurlarız gönül kapısından. Demem o ki; Allah bizi o kadar güzel yaratmış ki, hüzünsüzde yaşayamayız, sevinçsizde. Ne yazık bir ömür mutlu olan insanlara; Hüzünlü bir şiirin mısralarında bulamayacaklar kendilerini, Gökyüzüne baktıkları zaman derin bir ooff çekemeyecekler, yıldızlara derdini anlatıp gecelerin değerini bilemeyecekler. Ne yazık ki bir ömür hüzün dolu insanlara; Bilemeyecekler hayatın değerini, bir aile sofrasına oturup gülerek yemek yiyemeyecekler mesela, bir papatyayla dünyalar onun olmayacak ve bir kedinin başını şefkatle sevemeyecekler. • Önemli olan, insanın hüzünlü veya mutlu yaşaması değil. Önemli olan, insanın hüznüde, mutluluğuda güzel yaşaması..

Acaba iyi bir şey olacak mı ? Hayır, dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur ; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. Ya da hiçbir şey çıkmaz.

Her gün akşamüstü, günbatımı zamanı bir gariplik çökerdi içime... Mahallenin her anası, çocuğunu çağırır, üzerlerine yelek giydirirlerdi.. Bir ben kalırdım yeleksiz... Üşümesinden korkulmayan, kenarda, terkedilmiş... Anacığım, karanlıklarda dönebilirdi çalıştığı yerlerden eve... Hiçbir zaman da yeleğim olmamıştı... Hep yelek özlemi içinde idim... Kıskanırdım, sırtlarına yelek geçirilen arkadaşlarımı... O yaramaz Mürüvvet gider, bir köşede sessizce ağlayan zavallı bir çocuk gelirdi o saatler..." Bu yelekler yaşamında öylesine önemli bir iz bırakmış ki, Mürüvvet Sim'in... Tam 38 yıldır, durmadan yelek örer o... Ördüklerini sokaktaki kimsesiz çocuklara elleriyle giydirir, bakımevlerine bağışlar, armağan olarak, Anadolu'nun dört bir yanındaki köy çocuklarına gönderir... Yaşamının bir parçası bu yelekler... Eline geçen en küçük bir yün parçası, eski hırkaların sökülmüşleri, hep miniklere yelek oluyor Mürüvvet Sim'in becerikli ellerinde..

Kaçınız bir gece yarısı bir doğum günü kutlaması sonrasında, yalnız yaşadığınız evinize dönmek için bindiğiniz takside telefonda konuşur gibi yapıp "tamam şimdi geliyorum sen bekle beni" dediniz? Kaçınız bir iş yemeği sonrasında size taksiye kadar eşlik eden samimiyetiniz olmayan kişiye "plakasını alır mısınız?" dediniz utanarak? Kaçınız o çok beğenerek aldığınız elbiseyi "gece yalnız döneceğim biraz kısa bu, en iyisi başka bir gece eşimle, sevgilimle, babamla vb çıktığım bir gece giyerim" diyerek giymekten vazgeçtiniz? Kaçınız gece eve dönmek için bindiğiniz dolmuşta "bekar mısınız?" diye soran densiz şoföre "hayır evliyim!" diye yalan söylediniz? Kaçınız yalnız yaşadığınız evin kapısı çaldığında "ben bakarıııım" diye seslenerek kapıyı açtınız? Kaçınız bir kutlama sonrasında sizi evde bekleyen ailenizin yanına sizi takip eden adamdan kaçarak nefes nefese gittiniz? Kaçınız gece son vapurda karşıya geçerken vapurda sizi taciz eden adamdan korkup kuzeninizi arayıp "beni iskeleden alır mısın?" dediniz? Kaçınız hastaneden döndüğünüz bir sabaha karşı, ışıklarda yan arabada duran adamların saldırısına uğradınız? Tacize tepki verdiğiniz için kaçınızın arabasına çarpılıp kaçıldı? Kaçınız gece geç saatlerde dönmek zorunda olduğunuz işten eve dönerken arabada defalarca tacizcilerin elinden kurtuldunuz, ölümden döndünüz? Kaçınız araba kullanırken arkadan arabanızın tamponuna kadar yanaşıp uzunlar yakıldı, selektörler yakıldı? Kırmızı ışık olmasın diye korkudan eliniz ayağınız boşaldı mı, umutsuzlukla polis aradınız mı etrafta? Kaçınız bir gece yarısı hasta olan arkadaşınızın evinden çıkmış kafanızda binbir düşünce, dert ile ailenizin yanına gidiyorken ışıklarda çiçekçinin "abla bu çiçekler sana alındı, yan arabadan gönderdi ağabey" cümlesiyle irkildiniz? Kaçınız "gecenin bir köründe sokakta ne işi varmış kız başına" cümlesini defalarca duydunuz? Kapatacaksınız çenenizi. Fermuar ile beynin ayrı yerlerde olduğunu öğrenip kendinize geleceksiniz! Kadın dediğin gece vakti de sabaha karşıda sokakta olur! Yeri geldi seni doğuran anne de gün karardıktan sonra eşikten içeriye girdi. Yeri geldi karın tek başına sokaklarda yürüdü. Yeri geldi kızın dışarıda arkadaşlarıyla oynarken güneşin battığını farkedemeyip karanlıkta apartmana doğru hızlı adımlarla yürüdü. Kadın dendiğinde aklınıza "seks", gece dendiğinde zihninize meşru taciz, tecavüz" düşüyorsa eğer gidip efendi efendi tedavinizi olacaksınız, kadınların dünyasını sapık zihniyetiniz ve küstah yorumlarınızla korkunçlaştırmayacaksınız!